Kôfuku no Kane (2002)

Briljant filmpje van Tanaka aka Sabu. Met in de hoofdrol Terajima, de grote vriend van Kitano

Erg rustige film, met top camerawerk en een erg goeie performance van Terajima ook al spreekt hij vrijwel geen woord. Onze hoofdrolspeler loopt wat in het rond in Tokyo en beleeft onderweg van allerlei grappige, bizarre, dramatische situaties. Voor mij top entertainment dit.

Leuk om Seijun Suzuki ook nog even te zien in de film trouwens. Hij speelde de rol van het overleden oudje

Dit schreef ik ooit bij Monday, nu is het eindelijk zover. Hulde aan Sabu, die ondertussen één van m'n favoriete regisseurs aan het worden is.

Beetje vreemd dan dat Blessing Bell niet meteen de meest typische Sabu film is, maar wie zich het begin van Monday nog herinnert zal zeker z'n stijl herkennen. Want Blessing Bell is kurkdroog. Tot op zo'n niveau dat drama en humor versmelt worden tot één. Waar Sabu normaal van sfeer switch alsof het niks is, weet hij in Blessing Bell meerdere sferen tegelijktijd te creëren.

Terajima, één van Japans meest onderschatte acteurs (speelt in veel films mee, maar hoofdrollen zijn eigenlijk nooit voor hem weggelegd) mag voor het eerst een hele film dragen, en doet dat geniaal. Hij zegt geen woord, afgezien van de laatste 5 minuten of zo, maar qua mimiek en gedrag zit het erg goed. De hele film lang blijft hij een ondoorgrondbaar personage, een muur waar je tegenaankijkt, maar oh zo geweldig om volgen.

Het script kan voor sommigen repetitief zijn vermoed ik, aangezien het tempo erg erg traag is, en Terajima niet meer doet dan van situatie in situatie vallen. Elke scene is, typisch Sabu, echter weer een klein wondertje. Droog, mysterieus, grappig, dramatisch, vreemd ... maar deze keer allemaal tegelijkertijd dus.

Ik moet de film zeker nog een keer herzien, maar geef hem nu alvast een voorzichtige 5*. Uniek, grappig, komisch en dramatisch, vol prachtige shots, geweldig gebruik van stiltes, spaarse en erg mooie muzikale begeleiding, en laat je met een totaal magisch gevoel achter. Dit had ik nog nooit gezien, en dat verdient wat mij betreft de volle 5*.

Sabu tilt zichzelf naar een niveau hoger met deze film, puur genot. Denk niet dat hij zomaar aan iedereen aan te raden valt, gezien het wel erg gezapige tempo, en de kurkdroge situaties, maar een Dopke moet deze toch zeker wel kunnen appreciëren denk ik. Ga ervoor

PS: de voor mij prachtigste scene was denk ik het overlijden van de oude man, met de deur die langzaam dichtviel. Wat is dat toch ook met acterende Japanse regisseurs
PS2: veel Japanser kan cinema niet zijn.

Aaah, ik zie net wie de hoofdrolspeler is Vind hem in Sonatine echt geweldig. Heb er helemaal zin in

Soms kom je films tegen die nog eindeloos door hadden mogen gaan. Dat je bij de aftiteling nog even blijft zitten, nagenietend van een warm en voldaan gevoel. Wederom ontzettend gelachen om de kurkdroge humor, maar ook de dramatische momenten misten hun uitwerking niet. Vreemde ervaring om binnen enkele luttele seconden zo van emotie naar emotie geslingerd te worden. De beste Sabu die ik heb mogen zien en met een subtiele steek in m’n hart constateer ik dat het voorlopig de laatste zal zijn en het enige tijd zal duren eer de beste man weer met een nieuw pareltje op de proppen zal komen.

Valt mee, zijn nieuwe Hôrudo appu daun (Hold Up Down) is ondertussen al klaar en weer speelt de band V6 de hoofdrol net als in Hard Luck Hero. Ook al is het uiteraard wel afwachten of het een pareltje wordt.

Dopke .

Zit ook wel een beetje met dat gevoel. Hold Up Down ziet er niet uit alsof het deze film kan evenaren, al zal het wel weer vermakelijke onzin zijn .

Ik zal dan maar de eerste zijn die zal zeggen dat ik het briljante er niet aan af kon zien. (Ik heb echter geen van Tanaka's andere werken gezien, iets waar ik na het lezen van de commentaren hier wel nieuwsgierig naar ben).

De sfeer is erg ingetogen, en ik kan een traag tempo over het algemeen goed waarderen, maar in dit specifieke geval kon het me niet echt bekoren; de kleine anderhalf uur die de film duurde leek zelfs nog te lang.

Waar de film bij mij punten mee scoort is de symboliek achter de gebeurtenissen, maar wat vorm betreft is het voor mij allemaal nèt niet interessant genoeg.

Vlegel, wee de gebeente als gij zich aan andere Tanaka's waagt! ;p

Mooi gezegt, Dopke

Wat een film. Zeer mooi, serene, sferische film. De rust die wordt genomen om dit verhaal te vertellen is voortreffelijk. Eindelijk weer is een film die voor een groot deel de kijker dingen laat invullen. Een film die haast abstract wordt. Veel absurde, grappige, maar vooral veel langgerekte, of lang aandoende scènes. Erg mooi, maar moet een extra kijkbeurt hebben om hem echt te vatten en de sfeer goed te kunnen proeven.

Wat mij vooral bijbleef is een zeer bijzondere, exceptionele en experimentele film. Shots vond ik niet allemaal briljant geplaatst, van het visuele moet hij het niet perse hebben. Ik denk dat deze het vooral van de montage, de ijzersterke rol van Terajima en absurde, soms erg mooie situaties. Blijf nu op een hele dikke 4* hangen, maar kan omhoog gaan.

Herzien, en die 5* blijven zeker staan.

Uniek meesterwerk van Sabu. Het tempo, de humor, het drama, Terajima. Alles werkt, alles is perfect. Verder weinig aan m'n eerste bericht toe te voegen, behalve dat deze film erg lang is blijven hangen en bij herziening alleen maar beter werd.

En dat het verdomd klote is dat hier nog steeds geen koopbare DVDrelease van bestaat. Op festivals is Sabu nochthans alles behalve een onbekende. Wil je al eens een DVD kopen ...

Het einde maakt de film trouwens echt helemaal af. Prachtige climax en een heerlijk warm dekentje na de eerste 80 minuten. Heerlijke film gewoon. 5 dikke *.

Dit was de eerste Sabu die ik zag. Nu een groot deel van zijn werk gezien, vandaar tijd voor een herziening.

Fantastische film, de situaties waarin de hoofdrol speler terecht komt zijn stuk voor stuk grappig en ontroerend.

Mooiste stukken zijn de scénes met de opa, die met de terminaal zieke man in de kroeg en het einde.

Ik doe er een halfje bovenop.

Onderhond, wil wel even een toelichting over de top10 positie horen, gaarne

Heeft de film te danken aan mijn Eraserhead herziening. Die moest er uit, en toen kwam er een plaatsje vrij . Vind dit in ieder geval een geweldige film. Visueel prachtig en uniek concept. Maar dat staat verder hierboven al twee keer te lezen.

Best een goede film. Concept heeft wat weg van After Hours. Ook een film waarin de hoofdpersoon in een reeks vreemde situaties belandt. Scorsese's film is beter, maar Blessing Bell is visueel mooier. Die zon die over de schouder opkomt; fantastisch! Jammer dat niet alle situaties even boeiend waren (beetje doorsnee) en dat het einde zwaar tegenviel (dat flauwe gewauwel met zijn vrouw over zijn trip). 3,5*

Waar kan ik deze op dvd kopen?

Is zover ik weet niet te koop met engelse subs, helaas.

Jammer.

Geweldig filmpje, met een geweldige rol van Terajima. Die man hoeft niet veel te zeggen om een geweldige rol neer te zetten. Hij heeft al genoeg uitstraling! Erg droge grappige momenten zoals Het neerslaan van de vrouw en man met de bloembak, de yakuza waarvoor terajima opgepakt word en de agent die constant op zijn fiets komt aan rijden maken deze film tot een geweldig onderdeel van de Aziatische cinema.
En na drie geweldige Tanaka films die ik nu gezien heb (monday en Dead run) en die allemaal ook op een 4,5 staan ben ik wel een beetje fan geworden een dikke 4,5*

Aangenaam verrast door deze film. Goede regie, fijn gebruik van ruimte, zowel op visueel als auditief vlak en fascinerende fotografische composities. De kapstok van een hoofdfiguur die van het ene avontuurtje in het andere valt is zo oud als de weg naar Rome, maar werkt hier prima. De film draait om beleving, beleving die door een fijne melange van ritme, sfeer en rust extra intensiteit met zich mee krijgt. 3,5 ster.

Viel me toch vrij tegen deze film. Na het zien van twee andere Sabu's vandaag lag dit toch niet echt in mijn verwachting.

Hele rustige 'roadmovie' met een aantal aardige scenes. De yakuza die al die tijd al een mes in zijn buik haden de oude man in het ziekenhuis die doodging. Ook werkten de stiltes vrij goed bij het brandende huis met de moeder radeloos op de stoep.

Echter weet de film me op geen enkel punt echt grandioos te overtuigen of te raken op het slot na. Maakt de film het kijken waard en bezorgt deze film toch nog 3,5*.

Vrij anders dan Sabu's andere films. Ik zou het zeker nog eens proberen met een ander verwachtingspatroon.

Heb hem op de herzie-lijst gezet

Heb genoten van dit mooi staaltje film, met dank aan Onderhond, ik heb hem via je top10 ontdekt.

Nu zit ik met een vraag waarmee ik de rest van de film in het hoofd zat.
De man valt in een put, kijkt daar wat naar de sterren, klimt er dan uit, kijkt wat naar de zee. Wat heeft hem nu net zijn ommekeer doen maken? Kan er iemand mij dat eens mooi verwoorden?

Ik wou deze film een hogere score geven, maar er zijn enkele dingen die me dwars lagen.
Het begin duurde me net te lang.
De man praat opeens helemaal op het einde. Hierdoor verliest hij in mijn ogen zijn magie en het mysterische. Het was wel nodig voor het verhaal, maar ik vind het jammer.
Voor de rest nog een paar onduidelijkheden, maar dat wordt misschien duidelijk bij een tweede kijkbeurt.

Het kan dat er nog een halfje bijkomt, als iemand mij een allesverklarend antwoord weet te geven op bovenstaande vraag.

Volgens mij is het lopen gewoon erg letterlijk. Na de sluiting van z'n werk loopt hij weg. Waarbij hij dus ook wegloopt van zijn problemen. Terajima is verder een aardig persoon die de mensen rondom helpt, maar zijn eigen problemen laat hij steeds verder achter zich.

De put brengt een einde aan zijn tocht. Hij zit vast en kan niet meer weglopen. Het enige wat hij heeft is zichzelf in de put en hij is dus verplicht om z'n eigen problemen onder ogen te komen. Dit trekt hem weer over de streep om terug naar huis te keren, blijkbaar beseft hij dat daar iets wacht wat belangrijker is dan de sluiting van een bedrijf.

Kan er ook grandioos naastzitten, maar klinkt wel logisch zo, niet ?

Werkloze man strompelt wat door de stad en heeft een aantal ontmoetingen met mensen die levensmoe zijn of problemen hebben van dat niveau. Ergens tussen neus en lippen door redt hij een kind uit een brandend gebouw, wint hij een loterij, etc. HAHAHAHA en HAHAHAHA. Oh nee het is tragi-komisch, ik bedoel hahahaha en ahum haha. Af en toe een arty tsai ming liang shot van een minuut waarin niets gebeurt, want ja het moet wel een gelaagde film zijn natuurlijk. En aan het einde loopt hij het hele parcours weer terug. Kapot geërgerd.

Misschien had Tanaka z'n decor met WCrolletjes moeten bouwen, zou vast een stuk authentieker zijn geweest ...

Fijn dat je je ergerd hebt, maar uit je recensie valt helemaal niks af te leiden.

Het was ook geen recensie, Onderhond. Mag ik nog effe kwijt dat dit zesde-rangs Kaurismäki is? En wie heeft het hier over authentiek?

Op basis van de Kaurismaki die ik gezien heb is dat een erg mooi compliment om mee af te sluiten.

Bedankt in ieder geval voor je niet-recensie met non-kritiek.

Okay, dan doe ik toch een recensie:

Ik vond de film niet uniek, niet grappig, niet komisch en niet dramatisch, met een paar aardige shots, met gebruik van stiltes die de ergenis verhoogden, spaarse en erg mooie muzikale begeleiding (ja daar moet ik Onderhond gelijk geven), en laat je met een totaal niet magisch gevoel achter. Dit had ik nog nooit gezien, en bedankt voor de moeite: 1,5*.