Kôfuku no Kane (2002)

Geweldig filmpje, met een geweldige rol van Terajima. Die man hoeft niet veel te zeggen om een geweldige rol neer te zetten. Hij heeft al genoeg uitstraling! Erg droge grappige momenten zoals Het neerslaan van de vrouw en man met de bloembak, de yakuza waarvoor terajima opgepakt word en de agent die constant op zijn fiets komt aan rijden maken deze film tot een geweldig onderdeel van de Aziatische cinema.
En na drie geweldige Tanaka films die ik nu gezien heb (monday en Dead run) en die allemaal ook op een 4,5 staan ben ik wel een beetje fan geworden een dikke 4,5*

Best mooie film.

Vooral dat dingen duidelijk gemaakt worden met beelden ipv woorden spreekt mij aan. Wat dat betreft moest ik ook één keer denken aan Broken Flowers, maar verder niet echt te vergelijken films.

Het begon al met die advertenties in de krant, maar zeker wanneer zijn geld gestolen wordt, moet je toch wel medelijden krijgen En op één flauw (en voorspelbaar) moment na (politieman die op eens achter Terajima staat), was de af en toe subtiele humor wel leuk.

Verder best fijn gefilmd, vooral wanneer hij langs alles wat hij heeft meegemaakt tijdens de film terugloopt. Er zit ook nog wat leuke (en subtiele) symboliek in. Bijvoorbeeld dat hij eerst rechts door het beeld loopt en later links terugloopt.

Postman Blues nog altijd niet gezien, die leek me een flinke tijd geleden al interessant. Binnenkort maar eens werk van maken dan.

Zeker te genieten deze film, ik vond alleen het einde een beetje mwah-mwah.

4.0*

Die Terajima, dan zie ik hem in een film met stront op zijn kop, en nu in een schitterende hoofdrol. Een hoop interessante ontmoetingen, maar Terajima blijft door zijn zwijgzaamheid redelijk ondoorgrondelijk. Pas op het einde tijdens de dialoog met zijn vrouw worden dingen in perspectief gezet en drong pas echt tot me door wat er voor ongelooflijke dingen allemaal gebeurd zijn. Voor sommigen misschien jammer dat door te praten iets van de magie verloren gaat, maar op mij kwam die opsomming van wat hij heeft beleefd best wel komisch over. Ik zie trouwens niet hoe het anders had gekund. Als je een tijd van huis bent geweest, en je komt weer terug, dan is het logisch dat vrouwlief vragen gaat stellen. En om de gebeurtenissen een plaats te geven lijkt het me ook vrij logisch dat hij naar huis terugkeert.

De beelden zijn prima in orde, het kleurgebruik is goed en sommige shots zijn echt schitterend, met name de beelden van enkele straatlantaarns. Het vrijwel ontbreken van muziek is opvallend, maar niet storend. Sterker nog, als de gitaar er eenmaal in komt, blijft die algauw hangen op een enkel akkoord, wat nogal vervelend is.

Sterk is de manier waarop dingen uitgebeeld worden. Enkele gebeurtenissen en ontmoetingen blijken in direct verband met zijn situatie te staan. In een westerse film zou er meteen een voice-over bijgehaald zijn om dingen uit te leggen. Dat dit hier niet gebeurt, pleit ontzettend voor deze film.

Een bijzondere film, waarbij ik me ondanks de stiltes geen moment heb verveeld. Ik sluit zeker niet uit dat een herziening een hogere score oplevert.

Leuk tussendoortje.

Speelse film, eentje waar we langs een serie grappige situaties langs gaan, en de droge humor best goed werkt. Het einde was dan ook zeker in de context nog het meest de moeite waard.

Ik had verwacht dat dit toch iets meer om het lijf had dan in werkelijkheid, maar zo nu en dan is zo'n grappig simpel maar effectief afgewerkt filmpje het beste tussendoortje. En Sabu heeft dat tot nu toe voor mij goed voor elkaar.

3.5*

Een prachtig stukje cinema. Komisch en bij vlagen dramatisch. De droge humor lag mij wel, maar de film is naast grappig ook erg aandoenlijk. Bij sommige stukken kreeg ik echt kippevel. Wist me echt te raken dit. De weinig aanwezige muziek is erg mooi, fenomenaal camerawerk, en een erg sterke Terajima. Kwam er zonet pas achter dat ik hem al vaak bezig heb gezien. Hij kwam me al zo bekend voor. Deze man moet echt vaker een hoofdrol krijgen. Zeker een aanleiding voor mij om meer van Tanaka te gaan proberen.

Blijft geniaal.

Tanaka, Terajima en Suzuki in één film. Een film die echt op maat van Terajima gemaakt is, kan bijna niet anders dan dat Tanaka deze film speciaal voor hem gemaakt heeft. Een film die steunt op het expressieve acteerwerk van Terajima. Wat een geniale kop heeft die mens toch.

Verder erg mooi in beeld gebracht en een perfecte afwisseling van komische en dramatische momenten. Leuke aaneenschakeling van losse scenes die van deze film een kleine (wandel) road movie maken.

Het einde is beslist één van de mooiste die ik ken, de bijna-dode Terajima die in bijzijn van z'n vrouw helemaal opfleurt, een mooier einde kon deze film zich niet wensen.

5.0* blijven zeker staan, Tanaka's mooiste film die absoluut een uitgebreide review verdient.

Nee, ik zie de genialiteit niet. Mijn zoveelste Sabu, maar de eerste die me teleurgesteld heeft. Waar veel Sabu fans dit zijn beste vinden, vind ik het zijn zwakste. Ik had niet verwacht dat de film zo'n enorm traag tempo heeft, dat ligt me sowieso niet. Ook is de humor nagenoeg achterwege gelaten, tenminste, het is mij ontgaan.

In plaats daarvan zie je Terajima lopen. De man die me nog nooit heeft teleurgesteld en talloze briljante rolletjes op zijn cv heeft staan. Maar hier wist hij me niet te bekoren, al kwam het meer door zijn rol, niet door zijn acteerprestatie. Je ziet Igarashi in beeld. Hij loopt. Hij zegt geen woord. Soms komt hij iemand tegen. Soms ook niet. Hij blijft staan. Hij werpt een blik in de verte. Hij loopt verder. De bocht om. Langs een schutting. Voorbij een geparkeerde fiets. Hij loopt iets sneller. Nee, veel belangrijke spoilers zul je niet tegen komen bij deze film. Natuurlijk kruizen er een paar vreemde situaties zijn pad, maar het wist me niet te raken. Weinig humor, zeker vergeleken bij films als Monday, Hold Up Down en Postman Blues, en het drama sloeg ook niet echt aan.

Het gebrek aan muziek is vaak niet erg, echter hier versterkte het enorm trage tempo van de film waardoor ik moeite had met het afkijken. Het einde is dan wel weer mooi en besef je inderdaad dat het een best speciale dag was. Helaas was het verloop voor mijn gevoel veel te traag. Ik snap dat mensen hem briljant vinden, maar dat zijn dan ook vaak mensen die andere trage films ook waarderen. Misschien dat ik ooit bij een herziening van gedachte verander...

Mooi!

Terajima speelt een heerlijke rol als zwijgzame, getroebleerde man die zijn weg letterlijk door een film vol eigenzinnigheid wandelt. Ieder voorval lijkt op eigen anekdotische wijze toch grote thema's aan te raken (liefde, dood, wraak, liefdadigheid en ironie) maar Sabu houdt het klein en luchtig (sommigen noemen het de perfecte mix van humor en drama; ik vond het woord humor eigenlijk al te veel).
Iedere scene of ontmoeting schijnt wel iets teweeg te brengen bij Terajima's karakter - hij past soms zijn volgende richting ad hoc aan zijn laatste ontmoeting aan - maar tot aan het einde blijven zijn ware gedachten een mysterie.

Keerpunt is de prachtige scene in de kuil op het strand, de zonsopgang die erop volgt en de werkelijk fantastisch bedachte aanloop (of eigenlijk: terugloop) naar het einde. Wonderlijk hoe je meevoelt met een personage dat tot de laatste tien minuten geen woord spreekt.

De visuele opzet is sober maar meer dan doeltreffend. Sabu weet met wat juiste kaderkeuzes, een stapel figuranten en settings én een wandelende Terajima, een film neer te zetten die door haar reizende karakter een epische en symbolische ondertoon voert. Dat klinkt pretentieus maar zo voelt het geen moment, want Sabu houdt het, zoals gezegd, kundig klein.

Heel erg charmant filmpje. Ik ga op zoek naar meer van Sabu. 4*