Peur sur la Ville (1975)

Bijzonder interessante mix tussen Policier en Giallo, non-stop vermaak met genoeg spectaculair stuntwerk van Belmondo zelf! 3,75*

Voor Belmondo maatstaven -gezien zijn ander vrolijk actiewerk in de jaren '70- een behoorlijk serieuse politiethriller, die zelfs op sommige momenten echt spannend is en met een behoorlijk creepy schurk.

Natuurlijk ontbreken ook de van te voren verwachte actiemomenten niet (de achtervolging over de daken is echt bijzonder spectaculair, vooral wanneer je weet dat Belmondo zulke stunts altijd zelf deed!).

Jammer dat deze film bijna nooit in Vlaanderen en Nederland is uitgezonden.

Minstens 3,5 ster!

Erg spannende thriller, met een sterke Belmondo. Ik had hem ooit al eens gezien, maar ik was hem totaal vergeten. Maar na de openingsmoord wist ik het weer. Vooral dat hij zeer gewelddadig was en een nare sfeer bezat.

Na hem nu weer te hebben gezien klopt het beeld dat ik er van had. Peur sur la Ville is inderdaad bikkelhard en de moordenaar is een erg naar type.

Jammer dat Henri Verneuil niet de reputatie heeft van een Melville, maar ik kan niet anders zeggen dat hij wel bij de grote van de Franse policiers hoort.

3,5*

Beter Belmondo.

De acteur steelt de show als de overal maling aan hebbende smeris, die er niet voor terugdeinst zijn verdachten hardhandig te intimideren. Misdaad met een typische vleug humor dus. De beroemde Fransman heeft er veel zo gemaakt, maar dit is een van de beteren. De actie wordt erg goed gefilmd en een achtervolgingsscène over de daken doen de stuntman Belmondo nog meer waardering opleveren.

Goed.

goede thriller met belmondo als de flic op de daken van parijs achter een psychopaat serie moordenaar die het gemunt heeft op vrouwen.na dat de vrouw een vreemd telefoontje krijgt valt ze te pletter. jean letellier gespeelt door onze sympathieke actie held als de keiharde inspecteur die niet bang is op met harde noten de gangsters en moordenaars te kraken op een harde manier onderzoekt de moord op de vrouw. al hauw krijgt hij een telefoon van de moordenaar met de naam minos die zegt dat hij de straten van parijs wil bevrijden van de losbandige vrouwen. al hauw weet de inspecteur dat hij te doen heeft met een psychopaat moordenaar.lekkere thriller van de france acteur belmondo met spanning achtervolgingen stunts humor op de daken van parijs. weer eens een met actie natuurlijk de humor die neem je er graag bij

Helaas een Engels gesproken versie gezien, doet natuurlijk wat afbreuk. Mooie beelden van Parijs en schitterende actiescènes op die daken natuurlijk, maar net als bij Le casse vond ik het verhaal als geheel niet zo sterk. Maar goed, om Belmondo wordt natuurlijk graag actie gebouwd en hoeven we geen subtiliteiten te verwachten.

Heb lang niet alles van Verneuil gezien, maar tot nu toe steekt I... Comme Icare er toch echt wel bovenuit.

De jacht op een seksueel gefrustreerde seriemoordenaar en het afspelen van geluidsbanden door de politie: haalt duidelijk de mosterd bij wat toen gaande was in Hollywood. Maar het wordt wel op een effectieve manier uitgespeeld. En moet voor mijn part niet onderdoen voor de Dirty Harry’s van die tijd. Het scenario zit retestrak en houdt de spanning gaande van begin tot eind. Daarin onder meer geholpen door enkele spectaculaire scenes die zich afspelen op de daken van Parijs. Belmondo speelt de op zijn lijf geschreven rol van cynische macho flik en daar draait het hier uiteindelijk om, naast het kat-en muisspel waarbij niet altijd duidelijk is wie de rol van kat en muis krijgt toebedeeld. Regisseur Henri Verneuil valt vooral op met talrijke shots waarin personages in spiegelbeeld worden gefilmd waardoor je als kijker wel eens op het verkeerde been wordt gezet. In de klassieke film noir zie je soms het gebruik van spiegels om de dubbele moraal van het personage te duiden, maar in deze film lijkt het meer op een gimmick. Al draait de plot wel degelijk rond (seksuele) moraal en repressie binnen de leefwereld van de seriemoordenaar.

Ten laatste heb ik genoten van het muzikale thema aangeleverd door Morricone. Van bij de eerste noten weet je onmiddellijk: dit kan enkel Morricone zijn. Broeierig vierkant ritme met stoorzenders, de ideale soundtrack bij de stad - Parijs - die geterroriseerd wordt door een seriemoordenaar.

Prima policier. Voor mij één van de betere ‘serieuze’ actiefilms van Belmondo die ik gezien heb.

Soort Dirty Harry, waar deze film veel raakvlakken mee heeft : de serial killer, de flik die de zaken liever ruw afhandelt dan met veel gepraat, de grootschalige actiescènes... Blijkbaar heb ik Dirty Harry slechts 3* gegeven, dus ik vind deze eigenlijk leuker. Peur sur la Ville is één van de sterkere Franse actiethrillers uit die jaren vinden. "Bébel" haalt hier een hoop acrobatische toeren boven en het lijkt erop dat sommigen daarvan door hemzelf werden uitgevoerd. De metroscène en deze op het dak van de Galeries Lafayette zijn werkelijk goed gedaan en ik stel me die ook technisch erg complex voor. Aan actie geen gebrek; de score van Morricone is ook mooi meegenomen. Heel goed.

Zo zie ik ze graag; op en top 70s vermaak! Inderdaad een interessante mix tussen policier en giallo zoals Quentin al treffend schreef. En ook de vermelding van Dirty Harry vind ik treffend, met name tijdens de verhoorscène van de man die dodelijk gewond is.

Belmondo excelleert in actie- en achtervolgingsscènes die iconisch genoemd mogen worden.

Die bad guy is een enorme creep.

De manier waarop de moderne stad in beeld wordt gebracht vanuit de lucht werkt erg sfeerverhogend. De strakke jaren 60 en 70 hoogbouw geeft anno nu een desolate aanblik, wat bijdraagt aan een unheimische sfeer die goed bij de film past.

De film werkt vrij rustig toe naar de climax die behoorlijk sterk is.

Adembenemende actiethriller met Jean-Paul Belmondo – die veel van de zenuwslopende stunts zelf deed – als het eigenzinnige, soms ronduit cynische Hoofd Zware Delicten Jean Letellier die de dood onderzoekt van Nora Elmer [Lea Massari], die in paniek uit het raam sprong na een dreigende telefoontje en een misverstand waardoor een feestganger per ongeluk bij haar aanbelde. Het plot gooit ook nog een terrorist [Adalberto Maria Merli] in de mix en een afrekening met Marcucci [Giovanni Cianfriglia], een crimineel die jaren eerder na een mislukte bankoverval wist te ontsnappen aan Letellier en daarbij diens toenmalige partner neerschoot. Duidelijk geïnspireerd door The French Connection. Als dat niet genoeg aanbeveling is: vol spectaculaire, uitstekend gefilmde stunts die aantonen dat CGI nooit en te nimmer zal kunnen tippen aan het échte werk.

Geweldige politiefilm uit de jaren 70 met wederom een charismatische inspecteur Letellier. Wat een fantastische onorthodoxe scènes passeerden de revue wanneer Letellier en zijn kompaan de cafébaas met zijn kelder ondervroeg. En even later werd dit nog eens overgedaan met de man en de ambulance. Onconventioneel en satirisch!

Interessant was ook de tweevoudige zaak waarmee Letellier bezig was. Beide zaken staan los van elkaar, maar zijn zo meesterlijk in elkaar vervlochten dat het de film gewoon ten goede komt. Geweldige achtervolgingen ook door de wirwar van het Parijse verkeer en metro. Des te opmerkelijker is het feit dat Belmondo zijn stunts gewoon zelf deed.

Columbo bewijs weet de kijker vrij snel wie de seriemoordenaar is. Geen verkeerde aanpak, want anders was het ook wel al snel duidelijk geweest. Kan je beter open kaart spelen en inzetten op de spannende achtervolgingen in plaats van oeverloos gepuzzel. De film verveelt geen seconde en de actie is gewoon subliem. Erg van genoten! Dikke 4,0*!

De plot is wat aan de dunne kant, en Belmondo's eigenzinnigheid, vrijgevochtenheid en lak aan autoriteit is wat te dik aangezet, maar het is leuk om een dergelijk gegeven (de "pathologische" seriemoordenaar) in een andere setting dan New York of Los Angeles te zien, de rolverdeling van de drie belangrijkste acteurs is verder goed in orde, en de stunts zijn soms adembenemend – als het inderdaad zo is dat we hier Belmondo zèlf hangend aan een dakgoot, rennend over schuine daken of liggend op een metro zien kan ik me voorstellen dat in Hollywood geen verzekeringsmaatschappij zich hieraan zou hebben gewaagd. Een acceptabele tijdspassering (en volgens de Engelse Wikipedia een megahit: kosten 2.7 miljoen dollar, opbrengst 29.6 miljoen, en daarmee de meest succesvolle film van 1975 in Frankrijk na The towering inferno, maar dat was dan ook een íéts hoger flatgebouw dan dat van Pamela Sweet).