Peur sur la Ville (1975)

Adembenemende actiethriller met Jean-Paul Belmondo – die veel van de zenuwslopende stunts zelf deed – als het eigenzinnige, soms ronduit cynische Hoofd Zware Delicten Jean Letellier die de dood onderzoekt van Nora Elmer [Lea Massari], die in paniek uit het raam sprong na een dreigende telefoontje en een misverstand waardoor een feestganger per ongeluk bij haar aanbelde. Het plot gooit ook nog een terrorist [Adalberto Maria Merli] in de mix en een afrekening met Marcucci [Giovanni Cianfriglia], een crimineel die jaren eerder na een mislukte bankoverval wist te ontsnappen aan Letellier en daarbij diens toenmalige partner neerschoot. Duidelijk geïnspireerd door The French Connection. Als dat niet genoeg aanbeveling is: vol spectaculaire, uitstekend gefilmde stunts die aantonen dat CGI nooit en te nimmer zal kunnen tippen aan het échte werk.

Geweldige politiefilm uit de jaren 70 met wederom een charismatische inspecteur Letellier. Wat een fantastische onorthodoxe scènes passeerden de revue wanneer Letellier en zijn kompaan de cafébaas met zijn kelder ondervroeg. En even later werd dit nog eens overgedaan met de man en de ambulance. Onconventioneel en satirisch!

Interessant was ook de tweevoudige zaak waarmee Letellier bezig was. Beide zaken staan los van elkaar, maar zijn zo meesterlijk in elkaar vervlochten dat het de film gewoon ten goede komt. Geweldige achtervolgingen ook door de wirwar van het Parijse verkeer en metro. Des te opmerkelijker is het feit dat Belmondo zijn stunts gewoon zelf deed.

Columbo bewijs weet de kijker vrij snel wie de seriemoordenaar is. Geen verkeerde aanpak, want anders was het ook wel al snel duidelijk geweest. Kan je beter open kaart spelen en inzetten op de spannende achtervolgingen in plaats van oeverloos gepuzzel. De film verveelt geen seconde en de actie is gewoon subliem. Erg van genoten! Dikke 4,0*!

De plot is wat aan de dunne kant, en Belmondo's eigenzinnigheid, vrijgevochtenheid en lak aan autoriteit is wat te dik aangezet, maar het is leuk om een dergelijk gegeven (de "pathologische" seriemoordenaar) in een andere setting dan New York of Los Angeles te zien, de rolverdeling van de drie belangrijkste acteurs is verder goed in orde, en de stunts zijn soms adembenemend – als het inderdaad zo is dat we hier Belmondo zèlf hangend aan een dakgoot, rennend over schuine daken of liggend op een metro zien kan ik me voorstellen dat in Hollywood geen verzekeringsmaatschappij zich hieraan zou hebben gewaagd. Een acceptabele tijdspassering (en volgens de Engelse Wikipedia een megahit: kosten 2.7 miljoen dollar, opbrengst 29.6 miljoen, en daarmee de meest succesvolle film van 1975 in Frankrijk na The towering inferno, maar dat was dan ook een íéts hoger flatgebouw dan dat van Pamela Sweet).

Nog even als tip:

er is een jaar geleden in Duitsland een prima blu ray box verschenen met tien films, waaronder deze film. Alle films zijn in het Frans met Duitse subs te bekijken in goede kwaliteit. Aanrader!

Zie ook mijn uitgebreidere omschrijving bij Belmondo.