Adieu Philippine (1962)

Een ietwat in de vergetelheid geraakte vroege nouvelle vague-film. Wat vooral opvalt is de lol en de vrijblijvendheid die er vanaf straalt. Adieu Philipine is een heel aanstekelijke film. De grimmige ondertoon zitten in de verwijzingen naar de oorlog in Algerije, waardoor de drang naar vrijheid die zowel in de stijl als in het plot van de film zit ook een beetje voelt als een afscheid van die vrijheid en de onbezorgdheid. Overigens wel aan de lange kant, wat compacter (of misschien zelfs als korte film) was de film sterker geweest, maar ook nu was dit goed.

3.5*

Een onbekende regisseur, totaal onbekende hoofdrolspelers, een nouvelle vague film.

Balanceert op verschillende thema's, zoals in de aanvang met het dartel, avontuurlijk jong volkje contrasterend met de "voet-op-de-grond", enigszins verzuurde volwassenen met in dat opzicht te onthouden, de knap geregisseerde en vertolkte tafelscène.

Daarna toont de film hoe oppervlakkig, onstandvastig, vrolijk het leven kan zijn en als het professioneel of amoureus even tegenslaat, dan nog blijven Juliette en Liliane lekker zwaaien en giechelen.

Soms langdradige en gelijkaardige scènes die misschien op zich wel te genieten vallen en vaak grappig zijn, maar veel bijdragen tot een hoger niveau van de film doen ze niet. Verdienstelijk als tijdsbeeld.

Dit is me helaas behoorlijk tegengevallen.

Het eerste uur is nog best aardig. Nogal van de hak-op-de-tak, maar best leuk om te zien.

Heel fris gefilmd en met het nodige plezier.

Na het eerste uur wordt het alsmaar minder. Er zit dan vrijwel geen verhaal meer in en de personages hangen maar wat rond . De beroemde danscène is een hoogtepunt.

Ik vond het laatste uur echt een zware zit en een enorme domper, daarom kom ik niet verder dan 2*