Brokedown Palace (1999)

Lekkere wegkijker: goed verhaal en de nodige spanning. De soundtrack verdient ook een pluim.

Deze film maakt toch indruk en bezorgt mij zelfs een aantal keren kippenvel.

En wel om de volgende reden: ik heb in 2014 in Kuala Lumpur gewoond weliswaar Maleisië en geen Thailand. Iedere werkdag zelfde tijd reed langs mijn huis het gevangenentransport naar de rechtbank. Anno 2014 was dat nog steeds een halfopen soort pick up truck met een huif en bewakers aanwezig in de laadbak. Gevangenis is in KL heel slecht en alles related met drugs in deze landen is een big no-go area.

Alleen daarom al kijk ik dit soort films met grote interesse, in het rijtje:

-Bangkok Hilton

-Midnight Express

-Return to paradise

-Traffik (origineel uit 1989 voor channel4)

Past deze film zeker. Het gevangenis leven geeft een sfeer weer hoe het daar moest zijn. Misschien is het acteerwerk niet altijd even hoogdravend, daarentegenover zet Bill Pullman dan weer een sterk character weer van een westerling die in Azie leeft.

Zeker de moeite van het bekijken waard, 4 sterren.

Inderdaad de soundtrack is top.

Van bovengenoemde films blijft Bangkok Hilton met Nicole Kidman mijn topper!

Lees onderstaande link als je iets wilt lezen van een ervaringsdeskundige:

De Maleisische gevangenis

Vast en zeker

Redelijk goede thriller, die past in het rijtje van films als 'Bangkok Hilton' en 'Midnight Express', al zijn deze 2 wel beter.

Maar beide hoofdrolspeelsters doen het prima, zijn ook topactrices.

Kortom: goede film die echt gebeurt kon zijn.

Aardig regenachtige-zondagmiddagfilmpje. Vooral leuk door de aanwezigheid van de frisse en erg jonge Danes en Beckinsale, verder is het wat erg veel afgekeken van Bangkok Hilton - en die is toch wel een tikkie beter. De dames spelen erg goed, maar de bijrollen stuntelen af en toe wat veel, vooral Pullman viel me wat tegen.

Zeer goede film over 2 jonge meisjes die ongewild in een drugsmokkel verzeild geraken en dan ook gevat worden. Vooral Danes vond ik zeer sterk acteren. Alleen het einde vond ik minder geslaagd hoewel het wel zeer aangrijpend was. Graag ik geweten wat er uiteindelijk van die dame geworden is en of er nog stappen gezet werden door de advocaat, de Amerikaanse regering en haar familie om haar vrij te krijgen. Op al die vragen krijg je geen antwoord dus blijf ik wel een beetje op mijn honger zitten. Dit kost de film dan ook een halve ster. Goed verhaal maar kan niet tippen aan Bangkok Hilton en Midnight Express die hier al werden aangehaald. Mooie soundtrack trouwens. 4sterren

Een vrolijke vakantie in Thailand eindigt voor twee afgestudeerden in één of andere gevangenis in Bangkok.

Geen slechte film.

3.5*

Halflege pizzadoos van Pizza Riva, een fles pepsi. Een verloren zaterdagavond in 2006. Ik zap tussen de kanalen, mijn gedachten elders, wellicht de nasleep van een vrijdagse uitgaansperikelen op de Oude Markt verteren, piekeren over een emotioneel onbereikbaar meisje als Aurélie, of Felien, of Margaux, of Juliette. Mijn concentratie zit op een laag pitje. Tussen het zappen vang ik ellipsen op van Brokedown Palace op VT4; het zoveelste chick flick niemandalletje en locked up abroad onzin. Ik zag Midnight Express, ik zag zelfs De Hel Van Tanger tijdens een schooluitstap tijdens het laatste jaar van de Studios filmzaal; van een last picture show gesproken. Dit is zo'n subject matter dat veelal door sensationele reportages gekaapt en toegeëigend lijkt, zoveel beeldvuil zal per definitie ook de oorsprong aantasten. En toch, ergens nestelen de beelden zich in mijn onbewustzijn. Alsof ik in deze mentaal afgestompte toestand, geveld door de terugslag van flessen Borokov vodka, ellelange jonko's en een caroussel van onbeantwoorde liefde net vatbaar bleek voor de lyriek en levensvreugde van een miskende prent als Brokedown Palace – zij het met uitstel.
Ja, ik heb de film opnieuw proberen te kijken; een bij voorbaat mislukte onderneming om zo'n levensbepalend moment te kunnen herleven. De Pizza Riva is al jaren opgedoekt, VT4 bestaat niet meer en mijn bescheiden onbereikbare liefdes van toen zijn inmiddels vervangen door een eindeloze stoet van exotisch klinkende namen. De schoonheid van Brokedown Palace zit 'm dan ook in de uitbeelding van vrouwelijke vriendschap en vrouwelijk plezier. Een wereldreis naar Thailand om je graduation te vieren, het advies van je conservatieve ouders in de wind slaan. Hawaï wacht wel. Ter plaatse een Amerikaanse advocaat moeten aanspreken die natuurlijk een heuse retainer vraagt. Lou Diamond Phillips als makkelijk corrumpeerbare DEA, iedereen draait eigenlijk gewoon zijn eigen hossel. De spanning van een jarenlange vriendschap van jeugdzondes. Eén van de meest krachtige scènes vind ik wanneer de vader van het personage van Beckinsale (het brave meisje) het personage van Danes (het stoute meisje) een uitbrander geeft vanop veilige afstand van de bamboetralies. "Die keer met de verfplekken op de zetel, de keer toen jullie beiden dronken waren, de keer toen jullie onze wagen in prak hebben gereden." Het is een vriendschap die de nodige gravitas met zich meedraagt, niet gewoon een gemakkelijke pretext voor WIP taferelen. Jonathan Kaplan bewijst zich wederom, naast Jean Negulesco, als de onovertroffen chroniqueur van vrouwelijke genegenheid. Dit gaat ook over een esthetiek, aangezien vorm niet minder belangrijk is dan inhoud, maar inhoud IS! Loutere inhoud bestaat niet, dat is maar een verzinsel van cerebrale slecht geklede nerds als Mark Kermode. Ik lees hier ergens dat de ontberingen in de gevangenis niet erg genoeg zijn. Nou, dat wil ik ook helemaal niet zien, ik ben geen sadist. Geef mij maar twee leuke meiden met een fris geknipt koppie die zich zwoel-gepijnigd voortbewegen als in een videoclip; met dan ook nog eens Silence van Delirium op de soundtrack. Wat wil een mens nog meer? We kunnen toch akkoord gaan dat pakweg de videoclip Pure Shores van All Saints even veel pathos heeft als het gecombineerde oeuvre van Mizoguchi? Nou ja goed, toch nog wat cerebrale kruimels voor de intellectuelen onder ons, want ik vind dat de ontknoping van Brokedown Palace uiterst gesofisticeerd is, bijna Rashomon-achtig zelfs. We komen eigenlijk nooit te weten of good girl Beckinsale zich inderdaad niet heeft laten raaien door de dealer, geïntoxiceerd door de uitzonderlijke mannelijke aandacht die ze plots kreeg. Toch is het Danes die uiteindelijk the rap neemt, als in een soort omgekeerde transfert de culpabilité zoals Chabrol over het werk van Hitchcock schreef. Het is een meeslepend verhaal van zelfopoffering en verlossing, bekroond door een laatste freeze frame op Danes' zijdelingse glimlach, als belofte van een eeuwigdurend paradijs