Cujo (1983)

Mooi gedraaid door De Bont, spannend gegeven en angstaanjagende beelden van 'Cujo'. Jammer dat dat kind zo nadrukkelijk naar voren wordt geschoven en het laatste half uur klinkt alsof een langspeelplaat vasthangt. Desalniettemin een vermakelijke film, welke constant blijft boeien en volt zit met dynamisch en mooi geschoten (suspense)scènes.

"Animal" blijft toch een apart subgenre op horrorgebied. De meeste films in zijn soort kunnen mij amper boeien: reusachtige spinnen, dreigende haaien, stekende bijen, kakkerlakken die steden terroriseren, zeg nu eerlijk wat moeten we ermee?

Dit subgenre heeft mij (op enkele titels na) vaak teleurgesteld. Vaak komt dit door twee redenen: er zit vaak weinig suspense in deze films. Een bijkomende dooddoener is dat er weinig variatie in de moorden zit (als er al iemand doodgaat: het moet altijd met klauwen, verstikking of tanden gebeuren). Wat ook normaal is want een haai kan immers geen mes of bijl erbij pakken .

Bent u zoals mij en vaak teleurgesteld geweest in dit soort films? Maar wilt u het voor de allerlaatste keer nog een kans geven? Ja, inderdaad want er is toch nog hoop in dit subgenre na Cujo gezien te hebben.

Het leuke aan deze film is dat hij erg mainstream aanvoelt. Niet alleen het dreigende dier staat centraal, maar ook andere dramatische componenten. Een groot verschil wat ik in andere films vaak mis. Toch zal ik de inhoud van de vorige berichten niet ontkennen. Cujo neemt ruim de tijd om zijn verhaal te ontwikkelen. Mij stoorde het eigenlijk niet zo erg, omdat ik vond dat alles wat er gebeurde het verhaal ten goede deed. Alles wat we gezien hebben voor de '"terreur" losbreekt is niet zinloos en terrecht.

De cast is zeker niet slecht, er wordt zeker naar behoren geacteerd, maar de grote ster is toch echt wel Cujo zelf. Hij zag er erg angstaanjagend uit en de film had een erg dreigend sfeertje. De suspense was erg voelbaar in sommige scenes (maar dit kwam mede door de fantastische soundtrack). Nog nooit zoveel suspense gevoeld in een animal-horrorfilm. De film heeft echt wel zijn momenten.

Geef hem zeker eens een kans, zet zeker de surround goed hard en geniet lekker mee. Stoor je niet teveel aan de langzame opbouw en kom gewoon rustig mee in het verhaal, dat zeker en vast uitloopt in een erg spannende confrontatie met CUJO.

Screw Beethoven, here's Cujo.

4

Weer een nauwelijks geslaagde Stephen King verfilming. De opbouw is te traag. Het duurt bijna een uur voordat er echt wat gebeurt en de eerste doden vallen. Daarvoor worden we lastig gevallen met oninteressant familiedrama. Volstrekt onboeiend. Verder ook weinig speciaals aan. Het laatste half uur was wel aardig, maar hoewel ze hun best hebben gedaan Cujo eng te maken is de hond daar te schattig voor. Compleet verkeerd gecast, niet gedacht dat ik dit nog over een hond zou zeggen. Plusje voor het bij vlagen zeer aardige camerawerk van de Bont. 2,5 sterren.

Aardige King-verfilming. Het duurde even voor de film los kwam. De eerste 45 minuten van bestaan uitsluitend uit scènes waarin de personages en hun onderlinge relaties worden uitgediept. Typisch King, hij is iemand die investeert in karakters en dat vertaalt zich ook op het scherm. In positieve zin weliswaar. Daarna breekt de hel los.

Ik was toch een beetje verbaasd over de efficiënte mise-en-scène in deze film. Op voorhand had ik niet gedacht dat een concept rond een op hol geslagen hond in staat was om de verhoopte suspense af te leveren. Wel dus. De hond werd erg goed gecoacht en ik vraag me nog steeds af hoe de makers bepaalde scènes in beeld hebben gebracht opdat ze de spanning zo doelgericht konden overbrengen.

Erg vermakelijk tot dusver, al blijft Cujo netjes binnen de grenzen van de "spannende familiefilm". Dat hoeft zeker geen zwaktebod te zijn, maar persoonlijk prefereer ik iets rauwere en/of meer fantastische films.

Goede finish.

Het begin duurt echt te lang. Investeren in personages is één maar daarvoor heb je dan wel goede acteurs nodig en ook interessante personages. Sleept allemaal veel te lang aan en enkel de kennis van het vervolg houdt de spanning er een beetje in.

Laatste half uur is wel tof, vooral de totale aftakeling wordt goed in beeld gebracht. Zowel de hond, de auto en de inzittenden gaan er per scene op achteruit. Er blijft een aardige spanning hangen en het eindshot is dan ook best gaaf.

Camerawerk zag er leuk uit, met veel leuke dingetjes, al was het resultaat uiteindelijk toch een beetje te pover. Iets te veel TV film look. Half geslaagd dus.

En zo is Cujo een film die best slecht begint maar mooi finisht. Toch lijkt het blijkbaar moeilijk voor King om uit die hele B-sfeer weg te komen. Beetje jammer want met een echt goede regisseur zit er toch vaak erg veel potentieel in voor een sterke horror.

2.5*

Gewoon een lekkere ouderwetse spannende film over de legendarische Sint Bernard Cujo. Wordt nog eens tijd dat ze hem uitzenden want het is volgens mij al meer dan 10 jaar geleden dat ik hem voor het laatste gezien heb.

Leuke herziening, maar hoewel alles knap in elkaar is gemonteerd met de hond, vond ik het geheel toch wat aan spanning ontberen. Onze Cujo kwam helaas nooit écht dreigend over. De wil is er wel en als ik zie hoe doodeng een bewegingloze zeekoe kan zijn in een Long Weekend, twijfel ik er niet over dat men met een andere, misschien wat kalmere, subtielere aanpak de hond dreigender gemaakt had kunnen worden. Cujo blijft nu echter steken op een onderhoudende thriller. Goed uitgediepte personages verder en prettige vertolkingen, wat de kijkervaring gewoon prettig maakt. Met dit simpel doch veelbelovend uitgangspunt had echter meer gedaan kunnen worden.

3*

Valt onder het fenomeen 'het boek is beter'. Ok, het is wel realistisch gefilmd. Geen superhond met mutantenkrachten. Wel een hondsdol beest dat een auto aanvalt. Maar mooi is het niet en een beetje meer spanning had wel gemogen. Het resultaat mag er wel zijn, maar de film is duidelijk gedateerd.

Where to begin... Ik vond deze film ZO eng! Ik was vrij jong toen ik deze film zag, mijn vader had hem op VHS gekocht (oh dear) en ik moest en zou hem natuurlijk zien. Ik heb 3 nachten niet geslapen geloof ik. Mijn ouders pesten me er nog mee als we in de buurt zijn van een schattige St Bernhard.

Op zich was die film nog niet eens super eng, maar meer het feit dat mijn toenmalige beste vriendin ook ineens een hond had gekregen voor haar verjaardag, dus ik was he-le-maal panisch dat dat beest me zou aanvallen. Deed ie niet natuurlijk, maar die film zat nog vers in mijn hoofd.

De film bevat genoeg spanningsmomenten en komt ook zeer realistisch over. Het kan tenslotte iedereen gebeuren, dat zijn of haar hond gebeter wordt en hondsdolheid krijgt. Dat zorgde er voor dat het zo dicht bij de kijker bleef. Hoewel het begin van de film zich een beetje traag voorttrok, kwam er op een gegeven moment een goeie spanningsboog in. Wie herinnert zich niet de scene in de auto? Gedurende de film zie je hoe Cujo wispelturig gedrag begon te vertonen, van sluw en berekenend naar zwak en zielig. Je ziet de hond aftakelen, maar ook weer sterker worden dan ooit. Je zou bijna medelijden krijgen met het beest. Totdat hondjelief als een razende in begint te beuken op die auto. Toen vond ik hem helemaal niet meer leuk.

Ach ja... het heeft mijn ouders weer aanleiding gegeven om me belachelijk te maken op verjaardagen en feestjes.

Altijd weer graag herzien.

De stemmen lopen hier nogal uiteen. Zelf hou ik wel van King films en deze vind ik persoonlijk een van de betere. Lekker sfeervol en toch redelijk spannend. Echte honden of niet, ik vond de scènes met de hond goed uitgewerkt en de film heeft me geen moment verveeld.

3,5*

Goeie film waarin een moeder en haar zoontje belaagd worden door een dolle hond. De hele affaire van de moeder maakt de personages net wat boeiender, maar is eigenlijk ook tijdvulling totdat het spannend wordt. Gelukkig wordt het dan ook wel echt spannend. De jonge Danny Pintauro is naast Dee Wallace-Stone zeker overtuigend. Een geslaagde Stephen King-verfilming.

Matige King verfilming (ik dacht dat Tad stierf op het einde in het boek. Hier laten ze dat eruit), die gelukkig in de tweede helft zeer intens was maar desondanks toch voorspelbaar blijft door af te wijken van het boek. Want de eerste helft heeft bijzonder weinig meer te bieden dan goedkoop gezinsdrama. Voor goede King verfilmingen moet je richting Carrie en Misery kijken.

Toch wel erg jammer dat het begin van de film enorm middelmatig is, want het tweede deel van de film is een stuk spannender. Ik had gisteren de film na 45 minuten afgezet omdat ik erg moe was, maar toen ik het vandaag hervatte voelde het alsof ik niks gemist had. Zo langdradig en RTL4-drama waardig is het eerste deel. Teveel onzin omtrent de kleine Tad en het vreemdgaan, en te weinig Cujo.

Maar na die lange zit wordt het spannender wanneer de film alleen nog maar om Cujo draait. De make-up is erg goed en laat Cujo er uiterst smerig en ziek uit zien. Groot pluspunt is dat er vrijwel de hele tijd gebruik werd gemaakt van echte honden en daardoor de wreedheid erg overtuigend overkomt.

Toch heeft de film een algehele indruk als familiedrama op me achter gelaten. Puur door het drammerige begin, en hoewel de film spannend afsluit weet het nergens te verrassen. Kleurt netjes binnen de lijntjes met vooral een overtuigende en valse Cujo.

"Nope. Nothing wrong here."

Goede film. Het valt me wel op dat alle Stephen King-films die ik tot nu toe heb gezien over dieren gaan en dan voornamelijk katten en honden. Dit is wel de eerste echt realistische die ik zie. Een hond kan namelijk wel hondsdol worden door een vleermuizen beet maar niet tot leven worden gewekt op een indiaanse begraafplaats.

Acteerwerk is in orde. Dee Wallace acteert goed als de hoofdpersoon. Danny Pintauro acteerde ook erg goed op zo'n jonge leeftijd maar kan soms (zeker in de auto) ook erg op je zenuwen werken.

Goed verhaal, wel zien we een tijdje alleen het gezin met z'n problemen en affaires. Ook vreemd dat we een niet zo veel van Cujo's baasjes zien. Cujo word gebeten door een vleermuis waar hij hondsdol van word. Ik vond de hele film maar zielig voor die arme Cujo, vreselijk om te zien hoe hij met stenen en honkbalknuppels word toegetakeld, oké hij maakt mensen af maar dat is voor mij minder erg (niet dat ik het niet erg vind). Hoe ze dan met die auto vast komen te staan bij Cujo levert veel lange stukken in de auto op. Aan het einde heb ik alleen maar medelijden met Cujo, wat kon hij er aan doen dat hij werd gebeten door vleermuizen. Hoe Cujo word doodgeschoten, vreselijk.

De muziek van Charles Bernstein vond ik erg goed. Soms erg dreigend en dan weer erg rustgevend. De muziek zet ook echt een sfeer; Cujo is een arme hond die slachtoffer word van hondsdolheid.

De effecten en stunts zijn best goed. De openingsscène waar Cujo word gespeld in bloed vond ik erg mooi en deed me een beetje denken aan de Hammer-films uit de jaren 50/60. De stunts met Cujo zijn ook best goed (je ziet hem wel vaak kwispelen en dat geblaf is ook nep). Net als bij Cat's Eye en Pet Cematary ben ik nu weer erg bang of er wel of niet dieren zijn mishandeld voor de film. Ik vond dat de beroemde Sint Bernard die Cujo speelt in het grootste deel van de film overleed aan maagklachten tijdens de productie. Verder zijn er voor de film 5 Sint Bernards gebruikt, een mechanische pop, een man in een honden pak en een rotwieler omdat ze de Sint Bernard soms niet gemeen genoeg vonden lijken. Tijdens de scène in de auto heeft een Sint Bernard in de neus van Dee Wallace stuntvrouw gebeten. Het bloed op Cujo was allemaal nep, ze gebruikte Karo Syrop (rode vlees saus).

Goede film.

Het is geen geweldig idee om een boekverfilming meteen na het lezen van het boek te bekijken, want nu was het verrassingseffect wel weg. Maar als ik de film puur objectief en op zichzelf beoordeel is het nog een redelijk spannende film, zeker het laatste half uur.

Het leek me niet gemakkelijk om de hond eng te laten lijken. En dat lukt eigenlijk best aardig; Cujo is ook echt best wel eng in deze scènes. De grote lobbes zit gedurende een groot deel van de film onder de gore troep en door het agressief bewegen van de camera tijdens de aanvallen probeert men hem eng over te laten komen. Verder zullen er vast wat andere methodes gebruikt zijn, maar als dat zo was is mij dat niet echt opgevallen.

Een groot struikelblok in films is voor mij het optreden van kinderen. Ik ben absoluut geen kindervriend en vind ze vaker irritant dan aandoenlijk. Maar ik moet zeggen, jonge Pintauro is erg overtuigend. Ik heb overigens wel het gevoel dat het joch af en toe oprecht bang was, want zo goed kan een kind bijna niet zijn. Af en toe was zijn gekjank wel vervelend, maar gezien de situatie natuurlijk wel begrijpelijk. Maar verder petje af voor zijn eerste filmrol.

De Wallace is best goed als semi actie-heldin, en de scènes in de auto zijn goed gedaan. Het gevoel van uitzichtloosheid mocht wat mij betreft wat dikker aangezet worden, maar het was best claustrofobisch af en toe. De film heeft voor de rest een aardige vaart en laat veel gebeurtenissen uit het boek zoals veel achtergrond en loze scènes gelukkig achterwege; de film laat veel personages na een paar korte fragmenten niet meer terugkomen en focust zich echt op het gezin, wat het allemaal wel zo gefocust houdt.

Het grootste verschil ten opzichte van het boek is het einde. Het boek eindigt op een behoorlijk negatieve noot met de dood van het jongetje en een paragraaf over wat voor lieve hond Cujo voor zijn hondsdolheid wel niet was. Ik begrijp dat de makers van de film zoiets niet aandurfden, dus ben ik daar niet echt boos over, maar wel teleurgesteld vanwege het feit dat ik het eigenlijk wel zag aankomen waardoor de laatste paar minuten niet echt spannend of emotioneel meer waren.

Maar voor de rest was dit een degelijke film en een bovengemiddelde King-verfilming die ik verkies boven het vaak te lang uitgesponnen boek.

Tjah, het is hierboven al eens gezegd, maar de eerste helft is inderdaad een pittige zit. Het gezinsdrama is niet heel erg boeiend. Net de toegenomen spanning wanneer gesuggereerd word dat de vrouw een affaire heeft is nog wel tof, maar verder heeft dit deel van de film niet veel te bieden.
Het tweede gedeelte weet wel wat meer te boeien, maar wat een beetje tegen zat was dat ik Sint Bernhard honden nou niet bepaald angstaanjagend vind. De honden die ik meegemaakt heb van dit ras waren namelijk echt goeie lobbesen. Ik heb zelf een keer meegemaakt dat er een een schoothondje probeerde te zijn (een 80/90 kilo wegend beest).
Daarnaast werkte het kind me soms een beetje op de zenuwen door soms iets te overdreven te doen. Verder deed hij het echter nog wel oké voor een kind van die leeftijd.
Daarnaast is de cinematografie best goed en de soundtrack ook wel.
Een aardige film voor een keer, maar niet eenfilm die ik snel weer zal opzetten.

Niet onaardig. King die met ontrouw afrekent, al is de film uiteindelijk iets milder. Het duurt allemaal wat te lang eer de Pinto bij de garage uitkomt. Zeker als het balletje eenmaal is gaan rollen, stroopt het nog wat door. Ik had ook niet het idee dat het van toegevoegde waarde was op het moment dat Cujo de twee in het vizier krijgt. Een moeder met een bang jongetje opgesloten in een kleine auto werkt zonder het meeste van die rompslomp ook wel.

Het blijkt een kereltje dat je inderdaad op de zenuwen kan werken. Lijkt me zo ongeveer de bedoeling. Ook mama heeft het maar moeilijk met zijn gejammer. Rondom de hond gaat het eigenlijk best goed. Een paar leuke shots van zijn hoogte, weinig mis met wanneer hij aanvalt, dol genoeg in ieder geval en het beest gaat er steeds smeriger uitzien. Met de verwondingen, het zweet en alles wat daarbij komt kijken, heeft het zo een redelijk intense afsluiter.

Cujo

Kort doorheen want ik wil Ijsland - England gaan kijken op de TV.

Cujo is een leuke '80e jaren horror/thriller film die aardig wat leuke scenes met zich mee brengt. Ook al zit je na de 32e minuut pas daadwerkelijk in de horror scenes, zijn deze wel heel erg leuk. De film word in zijn eerste minuten al ontrafeld en is erg zwak opbouwend waardoor de spanning, zin en concentratie al snel weg valt binnen het concept.

Cujo is een Sint Bernhard, die gebeten word door een vleermuis en krijgt de Hondsdolheid. Cujo komt in een proces en word uiteindelijk een Ice Cold Killer. Cujo begint met het aanvallen van mensen, en ook al word je in een tergend lange drama scenes gegooid vooraf hij pakt het wel op, tot je bij de auto kwam, dit heeft wel een kwart van de film gekost waarbij de concentratie etc. weer weg viel, wat toch wel jammer is.

Ik heb uit nieuwsgierigheid toch eens opgezocht wat Hondsdolheid precies is, daar schrik je toch wel van wat de effecten kunnen zijn na een beet. Hondsdolheid

Leuk om gezien te hebben, vermaakt je wel zo op de avond, niks speciaal's van verwachten dan kom je er wel door heen. Ik weet nu wel definitief hoe ik mijn toekomstige Rotweiler (of herder) noem: Cujo!

3.0*

Redelijke King-verfilming die het midden houdt tussen een moralistische RTL-film die waarschuwt tegen vreemdgaan en een thriller. Beide delen zijn niet slecht uitgevoerd, maar wie denkt een flink spannende film te zien komt toch enigszins bedrogen uit. Het acteerwerk is behoorlijk, en camerawerk van jan de Bont erg goed, zonder chauvinistisch te willen zijn. Ook de hondentrainers verdienen een pluim want de scenes met de hond zagen er overtuigend uit. Alleen de make-up ging een beetje los op die arme lobbes, op een gegeven moment had hij hele pakken vla en een halve kersenvlaai aan zn kop hangen.

Cujo, één van Stephen Kings vroege verfilmingen, is het verhaal van een hondsdolle Sint-bernard, die een moeder en zoon aanvalt. Maar voordat dit verhaal kan worden verteld krijgen we eerst drie kwartier familiedrama met affaires, bedrijfsongevallen en een zoontje dat bang is voor een monster in de kast. Van een erbarmelijk niveau zijn deze eerste drie kwartier ook weer niet, maar echt boeiend is het niet. Je vraagt je gaandeweg af of er nog wel een spannende film in zit of dat we in de derde akte enkel zullen ontdekken of vaders zijn deal nog wel behoudt en of Dee Wallace nu uiteindelijk kiest voor Vic of Steve. En wat het gezin van de monteur gaat doen met hun gewonnen geld.

Maar nee, na drie kwartier zien we Dee Wallace en haar zoontje in de auto zitten en eerlijk is eerlijk; dan wordt Cujo ineens behoorlijk sterk. Waar in een remake ongetwijfeld een hoop CGI gebruikt zal worden, wordt nu alles uit de kast gehaald om een geloofwaardige kwaadaardige Sint-bernard te tonen. Van echte honden, een mechanische kop en een man in pak en een hoop kunstige cameratrucjes van onze eigen Jan de Bont en een prima montage; men is erg creatief. Best knap, want Cujo had heel makkelijk erg knullig kunnen worden, maar is dat geen moment. De film is hier en daar zelfs bijzonder spannend. Wallace speelt wederom weer een goede rol, maar vond vooral haar zoontje Danny Pintauro verrassend sterk. Het gedeelte met hen in de auto met een intimiderende Cujo op de loer had van mij nog wel langer mogen duren. En dat had ook prima gekund, want uit de eerste helft van de film had met gemak een half uur weggesneden kunnen worden.

Vooruit, 3,5 sterren. Uiteraard vooral voor het tweede deel.

Het boek vond ik toentertijd ontzettend spannend en ik was helemaal tegen de hond. Deze film heb ik met tranen in mijn ogen zitten kijken, omdat ik zo ontzettend met de hond te doen had.

Één van de betere King verflimingen. Heeft een prachtige blu-ray release van Eureka! gekregen, het perfecte moment om hem ein-de-lijk te bekijken. Verhaal is een stuk duisterder / realistischer (melancholisch) dan de meeste adaptaties. Wel jammer dat de film dan een ander einde heeft, waarin Tad het overleeft, dat doet er weer een beetje aan af. Teague werd op basis van zijn werk voor Alligator (1980) (waar blijft die blu-ray??) gevraagd en zou later nog een ander King verhaal naar 't grote scherm vertalen met Cat's Eye (1985) . Samen met DOP Jan de Bont maakt hij er in ieder geval iets moois van. Veel beweging in de cinematografie (dat 360 graden shot natuurlijk...) en überhaupt erg inventief geschoten; de geloofwaardigheid van de Sint Bernard(s) valt of staat ermee.

Dat is meteen ook het belangrijkste -en lastigste- element. Hoe tover je die onschuldige honden in angstaanjagende killers? Knulligheid ligt op de loer, maar met meerdere honden en een stel losse props is het klusje ver boven verwachting geklaard. Erg overtuigend... evenals Dee Walace (die met producer Blath meekwam van The Howling) en kindacteur Danny Pintauro, die als 6-jarige zijn rol de lading meegeeft die je normaliter alleen bij een volwassen/ervaren acteur verwacht. De intensiteit van die twee rollen, de overuigende effecten en de benauwende cinematografie overstijgen de honger naar gore. Een prima prestatie.

Het betreft hier geen meesterwerk, maar wel een hele leuke film. De eerste helft is een beetje doorbijten. Die bestaat uit een lange en soms wat saaie aanloop naar de actie. Overkomelijk, maar het loopt wat stroef en is niet direct bijster interessant. Het wachten is op de hond.

Als in de tweede helft van de film de monsterlijke hond met de naam Cujo zijn aandeel in de film opeist, ontstaat er eindelijk spanning. Onder regie van Lewis Teague, die met de film Alligator (1980) al bewees dat hij met dierenhorror goed uit de voeten kan, tapt de film meteen uit een ander vaatje. Het wordt dynamisch, beklemmend en spannend.

De hond mag er zijn. Om Cujo filmisch vorm te geven werden vijf verschillende Sint Bernards ingezet. Ook werd gebruik gemaakt van een mechanische hondenkop en werd iemand in een hondenkostuum gehesen. Het prachtige indringende camerawerk van Jan de Bont die elk mogelijk perspectief weet te benutten, brengt al die elementen tot leven zodat de hond er woest en dreigend uitziet. Nog een beetje make up op de hond gesmeerd en wat hypnotiserende muziek van Charles Bernstein (Nightmare on Elm Street) onder de beelden geplakt en de bedreiging is compleet.

Prachtsetting ook. Een verlaten boerderij. Twee mensen in een auto op enkele meters van de voordeur. En die hond. Die loerende kwijlende agressieve hond, die bij elk geluid dat uit de auto komt in razernij ontsteekt. De scènes in de auto zijn mooi. Dicht op de huid. Gedetailleerd. Claustrofobisch. Spannend.

Jammer dat de film er in het slotstuk voor kiest om in een handreiking naar de kijker (vermoed ik) te kiezen voor een gelukzalig compromis en niet het originele einde van het boek in ere houdt. Dat zou veel meer horrorwaardig en veel indrukwekkender zijn geweest. En nee, absoluut niet leuker en zeker niet luchtiger.

Ook jammer dat het laatste shot wordt bevroren. Het deed me denken aan het einde van een goedkope tv-serie. Een uitzoomende camera of een craneshot had ik sfeervoller en cinematografisch gezien geslaagder gevonden.

Deze kijkbeurt was een herziening. De laatste en enige keer dat ik de film bekeek is jaren geleden. Heel opvallend vond ik dat ik mij van de eerste filmhelft weinig tot niets herinnerde, terwijl de scènes met de hond redelijk herkenbaar waren. Toen maakte de eerste helft blijkbaar ook al weinig indruk.

Leuke film. Half sterretje erbij vanwege de nostalgische gevoelens die loskwamen.

Blijft een tof filmpje naar een verhaal van Stephen King waarin de Sint Bernard Cujo als bloeddorstige hond alle credits krijgt. Fantastische agressieve kop die gek wordt van lawaai en volledig door het lint gaat. Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar eenmaal dat Donna en haar zoontje naar de afgelegen autogarage gaan, zit je op het puntje van je stoel. Prachtige setting, spannend, bloederig en een claustrofobisch gevoel door het knappe camerawerk van Jan de Bont. Fijne herziening ! 7/10

Andermaal een King verfilming die best te pruimen is na The Nightflier en Graveyard Shift. En ik vraag me toch waarom die verfilmingen zo vaak zo matig gewaardeerd worden. Super is het allemaal niet maar er zijn toch echt veel slechtere films. Het boek ligt trouwens klaar, toch één van de weinige van King die ik niet gelezen heb, dus ik kon me mooi laten verrassen.

Een lange aanloop heeft de film zeker met alle relationele besognes tussen het stel en de klusjesman, toch is de opbouw met de hond die steeds gekker wordt best aardig. Het is dan ook op drie kwartier dat de gekte definitief toeslaat dat de film echt op gang komt. Fraai is het gebeuren bij Gary thuis, hoe de hond daar door de hordeur breekt is al een fraai begin van wat komen gaat.

Het is dan ook de fase waarin Donna bij de garage arriveert waar het omdraait en de belegering en uitzichtloze situatie begint. Bijzonder fraai wordt het doorgedraaide dier getoond die de auto aanvalt en zo nu en dan heeft het geheel met het paniekerende jongetje iets ongemakkelijks over zich en kan daarom met recht psychologische horror genoemd worden. Erg knap gemaakt en ook gespeeld door de jonge Pintauro. Kleine dingetjes over poepen, plassen en dat er best wel een kans is om het huis te bereiken als Donna dat wat slimmer doet, bijvoorbeeld zonder hakken, daar gelaten, word er toch prima naar een apotheose toegewerkt. De soundtrack is best lekker jaren '80 en natuurlijk moet Jan de Bont even benoemd worden.

Cujo, nu toch ook wel erg nieuwsgierig naar het boek, de film vermaakte me meer dan prima eigenlijk.

Het verhaal speelt zich af ergens in Californië. Cujo, een erg grote Sint-bernard wordt gebeten door een hondsdolle vleermuis. De hond wordt ziek en agressief, doodt zijn eigenaar Jo Camber, een mecanicien, en slacht ook zijn buurman af. De kleine Tadd woont met zijn ouders in de omgeving en is bang voor een monster in zijn kleerkast, terwijl zijn vader, Vic Trenton, ontdekt dat zijn vrouw een affaire heeft met een goede vriend van hem. Hij moet weg voor zaken en laat het aan Donna over om zijn kapotte auto naar Jo Camber's te brengen voor reparatie. Donna gaat er met haar zoon heen en de auto valt uiteindelijk helemaal in panne voor het huis van de monteur, net als Cujo verschijnt. De hond zal de auto meedogenloos aanvallen en de inzittenden terroriseren.

“Cujo” moet het niet hebben van bovennatuurlijke elementen maar gaat uit van een realistischer, behoorlijk schrijnend uitgangspunt: twee mensen worden belegerd op een plek waar ze niet weg kunnen komen door een reusachtige dolle hond. De regie van Teague is sterk en wanneer de slachtoffers eenmaal in de val zitten, is de spanning behoorlijk hoog. De eerste helft van de film wordt ingevuld met karakterontwikkelingen en bijzaken, en hoewel Teague ook met dit deel zijn talent toont, werken sommige elementen (zoals de angst van het kind voor monsters) beter dan andere (zoals de driehoeksaffaire). Het acteerwerk is erg goed, en je gaat steeds meer om de personages geven. De hond is erg overtuigend in beeld gebracht en gedresseerd. Het is vooral leuk om een kindacteur te hebben die ons niet op de zenuwen werkt. “Cujo” is één van de beste Stephen King verfilmingen in mijn ogen, maar wordt helaas door sommigen onderschat.

De Blu-ray van Eureka is een aanrader. De film heeft Engelse onderschriften en beeld en klank zijn prima.

Blijft een fenomenale classic film.

Met een ijzersterk spelende Dee Wallace.

Ook het jongetje gespeeld door Danny Pintauro in zijn film debuut.

Een bekende kind ster, die later ook zijn succes had, in de beroemde komedie serie Who' s the boss.

Deze film blijft spannend en ook ontroerend.

En ook de Sint Bernard die Cujo speelt verdient vooral alle eer, wat hij fenomenaal doet.

Blijft een sublieme film.

“It's not a monster. It's not a monster. It's just a doggy” – Donna Trenton

“What is wrong with this dog?” – Rachel Greene

Misschien een van de engste boeken die ik ooit heb gelezen. Sowieso toen ik Kings oeuvre verslond in mijn vroege tienerjaren, was dat zo. Kings schijnt zich weinig van het creatieve proces en het schrijven te kunnen herinneren, zo onder de coke en alcohol zat hij. Ik merkte daar weinig van tijdens het lezen toen, en ook toen ik het herlas een aantal jaar later, in de tijd dat ik vermoedelijk ook de film voor het eerst eens zag.

En hoe blijft dat overeind? Hij was nooit zo eng als het boek, toen niet, en nu niet. Maar als het boek zo angstaanjagend is, zegt dat dan wel veel? Nee, niet echt. Cujo is zeker geen meesterwerk, maar ik vond het zelfs bij deze rewatch (3e of 4e keer?) nog steeds wel spannend. En hoewel niet iedere gevechtshandeling met Cujo even echt lijkt, bleef ik me ook nu weer verbazen hoe ze bepaalde dingen gedaan hebben en hoe gevaarlijk die hond wel niet lijkt; kwijlend, slijmend en pussend van de rabiës. Dat vroeg onder andere 5 verschillende Sint Bernards, een hoop gekwispel wegsnijden tijdens de montage, en het invoegen van enkele Rottweiler close-ups, waar de lobbessen niet gemeen genoeg wilden kijken, volgens IMDb.

De film leunt voornamelijk op de performances van Dee Wallace als Donna Trenton en Danny Pintauro als haar jonge zoontje Tad. Stephen King ging zo ver om die van Wallace de beste performance van al zijn verfilmingen te noemen, inclusief Kathy Bates. Het was zeker niet slecht, maar dat laatste haalt ze voor mij toch (bij lange na) niet. Pintauro schijnt bizar genoeg pas wanneer hij compleet hysterisch moet spelen, waar hij zo overtuigd dat je je afvraagt of ze dat joch niet echt doodsbenauwd hebben gemaakt. Jackie Coogan-tactieken, of iets dergelijks.

Kortom, geen meesterwerk, maar ik heb me zelfs bij deze herhaaloefening niet verveeld. Dat zegt toch ook wel wat.

3*

(Uit: Horrorchallenge 2017)

Teleurstellende griezelklassieker met indrukwekkend stuntwerk, maar daarentegen betrekkelijk weinig effectieve spanning en een boel overacterende hoofdpersonages. Zeker Dee Wallace speelt hier niet haar beste rol en verzandt daardoor in nogal gemaakte angstgevoelens. Regisseur Lewis Teague kiest ervoor om op de helft van de film een boel scenes rondom een auto te laten plaatsvinden waar Cujo wat schade tussen probeert aan te richten, maar dit gebeuren gaat nogal langzaam voorbij met weinig hoogtepunten. De visuele aftakeling van de hond wordt sterk naar voren gebracht en oogt dreigend genoeg, maar door de weinig inleefbare situatie botsen de makers geregeld op tegen een betonnen muur.

Hiervan heb ik onlangs de soundtrack op vinyl in huis gehaald; een persing op 1000 ex. in black&brown. Deze is van Charles Bernstein - vooral gekend voor zijn onvergetelijke muziek voor de originele Nightmare on Elm Street. Dus werd het hoog tijd dat ik deze Cujo zou bekijken, uit de tijd dat ik zelf nog een kind was, 1983. Ik had er een goed oog op en de verwachtingen werden helemaal ingelost. Echt een goeie flick met spanning, een verhaaltje dat niet te veel in de weg zit, Jaws aan land als het ware (er zit trouwens een directe verwijzing naar Jaws in één van de scenes alsook in een bepaald motief van de soundtrack). Het is zoals horrorfilms gemaakt werden in de eighties: men neemt zijn tijd voor de opbouw. Vandaag zou dat misschien een bron van ergernis kunnen zijn voor sommigen - oei de bodycount ligt niet hoog genoeg - maar voor mij werkt dit wel mits vakkundig aangepakt zoals in deze film.

Nu ik eraan denk heb ik ook wel het boek van Stephen King gelezen en dat vond ik ook heel goed. Het is te lang geleden om de vergelijking te maken en misschien is dat maar goed ook waardoor ik de film als stand alone kan beoordelen.