Mitt Liv som Hund (1985)

Weer een erg goeie film van Lasse Hallström, na al eerder het meesterwerk What's Eating Gilbert Grape gezien te hebben. Het verhaaltje, nu iets meer gericht op de kinderkant was ondanks dat toch nog erg sterk. De 'lichte' drama en de wat meer 'zwaardere' drama werd perfect gecombineerd in deze film. De cast, ondanks erg veel kinderen die vaak nogal tegenvallen, deed het uitstekend. 4*, maar dit smaakt naar meer!!

Van Lasse Halström zag ik jaren geleden "Whats eating Gilbert Grape?"en dat is altijd een van mijn lievelingsfilms gebleven. Toch heeft het tot nu geduurd voor ik een andere film van hem zag en ook deze is weer prachtig.

Een prachtig, bitterzoet verhaal over een jongen tussen kind en puber in, die moeite heeft in te schatten wat de wereld van hem verlangd.

Fraaie sfeertekening en zeer ontroerend verhaal.

4.5*

Erg zoetsappig allemaal. Niet alleen het verhaal maar ook de doodsaaie manier waarop het in beeld is gebracht en de soms lachwekkende muziek. Het thema seksualiteit wordt inderdaad (zie Queto) teveel doorgevoerd, waarschijnlijk om nog enige pit aan het geheel te geven. Overigens ben ik het wat de relatie tussen het jongetje en zijn moeder betreft volstrekt oneens met Queto Yurlunyur. Mijn antipathie ging juist uit naar de moeder die zo op zichzelf is gefixeerd dat ze geen enkele aandacht heeft voor haar omgeving.

Dit klinkt allemaal wat negatief maar toch is het best een aardig filmpje. Zoetsappig zei ik eerder. Misschien is lief een beter woord. 2,5*

Plot: We zijn 1959. Het 12-jarige jongetje Ingemar leeft met zijn moeder en zijn iets oudere broer in een Zweeds stadje. Hij is dol op zijn hond Sickan. Een vader is er niet. Moeder heeft tuberculose.

De broertjes zijn echte deugnieten die hun zieke moeder tot wanhoop drijven met hun kwajongensstreken.
Op een dag heeft hun moeder haar zoveelste crisis en moet ze worden opgenomen in een hospitaal om te herstellen. Haar 2 zonen worden afzonderlijk geplaatst in een tijdelijk pleeggezin.

Voor Ingemar betekent dit een lange rit naar zijn oom, die hem samen met zijn vrouw liefdevol opvangt, als was hij hun zoon.
Zijn hond Sickan wordt naar een dierenasiel gebracht.

Hier ontmoet hij o.a. Saga, een meisje dat meespeelt in de jongensploeg voetbal, het korte haar en jongenskleding doen de andere ploegen denken dat zij een jongen is.
Haar opkomende borstjes zijn echter een probleem.
Ingemar wordt haar beste maatje en samen beleven ze mooie tijden...



Ik vond het een grappige, gevoelige film die door regisseur Lasse Hallström bijzonder mooi en aangrijpend in beeld werd gebracht, zonder overdreven melodramatisch over te komen.

Dat onnozele liedje dat Ingemar samen met zijn oom keer op keer beluisterd op zijn platenspeler maakt diens vrouw bloednerveus, hilarisch !
Topklasse

7,5/10
Een dikke aanrader om die te bekijken als je de kans hebt.

Sympathieke jeugdfilm, die tegelijkertijd ook voor de ouderen onder ons prima te verteren valt. Dit komt mede dankzij de heerlijke, jonge cast en de vele inhoudelijke thema's die goed vallen(ziektes, opgroeien, vriendschappen, uit elkaar gaan, seksualiteit) en elkaar allemaal op de juiste manier aflossen.

Daardoor wordt Mitt Liv Som Hund een tedere film die ondanks de zware onderwerpen ook wel weer luchtig aan voelt.

Tel daarbij het prachtige ouderwetse dorpje in de natuur waar het zich afspeelt en je hebt in principe een prima film die voor jong en oud prima te verteren valt., ondanks het ietwat mindere begin van de film.

Dikke 3,5*

Aardige jeugdfilm over een jongetje dat bij zijn oom en tante komt te wonen als zijn moeder ernstig ziek is. De film mist een beetje een spanningsboog en is daardoor wat langdradig. Wel biedt de film een mooi kijkje in de belevingswereld van een kind en heeft een fijne, warme en nostalgische sfeer.

Deze werd in het weekend uitgezonden als onderdeel van een programmering van kindertelevisie. Daardoor stelde ik me vooraf in op een kinderfilm. Dit maakte het wat lastiger om de film te komen. Geen idee wat precies de leeftijdscategorie is waar Hallström zijn film op richtte, maar ik weet zeker dat ik er als kind geen klap mee had kunnen beginnen. Enorm zware problemen, die enorm pijnlijk gebracht worden en door de ogen bekeken worden door een moeilijk kind met vreemde tiks (wat was dat met dat melk drinken?) die ook nog eens vrij onsympathiek is. Eerlijk zou je het kunnen noemen misschien, maar als kind zou ik me er waarschijnlijk moeilijk mee hebben kunnen identificeren en zou ik sommige scènes moeilijk hebben kunnen plaatsen. Vooral die relatie met die moeder, daar had ik nu eerlijk gezegd nog steeds wat moeite mee. De film suggereert bijna dat het irritante gedrag van het jongetje de moeder naar het graf gewerkt heeft. Natuurlijk is dit niet zo en waarschijnlijk wordt deze suggestie gewekt zodat we kunnen begrijpen waarom het jongetje zich verantwoordelijk voelt voor zijn moeders dood, maar het werd er wel érg dik bovenop gelegd.

Wellicht is het dan ook gewoon als een coming-of-age-film voor een volwassen publiek bedoelt, zoals Leolo of The 400 Blows. Kan ik er dan wel iets mee? Nee. Ik gaf drie sterren, omdat ik achteraf de originaliteit en de gedurfdheid van het project wel kon waarderen, maar aan de andere kant moet ik gewoon eerlijk met mezelf zijn en toegeven dat ik het helemaal niets vond, een paar schattige en grappige momenten daargelaten. Het is vooral dat de zwaarte en de luchtigheid in combinatie met elkaar niet werken. De humor vond ik te flauw en te gespeeld, ten opzichte van de pijnlijke drama. De warme nostalgie kwam om soortgelijke redenen niet aan, de duisterdere momenten gaven er iets naargeestigs aan. En dat idyllische plattelandssfeertje, dat ik op de een of andere manier aan Hallström link (ook dankzij Chocolat en wat ik zag van What's Eating Gilbert Grape), vond ik zoals altijd bij hem ontzettend nep en gemaakt. Wat rest is een moeder-zoonrelatie die thuis hoort in een Ingmar-Bergmanfilm, een reeks gitzwarte bespiegelingen van de hoofdpersoon over mensen en dieren die enorm geleden hebben en vaak op afschuwelijke wijzen zijn gestorven, veel scènes over ontluikende seksualiteit waarin ook een oom een rol speelt die zijn tienjarige neefje stimuleert om volwassen naakte vrouwen te bespieden. En dan is er nog een eveneens pijnlijke relatie tussen de jongen en het meisje dat zich als jongen verkleed; een verhaallijn die aanvankelijk mijn sympathie won, maar uiteindelijk overging in scènes waarin de twee kinderen elkaar psychologisch begonnen te kwellen. Daartussendoor zitten scènes waarin de hoofdpersoon zich irritanter begint te gedragen zodra de situaties moeilijk worden. Dan krijgt hij weer problemen met melk drinken of gaat hij zich als een hond gedragen. Dit maakt de al pijnlijke scènes nog pijnlijker.

Het is allemaal veel te veel van het goede. Sommige mensen vinden dit wellicht een eerlijke film, die moeilijke problematiek die kan komen kijken bij het opgroeien niet uit de weg gaat. Kan zijn, maar het is allemaal zo ongelukkig in elkaar gezet. Daarbij had ik het gevoel dat Hallström toch ook vooral vond dat het een film moest worden waarin levenskracht overwint en dat brengt hij niet overtuigend. Er wordt duidelijk gepoogd een charmante film te maken, maar ik zag er weinig werkelijke charme in. Eerlijk gezegd liet het me met een gedeprimeerd gevoel achter. Ik zie weinig hoop voor Ingemar in de toekomst. Zijn leven werd getekend door vreselijke ervaringen en daarnaast lijkt hij niet tot nieuwe inzichten gekomen te zijn en is hij volgens mij nog steeds egocentrisch. De film probeert de illusie van een happy end te wekken door Ingemar en Saga weer samen te brengen (hoe dat zo?), door de hoofdfiguren lachend in de modder te laten vallen (zwak, erg zwak) en vooral door een Zweedse bokser met dezelfde naam als de hoofdpersoon wereldkampioen te laten worden, alsof dat ook maar iets met iets te maken heeft.

Kortom is het een film die loodzware problemen enorm ongelukkig mixt met malle humor en misplaatste nostalgie. Geen wonder eigenlijk dat ik op de helft van de speelduur nog altijd nauwelijks wist wat het nu precies voor een film was waarnaar ik zat te kijken. De twee sterren die ik geef zijn er voor Saga, het enige geslaagde en geloofwaardige personage in de film, die helaas door Hallström bedrogen wordt door haar op het einde ineens in een jurk te laten verschijnen. Een vrij incompetente regisseur vind ik het tot nu toe. Ik zou de film willen prijzen om zijn durf om de kindertijd zo nietsontziend te durven verbeelden, maar daarvoor kwam het te onoprecht op me over.

Schitterend!

Om deze film te kunnen waarderen moet je je kunnen verplaatsen in het het wereldje van Ingemar, vooral niet te veel denken maar gewoon je gevoel laten spreken. Voor mij is dat wereldje van Ingemar en zijn leeftijdsgenootjes zo herkenbaar dat ik er zo naar terug zou verlangen. Ik herkende ook zeer duidelijk de jaren vijftig in deze sfeervolle nostalgische film.

Meer kan ik eigenlijk over deze prachtfilm niet zeggen, behalve dan dat ik dit pareltje van Lasse Hallström voor slechts € 2,50 op de DVD markt heb gekocht. Niet iedereen schijnt dit filmpje dus te kunnen waarderen. Ik wel in ieder geval want deze film krijgt van mij de hoogste waardering.

5,0*

Fijn, onschuldig, niet al te beklijvend filmpje.

Vooral het eerste gedeelte voelt nogal stuurloos aan. Veel zaken zijn niet goed uitgewerkt en het duidelijk achteraf toevoegen van geluiden en stemmen probeert de kijker met regelmaat uit het verhaal te rukken, en voelt tegelijkertijd gedateerd aan.

Maar het is een gezellige boel daar in Zweden. Vooral in het dorpje, waar de dorpsgek Fransson lollige capriolen uithaalt, kinderen er iedere dag een feestje van maken, en Ingemars oom er alles aan doet om het Ingemar naar zijn te maken. De tv-scène waarin de oom de Griekse familie uitnodigt is vrij hilarisch.

De hond staat op vele manieren symbool in het leven van Ingemar. En dat punt komt sterk naar voren in Mitt Liv som Hund. De tussendoortjes waarin Ingemar relativeert, met muziek en het beeld van sterren (de ruimte – waar de Russische hond Laika onschuldig in wordt “uitgelaten”) zijn lekker luchtig, net zoals de manier waarop de enigszins zware thema’s over het algemeen behandeld worden.

Nogmaals: niet beklijvend, wel erg vermakelijk.

3,5*

Had deze ook nog jarenlang op de plank liggen. Maar wat een keisympathieke film is dit.

Nu wist ik allang dat er in Zweden gewoon de leukste jeugdfilms worden gemaakt... Net zoals in Nederland, ondanks de vele flutproducties hier.

Het verhaal vind plaats in een Zweeds dorpje in de jaren 50... Waarbij ik al meteen door de sfeer opgeslokt was. We volgen buitenbeentje Ingemar die samen met zijn broer bij zijn alleenstaande moeder woont. Deze moeder heeft last van plotselinge woedeuitbarstingen en is getroffen door een ziekte. Echter levert dit soms nog wel eens komische beelden op in plaats van treurige. Daarnaast is Ingemars hond zijn beste vriend, maar dat veranderd wanneer hij op verzoek van de arts ergens anders naartoe moet, om het leed van zijn moeder te besparen. Hij beland bij zijn oom en wat er met zijn hond gebeurd, dat blijft buiten beschouwing. Wat krijgen we dan? Niet echt een concreet verhaal, maar wel een erg fijne verzameling aan observaties en momenten in de jeugd. De voetbalwedstrijden, het boksvriendje van Ingemar, zijn maffe doch rebelse oom, dat ene oubollige riedeltje op de grammofoonplaat, een sensuele juffrouw, een perverse kunstenaar, ruzies, meisjes, spelen met vriendjes, een verveelde dakdekker, de eerste televisie en uiteraard de scenes met Saga.... kortom, gewoon iets wat een kinderfilm is, die ook de volwassen harten weet te raken.

En de film is niet melancholisch, maar gewoon avontuurlijk, luchtig en vrolijk en omvat een ruime aangelegenheid aan creativiteit. Echter was dat stukje waarbij Ingemar begint te blaffen om zo het gemis van zijn hond te verzachten, en de uiteindelijke dood van zijn moeder erg sterk.

Ja, dit was echt een parel van een jeugdfilm, en ook helemaal zoals je kan verwachten vanuit de Zweedse hoek. Ik ben bereidt om spontaan op zoek te gaan naar nog meer van dit soort titels.

5,0*

Lasse Hallström maakt vooral films die luchtigheid combineert met tragiek. Met de verfilming van de semi-autobiografische roman Mitt liv som hund van Reidar Jönsson is dat niet anders. Het coming of age verhaal over Ingemar, een jongen die gedwongen is te wonen bij familie in een ander deel van Zweden, is aan de ene kant heel vermakelijk en heerlijk nostalgisch en beroert aan de ander kant serieuze thema‘s als dood, rouw en sociaal onaangepast gedrag.

Ingemar is een type personage dat in later werk van Hallström ook herkenbaar voorkomt. Neem bijvoorbeeld de jonge hoofdrollen in What's Eating Gilbert Grape (1993) of in The Cider House Rules (1999) die van een vergelijkbaar ambivalent kaliber zijn. Buitenbeentjes die moeite hebben om normaal te functioneren. Personages met een harde schil en een roerig gevoelsleven. Hoe hard het noodlot ook toeslaat in het leven van Ingemar, hij houdt zich steeds voor ogen dat er altijd wel iemand is met een nog zwaarder en hopelozer lot. Zoals het Russische hondje Laika, dat de ruimte in werd geschoten en als eerste levende wezen rond de aarde cirkelde zonder de hoop om terug te kunnen keren.

Ingemar accepteert zijn rol als hond en speelt zijn rol met verve tot groot onbegrip van zijn omgeving die hem als geestelijk verward of als sociaal onaangepast betitelt. Behalve dat de film inzoomt op Ingemar en op de vermakelijke avonturen die hij beleeft, heeft de film veel aandacht voor het leven op het Zweedse platteland en zijn merkwaardige bewoners. De camera produceert daarbij beelden van ansichtkaartachtige allure die een nostalgisch gevoel oproepen.

En zo is My Life as a Dog een film die prettig amuseert en het zich permitteert om een bepaalde mate van tragiek en zwaarmoedigheid te deponeren onder de plezierige onschuld die de belevenissen van Ingemar vooral uitstralen.