South Park: Bigger, Longer & Uncut (1999)

Lang geleden gezien deze. Gisteravond voorafgaande aan Robin Hood (2010) deze even meegepakt. Het is en blijft een zeer leuke film. De grappen zijn zeer geslaagd en de film bevat gewoon veel leuke personages (Cartman, Kenny, Stan etc.). Uiteraard is het animatie-gehalte niet erg hoog maar dat is in het geval in South Park helemaal niet erg. Hier gaat het gewoon puur om de nogal droge humor. Ik vond niet alle liedjes even leuk maar ook de meesten daarvan waren grappig. Ik heb me op sommige moment echt kapot gelachen. Satan en Saddam Hussein Hoe verzin je het. Erg leuke film die ik vaker zal bekijken nu ik hem op DVD heb en dan misschien ook nog wel op een hoger punt uitkomt.

4*

''Have you ever heard of the Emancipation Proclamation?''
- ...I don't listen to hip-hop.''

In een dolle bui even dit opgezet. Het is een aantal jaren geleden sinds ik dit in één keer heb gezien.

Ik ben ook geen South Park kijker en al helemaal geen fan, maar ik moet zeggen dat dit een aardige animatie is met wat droge, seksistische en geloofschendende humor.

Het verhaal... Waar gaat het over? Kort gezegd; schelden en geweld. Canadeze beroemdheden krijgen flink wat aandacht van Amerikaanse kinderen door hun 'hippe' gescheld en overtollige scheten. Volwassen en patriottische Amerikanen trekken dit niet en lokken een oorlog uit met Canada. In dit geval wordt Amerika als een geweldlustige volk geanimeerd.

Amerika: ''Horrific, deplorable violence is okay, as long as people don't say any naughty words.''
Canada: ''...What?!''

De personages zijn voornamelijk kinderen. Net als de serie, volg je hier een 'hechte' vriendengroep wat bestaat uit 4 leden; Stan, Kyle, Cartman en Kenny. Via hun volg je wat er allemaal gebeurt en beland je letterlijk midden in een oorlogszone. De overige personages zijn ook centrale figuren die in de serie voorkomen. Zo heb je alle ouders van de 4 kinderen, hun leraar Mr. Garrison,
schooldirecteur Mr. Mackey, Chef, Satan en zelfs Saddam Hussein. Elk personage met z'n eigen rare humor die van geweld tot wel seksueel kan verschillen en een eigen plan heeft om de wereld te veroveren.

Qua locatie blijft het erg trouw en speelt alles gewoon in het saaie, redneck, bergdorpje. Het zijn wel vele verschillende plekken, van huizen, een bioscoop, geheime meetingplaatsen, tot wel een militaire basis en een plek van een gevreesde bewoner enkele duizenden kilometer's onder aarde.

De grappen die hier voorkomen kan ik wel waarderen. Een voorbeeld daarvan is hoe de militaire hun 'strategie' bespreken en wat gebeurtenissen toen de jongens op school iedereen en elkaar uit zaten te schelden. Helaas zitten er meerdere grappen die vele mensen niet leuk zouden vinden, dat m.b.t. het schelden over geloof (richting God). Erg leuk vond ik het ook niet, maar het is niet zo dat ik daardoor meteen een pijl in m'n hart heb gekregen. Maar het had absoluut niet gehoeven van mij.

Omdat het verhaal richting 3de WO gaat, zou je hier wat gevechten moeten zien. En dat gebeurt hier wel. Alleen blijft het nogal als achtergrond, terwijl de jongens Terrance en Phillip uit de moordzone proberen te krijgen en Stan een poging doet om naar de 'clitoris' te zoeken, woedt Canada's aanval op Amerika stevig door. Maar qua geweld is het zeker niet mis, want je komt hier vele afgerukte ledematen en ingewanden tegen. Ook de kills zijn met verschillende wapens gemaakt. Ik zag zelfs een aantal kettingzagen er lustig op zagen. En Kenny's dood mocht natuurlijk niet ontbreken, hoe luguber het ook was. Hij is immers altijd de klos.

Tijdens Saddam en Satan's opkomst had ik wel een dergelijke gevecht verwacht, want de film bouwt het op tot een bepaalde climax. Cartman die Saddam 4x zapt en Satan die opeens weer van gedachte verandert vond ik behoorlijk anti-climax. Voor de rest is het jammer dat er andere belangrijke figuren weinig tot zelfs geen tekst hebben.

De musicals die in voorkomen vallen allemaal mee en zijn helemaal niet zoetsappig als die van Disney (waar ik niet op sta te wachten). Plus geven de personage(s) via een musical wat meer informatie aan de kijkers waar ze voor staan en wat hun mening of wens is.

Een film waar je met een aantal vrienden er lekker relaxed naar kan kijken. Een oude, maar leuke animatie van een beroemde serie.

Matig.

Ik ben geen groot fan van South Park, dat wil ik even als eerste stellen. Toch vind ik een aflevering op zijn tijd wel best. Toen ik de film ging kijken was ik wel benieuwd wat ze er van gemaakt zouden hebben.

Het is eigenlijk gewoon jammer dat dit leuke idee zo matig wordt uitgewerkt. In vergelijking met de serie zijn de grappen gewoon niet leuk genoeg. Er zit zo niet een hele goede grap in die ik me nog kan herinneren. Wel de ontzettend droge humor met die tekenfilm poppetjes alleen daar houd het dan echt op. Veel grappen zoals dat Cartman gaat zingen over de moeder van een van zijn vrienden en dat zij dan natuurlijk net achter hem staat zie je al van ver aankomen.

Toch heeft deze film wel een goede boodschap. De kritiek op de maatschappij die hier geleverd wordt brengen ze heerlijk over de top over.

Het ziet er allemaal net iets te oud uit, wat te verlopen, niet meer van deze tijd.

Wel aardig filmpje maar het schiet echt wel tekort om goed te zijn.

Ben toch meer voor de serie, leuke film dit hoor alleen het is niet beter dan een gemiddelde aflevering.

Misschien ben ik wat verwend met de South Park van nu, geen idee maar onlangs dat ik de film niet erg bijzonder vond moet ik zeggen dat het wel erg vermakelijk was.

Gewoon, puur vermaak en weinig anders

3*

South Park, een serie die al jaren meegaat en die nog altijd een ongekend goed niveau heeft.

De film mag er zeker ook zijn, al heeft de serie genoeg afleveringen die beter zijn. Maar als je bekend bent met de serie is de film een feest der herkenning. De humor is grof, scherp en gewoon ontzettend leuk. Diverse beroemdheden krijgen soms op hilarische wijze een veeg uit de pan. Het blijft ook altijd grappig om te zien hoe de Canadezen er hier van langs krijgen. Terrence en Phillip zijn helden en spelen hier een prominente rol.

Grappig zijn duidelijk ook de conversaties tussen Saddam Hussein en de duivel. Ook de muzikale ondersteuning is erg goed. De nummers “Kyle's mom is a bitch” en “What would Brian Boitana do”, zijn niet minder dan geniaal. Van de gebruikelijke personages blijft Cartman het leukst. Wel is het jammer dat mijn persoonlijke favoriet Butters hier niet zo’n hele grote rol heeft.

Prima film dus, die mij niet snel zal vervelen.

4,0*

Herzien, en toch leuker dan ik hem 10 jaar geleden vond. Film is gemaakt toen de serie nog vrij nieuw was, en niet op het hoogtepunt of erna zoals Beavis and Butthead en the Simpsons.

Het feit dat het een musical is vond ik de eerste keer niet zo geweldig maar bevalt me nu beter. Weinig echt legendarische grappen, persoonlijk vind ik de South Park afleveringen van de eerste 2 jaar ook nog niet zo goed in vergelijking met die van de seizoenen daarna, maar toch genoeg gelachen. Alleen de iets te aanwezige Sheila Broflovsky had wat minder screentijd mogen hebben,

Meh.

South Park is altijd volledig langs me heen gegaan. Nooit echt begrepen wat er nu zo geweldig grappig aan is, maar aangezien deze film her en der hoog geprezen wordt me er toch maar aan gewaagd. Ik kan het moeilijk vergelijken met de serie (nooit een aflevering volledig gezien), maar het sluit wel gewoon aan bij het idee dat ik over SP heb.

De humor steunt toch wel erg hard op verwoede pogingen om vulgair te zijn. Veel fucks, shits enzo, maar dat an sich is niet bepaald grappig. Opvallend afwezige in het hele vloegarsenaal is trouwens "cunt" ... als er nu één scheldwoord is waar je een Amerikaan nog kan shockeren, maar dat wordt kundig vermeden in deze film.

Verder herken ik de maatschappijkritische nootjes wel, maar ook daar vind ik dat ze gewoon niet grappig of leuk zijn. Eerder makkelijk scoren. Beetje met Saddam dwepen en de Canadezen te kakken zetten, lange brainstorm sessies heeft Parker er vast niet voor nodig gehad. Links en rechts wordt er wel een leuke sneer naar bekende personen gegeven (Bryan Adams), maar die momenten zijn zeldzaam en zeker ook niet altijd grappig (de Baldwins?).

Qua animatie stelt het 3 keer niks voor uiteraard, de CG maakt het alleen maar lelijker. Verder vond ik de nummertjes ook niet bepaald leuk of catchy, toch ook een gebrek voor een film die toch verwoed probeert een musical te zijn.

Mnee, gelukkig duurde het maar 80 minuten, al moet ik zeggen dat ik het laatste kwartier met moeite nog kon opbrengen om met volle aandacht te kijken. Niet mijn humor.

1.0*

South Park: Bigger, Longer & Uncut

South Park, daar kijk ik wel veel naar al zeg ik het zelf. Met de South Park app lig ik elke ochtend een aflevering te kijken van de nieuwere seizoenen en dat doe ik alledaags nog met veel plezier. Maar, South Park is iets waar je van moet houden. Je kunt het niet zomaar leuk vinden zoals sommigen denken. Je moet tegen racisme kunnen en toch best wel erge grapjes. Eric Cartman is persoonlijk mijn favoriet. Wat een geniaal kereltje is het toch ook in de serie en ook in de film! Het verhaal is leuk maar er is helaas 1 minpunt. Te veel muziek. Was je klaar met de ene song 30 seconden later werd de tweede al weer neer gesmakt. Het concept is erg lachen en ik vond het allemaal erg leuk om te volgen. Ik vind wel dat je wat bekender moet zijn met de serie om dit ook te snappen en leuk te vinden. Personages krijg je niet uitgelegd en dan snap je niet waarom de ene als jood uitgemaakt word. Ik houd mijn cijfer die ik destijds gegeven heb! Dit was een herziening via Netflix Nederland.

4.0*

“Haven't you heard of the Emancipation Proclamation?”

“I don't listen to hip-hop.”

South Park heb ik destijds in de bioscoop gezien en wat een filmbelevenis was dat. Tranen liepen regelmatig over mijn wangen van het lachen en de liedjes bleven nog dagen in mijn hoofd hangen. “Blame Canada”, “Kyle’s Mom ’s a Bitch”, “What Would Bryan Boitano Do?” en natuurlijk “Uncle Fucka”… Ik heb ze nog vaak teruggeluisterd. Een echte fan van South Park ben ik nooit geworden maar Cartman, Kenny, Stan en Kyle zijn mij altijd bijgebleven.

Het is allemaal grof, vulgair en politiek incorrect wat makers Parker en Stone op de kijker afvuurt maar het is allemaal bijzonder grappig en origineel. Canada, Amerika, Saddam Hussein, Satan, religie, joden, homo’s, dikke mensen etc. het wordt allemaal belachelijk gemaakt en de foute grappen vliegen je om de oren. Maar tussen alle grappen door is de film ook maatschappijkritisch en vooral de hypocrisie en oorlogszucht van de Amerikanen zorgt voor tal van geslaagde grappen. Minpunt is ten eerste het opvallend ongrappige personage Sheila Broflovski. Een iets kleinere rol voor haar had de film goed gedaan. En ondanks de korte duur van de film werd de oorlog op het laatst iets te langdradig en de humor was niet meer zo scherp. Maar dan heb je zoveel gelachen om de avonturen van onze vier vrienden en de andere kleurrijke personages dat je het de film snel vergeeft. Waar ik als puber de film geweldig vond om de grove humor kan ik hem nu ook waarderen om de maatschappelijke kritiek die is verpakt in gelukkig nog steeds keiharde maar ontzettend grappige satire.

Stan, Kyle, Eric en Kenny weten stiekem de Terrance & Phillip-film “Asses Of Fire” binnen te komen. Ze vinden film zo geweldig dat al hun klasgenoten de film ook gaan zien. De ouders van de kinderen zijn echter geschokt wanneer de kinderen opeens bijzonder grove taal gebruiken. In plaats van hun kinderen hierop aan te spreken besluiten de ouders, onder leiding van Sheila Broflovski, een hetze te beginnen tegen de Canadese Terrance & Phillip. Dit loopt zo uit de hand dat er zelfs oorlog dreigt te komen tussen de VS en Canada. Satan, hier een gevoelige, zachtaardige demon, worstelt ondertussen met zijn relatie met Saddam Hussein die hem als oud vuil behandelt en alleen maar uit lijkt op seks. Zij zien echter wel hun kans schoon wanneer het conflict tussen de VS en Canada uit de hand loopt, want zodra er onschuldig bloed vloeit kunnen zij de macht overnemen op Aarde.

De liedjes zijn voortreffelijk, een feit dat [onnodig] wordt onderstreept in de eind-credits wanneer we een paar matige cover-versies horen. De satire is hier ijzersterk en de humor op zijn best. Kortom: Trey Parker en Matt Stone zijn hier op het top van hun kunnen en deze film zou het startschot zijn voor een periode waarin South Park – in mijn ogen tenminste – zijn hoogtepunt bereikte. De seizoenen 4 t/m 7 die zouden volgen zijn kwalitatief de beste uit de hele serie, al heb ik dat pas ruim 15 jaar later ontdekt. Deze film is een uitstekende introductie in het universum van het bergstad South Park. Trey Parker en Marc Shaiman wonnen meerdere prijzen voor hun muzikale score en de soundtrac:; “Uncle Fucka” won de MTV-Award voor ‘Best Musical Performance’, “Kyle’s Mum’s A Bitch” was genomineerd voor een OFTA [Online Film & Television Award], “Quiet Mountain Town” verdiende een nominatie voor een Sattelite Award. Maar Trey Parker en Matt Stone zijn waarschijnlijk van hun stoelen gevallen van het lachen toen ze hoorden dat “Blame Canada” door de Academy of Motion Pictures Arts & Sciences voor een Oscar was genomineerd. Mogelijk dat ze – net als de helden in South Park – zich hardop hebben afgevraagd; “What Would Brian Boitano Do?”

Nooit echt een reuzefan geweest van South Park, maar deze film was dan toch een uitzondering. In mijn jeugd destijds sufgedraaid. Ook nu blijft het nog steeds heerlijk de avonturen van Eric, Kyle, Stan en Kenny te mogen aanschouwen. Politiek totaal incorrecte film, maar Trey Parker komt er telkens mee weg. Waarschijnlijk ook omdat het gewoon niet serieus te nemen valt.

De film is bij momenten een halve musical, maar de songs vervelen niet. Integendeel zou ik zelfs durven zeggen: het maakt de film net sterker. De openingssong van Mountain town zet je meteen recht in de film met de fijne humor en inside jokes. Maar ook Kyle’s mum’s a bitch, Uncle fucka, Blame Canada, What would Bryan Boitano do en de zwevende Kenny in een draaikolk van vuur zijn sterk. De film steekt zoals traditiegetrouw de draak met alles wat maar zijn kan: homo’s, porno, Canada, Saddam Hoessein, joden, religie en ga zo maar door. Daarnaast ook aandacht voor een beetje moreel en zelfkritiek betreft de oorlogszuchtige Verenigde Staten.

Bij momenten er zwaar over, maar toch kon ik er als volwassene toch nog van genieten omdat ik er ook op een andere manier kon naar kijken dan als tiener. Zowat elke scène is geweldig. Als je even in een dipje zit, kan je gerust South Park opleggen. Gegarandeerd krijg je een smile op je gezicht getoverd! Beetje de ultieme guilty pleasure. Eentje die ik gerust met mijn kinderen wil zien, maar niet met mijn vrouw ...

South Park is eigenlijk altijd wat langs mij heen gegaan. Ik ken de serie en de vier hoofdpersonages wel, maar heb er nooit naar gekeken. Dit is dus eigenlijk een eerste kennismaking. Op zich wel grappige onzin. Het is niet allemaal leuk, maar heeft zeker zijn momenten. Het had alleen niet veel langer moeten duren, want tegen het einde had ik het ook wel weer gezien...

Geweldige herziening.

Het eerste cijfer was te veel beïnvloed door het stemgemiddelde, maar die ligt hier eigenlijk heel hoog, dus veel logica zit daar niet in. Waarom ik dit dan wel ooit een 3,0* gaf weet ik niet, maar ik vind deze film blijkbaar toch pakweg een stuk leuker dan de eerste keer. Wel blijft het onzin, maar behoorlijk leuke onzin.

Dit was een beetje de film die wij als kinderen van onze ouders niet mochten zien, maar stiekem toch op school keken. Een beetje de Terrance & Philip voor de echte wereld dus. Nostalgie verschijnt eigenlijk direct als ik eraan denk, maar ook buiten de nostalgie om blijft deze film een geweldige, grappige en uiterst vermakelijke zit waar ik snel doorheen kwam.

Ik kan niet zeggen dat de animatie geweldig is, maar wie kan dat wel zeggen? Stone & Parker waren duidelijk meer geïnteresseerd in de lol en dat is te merken. De grappen en liedjes vliegen om je oren, maar waar dit normaal erg vervelend is weet het hier dan wel weer te werken. Niet elke grap is raak, maar het merendeel wel. De onderliggende maatschappijkritiek weet daarbij ook goed te ondersteunen.

Het leukste is verder misschien ook dat deze film niet echt een grens kent. Vulgaire taal, bloederig animatiegeweld en beledigende humor vliegen in noodtempo om je oren, maar dat maakt deze animatie wel erg leuk. Fijn om te zien dat ook Amerikaanse films weleens geen blad voor de mond durven te nemen, en het resultaat weet dit dan ook goed te benutten.

Film duurt erg kort, en het hoge tempo zorgt ervoor dat je er zo doorheen bent. Bigger, Longer & Uncut komt een beetje uit de tijd dat South Park minder serieus was, maar niet minder leuk. Het blijft mijn favoriete TV-serie en ultieme guilty pleasure. Wat de serie ook doet, ik blijf het leuk vinden. De filmversie dus ook, waar ik me kostelijk mee heb weten te vermaken.

Leuke herziening dus. Vroeger als jonger knaapje vond ik hem al geweldig, maar ook nu kan ik er nog steeds met volle toeren van genieten. Niet voor iedereen, en de animatie is misschien ook niet de mooiste die er is, maar verder weer behoorlijk kunnen genieten van deze film. Over de top, vulgair, maar oh zo leuk. Heb tot nu toe maar weinig (animatie)films gezien zoals deze. Heerlijk.

I'm Sorry Wendy, but I don't trust anything that bleeds for five days and doesn't die

Ik ben een tijd geleden begonnen met South Park eens vanaf het eerste seizoen te zien. Ik heb in de loop der jaren wel flink wat afleveringen gezien, maar verre van in de juiste volgorde en sowieso was het allemaal al heel lang geleden waardoor ik van de laatste seizoenen niets heb opgepikt. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te doen en dan moet natuurlijk ook de film passeren. Het was meer dan 11 jaar geleden dat ik die überhaupt nog had gezien maar één ding stond me nog bij: die soundtrack was geweldig!

En ja, dan sta ik er toch altijd van verbaasd hoe een geheugen kan werken. Had je me 5 minuten voor aanvang gevraagd om ook maar iets van de musicalnummers te neuriën, dan had ik het antwoord schuldig moeten blijven maar vanaf dat bijvoorbeeld de naam Brian Boitano valt.. Ik kon opeens weer flarden meezingen van de tekst. Het verbaast me trouwens wel dat South Park: Bigger, Longer & Uncut al uit de eerste seizoenen van de reeks stamt. Ik wist wel dat de animatiereeks op een bepaald moment gigantisch populair was, maar ik dacht eerder dat het à la The Simpsons was en dat het ettelijke seizoenen zou duren vooraleer er een film kwam. Bigger, Longer & Uncut kwam echter midden in seizoen 3 uit (tussen Tweek vs. Craig en Sexual Harassment Panda) en kan dan ook het best rond die periode gezien worden, zeker niet na het dubbelluik Do the Handicapped Go to Hell?/Probably uit seizoen 4 aangezien die afleveringen wat voortgaan op de gebeurtenissen uit de film. In ieder geval fijn om te zien dat de reeks zich leent voor een volwaardige speelfilm. De soundtrack is een geweldige parodie op van die typische musicals (de openingstrack op zichzelf is al fantastisch) en Trey Parker & co weten dit niveau eigenlijk echt heel lang vol te houden. Hier en daar wel eens een kleine inzakker, het nummer van Satan bijvoorbeeld (dat grappig genoeg het enige nummer is waarin niet wordt gevloekt) is een opvullertje als je het mij vraagt.

Maar het is vooral het hoge tempo waarmee de film zijn punten scoort. Die typische South Park sfeer blijft goed overeind (fijn ook dat nagenoeg iedereen, zelfs minieme bijrollen zoals die verpleegster met de foetus op haar gezicht, een kleine cameo maakt) en de ene na de andere joke wordt op je afgevuurd. Werken die allemaal even goed? Nee, absoluut niet maar er zijn er genoeg die wel de juiste snaar raken en geef nu toe: ook in een gemiddelde aflevering is er wel eens een momentje waarbij je de wenkbrauwen fronst. Het zijn echter ideeën zoals Cartman en die anti-scheld chip of die parodie op Dragon Ball Z (met Barbra Streisand als scheldwoord!) of kleine verwijzingen zoals een Mecha-Streisand poster die dit zo geweldig maken. Dat, en simpelweg ook die wisselwerking tussen die 4 8-jarigen en bij uitbreiding het volledige stadje. Mr Garrison met Mr. Hat als KKK lid, de divisie van Chef in het leger, … Gelukkig beseft Parker ook wel dat dit allemaal niet te lang moet duren en rollen na zo’n kleine 80 minuten de eindcredits over het scherm. Let vooral nog op een after credits scène met Ike maar geniet vooral van een flinke dosis idioterie.

En geniet vooral van een erg fijne soundtrack. Sommige dingen worden hernomen (Kyle's Mom's a Bitch wordt gerecupereerd uit een aflevering van het eerste seizoen, maar wordt heel wat groffer qua tekst) maar het kan me eigenlijk niet schelen. Ik had dit op 4* maar als ik me afvraag: what would Brian Boitano do? Ik denk dat die gewoon los zou verhogen naar 4.5* dus bij deze.

4.5*

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van Paramount met DolbyVision. Enorme upgrade over de oude dvd die ik nog heb staan. Grootste verschil zijn toch wel kleuren die eruit knallen, vooral de ‘hel’ heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.

Uitgebracht in 1999, de tijd dat dit nog kon, en de humor werd gewaardeerd. Als deze film vandaag zou worden uitgebracht, word je direct gecanceld en breekt de pleuris uit.

Laatste kijkbeurt is denk alweer een jaar of 15 geleden, en qua humor toch ietsjes minder nu. Toch een hoop scenes die nog steeds hilarisch zijn en de liedjes blijven geweldig, met mijn favoriet ‘Up There’ van Satan.

Ook bizar dat de serie nog steeds leeft, aankomend jaar word seizoen 27 uitgebracht.

Matig.

Tussen mijn pakweg 15 en 20 jaar heb ik best wat afleveringen van South Park verslonden. Zonder ooit echt een fan geweest te zijn kon ik er op tijd en stond weleens van genieten. De film is mij echter altijd een blinde vlek gebleven. Ik wist wel dat die bestond, maar nooit echt de nood gevoeld om die te kijken.

En eigenlijk heb ik daar niet veel aan gemist. Matt Stone en Trey Parker kunnen beter. De film zit vol met grappen, zeker weten, maar ze zijn alleen niet echt van hoog niveau. De satire is in talloze afleveringen beter en scherper, de humor spitsvondiger. De rol van de kwade moeders is niet echt leuk en het scoren door Saddam Hoessein de dominante sekspop van Satan te maken vind ik ook wat gemakkelijk. Daar had de lat hoger mogen liggen.

Maar goed, het blijft South Park. Kansloos is het dus geenszins. Ik heb mij best kunnen vermaken, soms goed kunnen lachen, maar na een uurtje was de citroen naar mijn gevoel toch wel uitgeperst.

2,5