Ondskan (2003)

Bof.

Net zoals Före Stormen vind ik dit weer een wat veredelde TV film. Heeft misschien ook met het enorm duffe onderwerp en de vreselijke stereotypen te maken, maar qua dramatiek is deze film enorm goedkoop. Het verhaaltje is ook een wat volwassenere versie van het typische pest/overcome gedoe wat vele kinderfilms (ont)siert.

Het enige wat de film redt is de sterke prestatie van Andreas Wilson. Het enige personage met enige menselijke diepgang. Jammer dat hij een beetje gevangen zit in een voorspelbaar, bij momenten erg ongeloofwaardig verhaal. Zo is de omschakeling van rebel naar moederskindje wel erg drastisch en is het wachten tot Erik eindelijk de ring inkruipt. Autobiografie op niet, het kwam allemaal te makkelijk over in de film.

Weinig boeiend gegeven dat deels gered wordt door het hoofdpersonage. Verder een uiterst vergeetbare film.

2.5*

Heerlijke film! eindelijk weer eens eentje waarbij ik me echt met de protagonist kan identificeren. Ik kan dan wel niet zo goed zwemmen, maar over m'n lijk dat ik zo met me laat sollen.

Ik weet alleen nog niet echt wat ik nou van het einde moet vinden. Ik denk dat het een krachtiger einde had geweest wanneer het zou eindigen in het kamertje met z'n stiefvader

Dikke 3,5-/kleine 4*

Aardige film, maar een flinterdun verhaal. Ik vind het zeer ongeloofwaardig dat je Erik Ponti in de eerste scene nog bijna iemand dood ziet slaan, en hij daarna ineens het heilige engeltje speelt, alleen vanwege de liefde voor zijn moeder... Hij speelt dit overigens wel echt uitstekend, net als de rest van de cast.

Het sfeertje dat wordt neergezet is vrij aardig, maar echt overtuigen kon het niet. De personages zijn allemaal stereotypen. Daarnaast worden ook even alle cliche's boven tafel gehaald (je zit er gewoon op te wachten totdat hij in die ring stapt).

Al met al aardig, maar niet goed. 2,5*

Echt gek is het niet dat deze film genomineerd werd voor een Oscar. Ondskan is in veel opzichten behoorlijk Amerikaans. Het soms iets te affe script bijvoorbeeld. Als Erik in het begin een kaartje krijgt van een advocaat die daarna geen rol meer in de film speelt is het al duidelijk dat dat kaartje een rol gaat spelen in de afwikkeling. En, het is al eerder genoemd, het begin is wel erg snel, als Erik van uiterst geweldadig ineens voor zijn moeder anti-geweld probeert te zijn. Ook is het hel duidelijk een boekverfilming waarin, zonder dat ik het boek las, duidelijk is dat er veel verloren is gegaan in de verfilming. Met name in de vriendschap tussen Erik en Pierre, die nu heel schetsmatig blijft.

Ondskan is zeker geen slechte film en kijkt erg lekker weg. Fijne hoofdrol van Wilson die een kop heeft waar je naar blijft kijken en meeleven lukt ook wel. Het is echter geen film die me lang zal bijblijven.

3.0*

Op zich sterke film met als enige nadeel dat we het allemaal wel eens vaker gezien hebben.

Rebel verzet zich tegen de fascistoïde pikorde in het schoolsysteem.

Het is geen If... helaas en in de wat bekendere stukken krijgen we zelfs wat Ciske de Rat-associaties.

Maar goed gedaan allemaal hoor.

Verrassend sterke film over een jongeman met pit die op een kostschool belandt waar een fascistisch regime heerst dat door de leerlingen in stand wordt gehouden. Acteerwerk is goed en het ziet er allemaal prima uit. De film verliest op een gegeven moment wel iets aan kracht bij mij was dat nadat Erik naar huis gaat, zeg na pak-m-beet een uurtje. Behoorlijk goed.

Indrukwekkende Inrichting-drama. Gedateerd in de jaren 50...

In het begin heb je toch, aangezien je al weet dat het hier over een jongeman met losse handjes gaat, al meteen sympathie voor de zekere Erik Ponti. Zijn leven wordt getekend door agressie, dat voornamelijk wordt gevoed door zijn sadistische vader. En alles gaat toch wel even anders dan gedacht... In plaats van dat Erik onder dwang naar een instelling gaat, gaat hij vrijwillig. Je zou denken dat de ellende daar pas echt begint... Nou, niet helemaal.

Ik vond de andere kant van het thema wel erg boeiend. Erik lijkt in een sympathieke omgeving te komen; Sluit een goede vriendschap met zijn Zwitserse kamergenoot en raakt verliefd op het keukenmeisje. Echter krijgt hij ook te maken met een meedogenloze studentengroep van de hogere klasse, die de touwtjes van alle leerlingen in handen heeft. Het is verrassend om te zien dat Erik hier anders mee omgaat dan je zou denken.

En daarbij weet de film van het begin tot het eind de psychologische spanning bij je aan te wakkeren. De ontgroeningen en straffen gaan zodaning door merg en been, dat je je afvraagt waar een gevoelig mens beter van wordt. Maar nogmaals... de kracht van Erik blijft verbazingwekkend. Zeker hoe hij tegen het einde geweldloos (of verdedigend) afrekent met de kwelgeesten uit zijn hedendaagse leven.

Ja, ik vond dit een prima werkje van Hafstrom, de regisseur van de latere zeer geslaagde films 1408 en Shanghai. Ook de jaren 50 sfeer is prima neergezet en het kille rauwe sfeertje weet bij je binnen te dringen.

Goed.

4,0*

Meeslepend drama over de gewelddadige Erik (Andreas Wilson), die een laatste kans krijgt op een internaat. Daar probeert hij zijn leven te beteren maar stuit al snel op de sadistische praktijken van de daar heersende studievereniging. Goed gemaakt en uitstekend gespeeld, met vooral Wilson erg goed in de hoofdrol. Niet alles wordt even subtiel of overtuigend uitgewerkt, maar de film is zeer onderhoudend en het script heeft veel zinnige dingen te melden.

Zeer goed drama. Vreselijke kostschool waar de leerlingen bizarre regels hebben en de leraren deze hun gang laten gaan. Het verhaal pakt je goed en je wordt helemaal meegezogen in de bizarre regels en wetten die op deze school gelden.

Gelukkig laat de hoofdrolspeler het er niet bij zitten.

Wat je krijgt is een grof drama met goed spel en sterke acteurs. Geen moment is de film saai of vervelend.

Zeer de moeite waard om deze film eens te gaan kijken.

Pakkend drama over een door zijn stiefvader mishandelde jongen die naar een kostschool gestuurd wordt en daar door zijn anti-autoritair gedrag opnieuw geconfronteerd wordt met pesterijen en mishandeling. Een knappe film die misschien psychologisch niet zo diepgaand is, maar mij des te meer overtuigde met een beheerste regie, aangename pacing, een paar heftige scènes en uitmuntend acteerwerk. De twee uur vliegen voorbij.

Dit is de verfilming van een Scandinavische bestseller, waarin machtsmisbruik in de naam van discipline en opvoeding aan de kaak gesteld wordt. Ik kreeg wel sympathie voor Erik, die de cirkel van geweld wil doorbreken en zich wil focussen op zijn studies en sportactiviteiten maar telkens weer voor het voldongen feit gesteld wordt. De thematiek over opvoeding als maatschappelijke pijler keert vaak terug in Scandinavische films. Denk maar aan Der Kommer en Dag (2016) en Drommen (2006)

Oei, ik ben hier blijkbaar één van de weinigen die niet onverdeeld gelukkig is met deze film. Ik struikelde vooral over het vreemde gegeven hoe dergelijke pesterijen - eens niet begaan door de opvoeders of leerkrachten - zo geïnstitutionaliseerd en openbaar waren voor de gehele school, incluis dus het bestuur. Die knokpartijen bijvoorbeeld werden vanop het balkon gade geslagen door het bestuur. Ik weet het niet, maar ik kon er me grotendeels daardoor niet mee vereenzelvigen.

Erik was al een vechtersbaasje in zijn verleden, maar zijn metamorfose - op vraag van zijn moeder - vond ik wel erg bruusk. Ook de afranselingen door zijn vader plaats ik onder hetzelfde stramien. Ik kon Erik dus moeilijk doorgronden, het leek me soms erg contradictorisch. Los hiervan vond ik het acteerwerk en de sfeer wel goed.

Niet voor het eerst dat ik dergelijke kostschoolfilms zie, zowel uit de VS als voornamelijk van Europese bodem. Vaak intrigerend en aangrijpend. Maar ik zag er al betere dan dit. Deze film vond ik eerder matig hoewel er zeker prima elementen in zitten waar niets op af te dingen valt.