The Mosquito Coast (1986)

'The Mosquito Coast' moet zowat de eerste film zijn van Weir die enigszins ontgoochelt. Zijn hand laat zich bij momenten nog blijken in de thematiek, maar onderweg verliest Weir langzamerhand zijn grip op de personages.

Die thematiek, doch oppervlakkig, laat zich vooral kennen in het eerste uur. Allie voelt zich niet thuis in de hedendaagse samenleving en wenst daarom elders een eigen, nieuwe samenleving op te bouwen, waar vrijheid geen barrières kent. Het verlangen naar deze vrijheid wordt echter een obsessie, terwijl die obsessie op zijn beurt weer wordt omgevormd tot despotisme, pure tirannie.

Ford zet deze evolutie bij aanvang op bijzonder sterke en cynische wijze neer, maar gaat evenals de prent ten onder aan een gebrekkig script in het tweede uur. Een tweede uur dat te lijden heeft onder de nodige voorspelbaarheid, en net op dat moment nood heeft aan sterke, onderbouwde emoties. De personages worden echter te pover uitgewerkt, waardoor van zulke emoties geen sprake meer kan zijn.

2.5*

Boeide me helemaal niet en vond de film erg langdradig. Hoort wat mij betreft thuis in de categorie: 'Had ik beter niet gezien, want tijdverspilling'.

Het was natuurlijk niet allemaal negatief (ik blijf altijd diplomatisch in mijn beoordelingen), maar op dit moment kan ik niets positiefs zeggen (ik weet dat er goede stukken in waren, maar die ben ik nu vergeten.)

Uitstekende film over een man die samen met zijn gezin alles achter laat om vervolgens in de jungle zijn utopia te starten. Harrison Ford in een van zn beste rollen (alweer samen met Peter Weir) als het idealistische en obsessieve hoofd van de familie. Zeker niet een aangenaam personage, maar wel boeiend. Een origineel verhaal en mooie opnames in de jungle.

Prima avonturenfilm met op het einde toch ook wel een hoog drama gehalte. Het verhaal is best goed en weet ook te boeien. Het eerste gedeelte van de film is best mooi en leuk maar op het einde wordt het allemaal somber en duister. De beelden zien er overigens vaak fraai uit en de hele cast deed het prima met als hoogtepunt Harrison Ford die langzaam maar zeker alle realiteit uit het oog verliest met alle gevolgen van dien.

Aardige film die naarmate de kijkbeurt vordert steeds onaangenamer begint aan te voelen.
Ford speelt overtuigend de rol van bezeten uitvinder met totalitaire trekjes die gaandeweg steeds meer de greep op de werkelijkheid verliest, wat uiteindelijk tot zijn eigen ondergang en bijna de ondergang van zijn gezin leidt. Geen aangenaam kijkvoer maar wel competent uitgevoerd. 3*

Regressie in de jungle

Niet zo denderend. Dat het gezin (en dan vooral de moeder) niet in opstand komt tegen de vader, die hen onophoudelijk blootstelt aan ontberingen en gevaar, gaat er bij mij niet in. Alleen een gek doet dit zijn gezin aan. De semi-filosofische kwinkslag over de man die zijn binding met de beschaving verliest viel dan nog iets meer te genieten. Enkele wendingen waren ook een bron van ergernis: die rebellen, de overdreven koppigheid van Ford die steeds denkt gelijk te hebben. Positief is dat de film zich zelf stilaan tegen het hoofdpersonage keert. In zijn geheel vind ik de film eigenlijk niet zo geloofwaardig.

Dat mag dan wel zo zijn, maar wat was dit een saaie film. En dat terwijl ik dacht het een leuke avonturen film zou zijn. Er gebeurt bijna niks, zijn ideeën zijn irritant en er zijn weinig mooie natuur beelden.

Peter Weir. De man maakt interessante films; soms wat traag (en dat is hier ook zeker het geval), maar alsnog, wel intrigerend, en dit zal ook niet mijn laatste van Weir zijn. The Mosquito Coast is een film over obsessie. Harrison Ford speelt Allie, een uitvinder met een nogal egocentrisch karakter en een obsessieve drang naar onafhankelijkheid. Uit onvrede met zijn leven in de VS neemt hij met z'n gezin de stap om een nieuw leven op te bouwen in de jungle van Midden-Amerika. Maar dat maakt het allemaal niet veel beter; de eigengereidheid van Allie escaleert langzaamaan de pan uit en het leven van hem en zijn gezin glijden steeds verder de ellende in. Tot aan moord (of in ieder geval doodslag) en het afbranden van een kerk aan toe.

Het is geen vrolijke film; de jungle is een beklemmende plek hier, zeker als de man des huizes zich langzaam maar zeker steeds verder verliest in een ziekelijke afkeer van beschaving, en daarmee ook zijn gezin de ellende in meesleept. Een atypische rol voor Ford ook, zeker middenin zijn Indiana Jones en Han Solo faam, maar hij overtuigt zeker als obsessieve vader. Fraaie locaties ook in Belize, Honduras of waar het ook exact mag zijn.

Once I had believed in Father, and the world seemed small and old. Now he was gone and the world seemed limitless

Ik kwam bij deze film terecht door een interview over 1923, waarin Ford en Mirren aanhaalden dat ze bijna veertig jaar geleden al eens eerder hadden samengewerkt. Dan denk je, Ford in de tijd van Indiana Jones, en Helen Mirren in het prille begin van haar carriere, toen ze nog maar in enkele tientallen films had gespeeld. Dat kan toch niet mis gaan.

Maar dat doet het dus toch. Niet alleen omdat het onderwerp een loodzwaar drama over iemand met een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis is, maar ook omdat dat dat uitvoerig en langdradig getoond wordt, zodat je je aan het einde van de film zelf als een van zijn slachtoffers voelt. Knap gespeeld door Ford, dat zeker wel, maar daar wordt het nog lang geen aangename of plezierige film van. Sterker nog, ik zat me behoorlijk te irriteren - het is tenslotte niet alsof we niet al genoeg narcistische Amerikanen langs zien komen in het wereldnieuws de laatste tijd. Constant weer het gedraai en gelieg waardoor het zoveelste voorspelbare probleem toch weer iemand anders' schuld is - het is precies wat Ford hier laat zien. Als een soort voorspelling van de ziekte die de VS tot zo'n onmogelijk en onaangenaam land heeft gemaakt de afgelopen jaar of twintig.

Ik vond het daardoor een moeilijke en nare film om te kijken, en er is zo ongeveer niets wat enige verlichting brengt tot aan het einde. Zoals je zou verwachten in een film over een narcist krijgen de andere acteurs nauwelijks ruimte - die zijn er alleen maar ter meerdere glorie van hemzelf. Jammer voor Mirren dus - haar grootste bijdrage is de quote waarmee ik begon.