Pepi, Luci, Bom y Otras Chicas del Montón (1980)

Nu heb ik al veel gezien van Almodovar, maar dit slaat echt wel alles . Het is eigenlijk een nogal slechte film met een wazig verhaal, maar het is zo vulgair, grappig, belachelijk en origineel dat ik me geweldig geamuseerd heb. Slecht geacteerd, slecht gefilmd, slecht opgebouwd, geen identificatie met geen enkel personage, maar wel écht grappig. Ik moet me inhouden om geen voorbeelden te geven, maar dat zou de pret bederven. Almodovar zegt op de achterkant van de cassette "Ik heb een film gemaakt precies zoals ik het wilde, zonder regels en zonder conventies." Als dat zijn enige bedoeling was, dan is hij helemaal geslaagd .

Toen ik hier de eerste keer de synopsis las, moest ik lachen met 'Hij verkracht haar en neemt daarmee haar maagdelijkheid af, die ze zo graag nog had willen behouden. ', want ja, dat is toch wel pech hebben ocharme. Maar in de film wordt het inderdaad gewoon zo behandeld, gho wat spijtig van die maagdelijkheid, die had ik nog graag willen verkopen aan iemand. Een optimistische kijk op de wereld kun je de film dus niet ontzeggen .

Hoe ik hem moet beoordelen weet ik niet zo, de andere Almodovar-films zijn ook ongeloofwaardig en belachelijk(hoewel ze stiekem wel hun personages en een hele laag van de samenleving op een prachtige manier typeren), maar ze zijn daarnaast ook nog érg goed gemaakt. Maar ik weet zeker dat ik over een jaar nog altijd lachend aan deze film ga terugdenken, en dat amateurisme is ook wel erg charmant, en past bij de mentaliteit van de film. Dus hij verdient toch wel 3.5 *, al was het maar om andere toekomstige kijkers niet af te schrikken .

1978: Franco is een paar jaar dood. Spanje wordt een democratie en heeft veel meer vrijheid. Punk komt internationaal op. De homobeweging krijgt steeds meer vorm. Tegen die achtergrond maakt de dan nog erg jonge Pedro Almodovar voor een appel en ei deze film. Hij doet er bijna twee jaar over door dat gebrek aan geld. Geschoten in 16 mm en erg ruw. Volgens de indtrosuctie op de dvd verwant aan Jubilee van Jarman en seventies films van John Waters, Maar van beiden zag ik alleen later werk en ook nog eens erg weinig.

Hoewel het heel ruw en punky is, is met name de interactie tussen de personages wel degelijk heel erg Almodvariaans. En het gegeven van een keurige vrouw die liefde vind bij afwijkende vrienden is niet zo ver van wat later in een luxere meer mainstreamversie zou opduiken in All About My Mother. Maar hoe dat afloopt is hier dan wel weer heel anders,

Vooral leuk als tijdsbeeld.

Een hele oude Almodóvar, maar ook duidelijk nog een soort amateurfilm met brak materiaal gemaakt. Visueel ook niet bepaald mooi. Heel af en toe komen de felle kleuren die zijn handelsmerk werden naar voren (zo'n bosje bloemen op de grond) maar dat blijft beperkt. Een rare film verder (er komt nog een scène langs dat een vrouw een andere vrouw in haar gezicht plast) en niet altijd mijn smaak. Personages wisten me ook maar matig te boeien. 1,5*.