A Night to Dismember (1983)

Een film die zeer moeilijk te vinden is, maar ook meteen zéér moeilijk is om af te kijken. Ik heb al veel slechte films gezien, maar ben toch elke keer verbaasd dat ik er nog kan vinden die de meest slechte films overtreffen. En in die categorie hoort A Night to dismember zeker thuis.

Ik ga open kaart spelen, heb enkel de eerste 20 minuten gezien en heb toen de film uitgezet. En geloof me: op die eerste 20 minuten alleen kan ik een objectieve beoordeling geven aan deze film, namenlijk de laagste. Ik kan geen enkel positief punt over deze film opsommen. Ten eerste bevat deze film zo goed als geen dialogen, het filterdunne verhaal wordt door een voice over vertelt. Het lijkt erop dat iemand je een sprookje aan het voorlezen is en dat je nog enkel moet kijken, zéér irritant. En als er dan dialogen voorkomen dan zijn ze oerdom, maar dan ook echt oerdom. Ook een simpele schikscène met een voorbij vliegende kat is zo slecht gefilmd dat het ergenis wordt op het hoogste niveau.

In de film komen enkele gore scènes voor zoals onthoofdingen....., maar doormiddel van het amateurisme komen ze alles behalve overtuigend over. Ook de acteurs lijken vanop een pornoset te komen en zijn lachwekkend.

De grootste grap is dan nog wel dat het meer dan vijf jaar geduurd heeft eer de film af was.

Mensen moest je hem ooit tegenkomen, laten liggen. Geloof me maar, je mist niks.

0,5

Alles wat Friday zegt klopt. Het wordt zelfs nog veel erger. Maar het verschil is dat ik er bij vlagen echt om kon lachen. Bv: als dat hoofd aan die bijl blijft hangen en ze gaat er mee heen en weer schudden om het eraf te krijgen . Of dat hysterische porno-achtige gegil bij een moord. De soundtrack getuigd van absolute wansmaak (bijna erger dan die van Titanic) en het einde sloeg ook helemaal nergens op.
Vanwege de keren dat ik in een deuk lag wil ik de film toch een 1.5 geven.

Ik stel voor dat je je stem verwijdert (crew?). 1/3e van een film bekijken en daarna een stem geven, dat is niet de bedoeling van de site. Bovendien vond ik de film wel fantastisch leuk, dus het getuigt van weinig respect naar gebruikers zoals ik als je een film gaat raten zonder hem gezien te hebben.

Staat op m'n lijstje om op te sporen. Sexploitation regisseuse Doris was maar liefst 67 jaar toen ze de slasher 'ontdekte' en tsja...dan maak je er toch gewoon één? Jammer dat er een ruim half uur aan footage verloren is gegaan (als ik de verhalen mag geloven). Zal boven alles een wanproduct zijn, maar ik hou van dit soort obscure titels met van die leuke (eigentijdse) verhalen erachter

Hij is op youtube te vinden Jeroen, dus mocht je hem graag willen zien dan verwijs ik je daar naar.

Ik had mezelf voorgenomen om zo'n beetje iedere jaren '80 slasher te zien die er uitgebracht is. Door deze 'missie' kwam ik ook op deze titel, die mijn introductie was in het werk van Doris Wishman. Een regisseuse die in de jaren '60 en '70 de nodige sexploitation films maakte, met voor mij (dankzij Nacht van de Wansmaak) de bekendste titels Deadly Weapons en Double Agent 73 met Chesty Morgan (pun intended). Dit gegeven was al een beetje een voorbode voor de kwaliteit van deze film.

Afijn, genoeg daarover en nu over de film zelf. In de film volgen we Vicki. Een jongedame die in 1981 opgesloten werd vanwege de moord op 2 jongens. We spoelen vooruit naar 1986, het jaar waarin Vicki weer vrijgelaten word en weer bij haar familie in gaat wonen. Haar familieleden zijn hier niet zo blij mee en zouden eigenlijk haar liever weer opgesloten zien. Daarom besluiten haar broer en zus om ze weer dusdanig gestoord te maken dat ze weer opgesloten moet worden. Dit zorgt er voor dat Vicki weer bezig gaat met haar oude gewoonte.

Dit klinkt in theorie nog best spannend, maar dan moet je indenken dat het verhaal niet door de dialogen van de personages word verteld, maar door een voice over. Een erg aparte keuze, want het neemt de spanning weg en zorgt ervoor dat het eerder hilarisch word. Wanneer je Vicki in het donker naar buiten ziet lopen en je hoort ineens een man zeggen "Vicki walked outside through the dark", krijg je eerder het idee dat je naar een natuur docu aan het kijken bent.

Daarnaast is de keuze van de muziek ook erg apart en bijna grappig te noemen. Het varieert van rustige saxofoon tunes die je eerder verwacht als je in de wachtrij word gezet wanneer je met je huisarts wil bellen tot een klein beetje spannend synth deuntje.

En nu komt een lastige: het acteerwerk beoordelen. Hoe beoordeel je acteerwerk van een film met verwaarloosbare dialogen? Ik denk dat de screen time van gillende mensen langer is dan mensen die dialogen voeren, maar goed. Ik heb wel het idee dat de mensen wel redelijk deden wat er van hun regisseuse verwacht werd. Ik denk dus dat het redelijk vergelijkbaar is met het andere slachtvee uit soortgelijke lowbudget slashers.

Ook was er in sommige stukken duidelijk te zien dat Doris een sexploitation regisseuse was. Zo is er een scene waarin Vicki vastgegrepen word door een aantal handen en uiteraard grijpen die gelijk naar de vrouwelijke rondingen.

Wat me dan wel in positieve zin verraste was de kwaliteit van de gore. Sommige effecten zagen er verrassend realistisch uit. De meeste moordscenes waren ronduit sleazy en ik moet eerlijk toegeven dat ik dat wel kon waarderen.

Goed kan ik deze film echt niet noemen, maar als je jezelf voor dit soort films openstelt is hij nog best redelijk te doen. Vooral omdat hij maar 68 minuten duurt.

De feministen van deze wereld zullen er niet blij mee geweest zijn, maar er heeft dus blijkbaar ook een vrouwelijke Ed Wood bestaan die, gewapend met een vlinderbril en een set steevaste krulspelden, de filmwereld menig decenia lang onveilig maakte en geboren leek voor een vast patent op de Nacht van de Wansmaak. Geen naakte astronauten met motorhelms, monstertieten of kwaadaardige penissen dit keer maar een doofstomme slasher met een soundtrack die wild switcht tussen onheilspellende piano's, dansbare disco en een voice-over die een heel arsenaal aan kinderlijke stemmetjes nabootst. Het meest bizarre is dan nog de muziek. Iemand word gegrepen en opengereten en het begint plots te swingen als een gek. En het loopt echt de spuigaten uit, want niets blijft ons op dat vlak bespaart. Zelfs een simpele familie-conversatie is niet veilig en word bijna avant gardisch wanneer er opeens een paar niet helemaal van deze wereld afkomstige funky lo-fi jungle geluiden de revue passeren. Als de vriendelijke, al eerder omschreven meneer, dan ook nog alle acties van Vicki en haar familie tot in de kleinste detailtjes in woorden vat (zo zien we Vicki in een bos lopen en wordt ons enkele momenten later door de beste man bevestigt dat Vicki inderdaad in het bos aan het wandelen is) is het feest compleet en kan het gewoon bijna niet anders dat Doris, die dit tevens maakte toen ze alweer wat jaartjes de pensioengerechtigde leeftijd had, naast een hele diverse smaak in muziek toch wel een redelijk bizar gevoel voor humor moet hebben gehad. Echt bloederig wil het ook niet woorden aangezien haar idee van spanning een steeds terugkerende schaduw van een bijl op de muur is. Hoofdrolspeelster Fox (van origine een pornoactrice) loopt er ondertussen al die tijd met een dermate ontevreden gezicht bij dat je bijna vermoed dat ze na het draaien huilend is teruggerend naar de set van de eerste de beste natuurfilm omdat ze zo'n heimwee naar de dubbele penetraties had. Nee als slasher is dit misschien wel het slechtste wat ik ooit heb gezien, maar ik kan niet ontkennen dat ik niet menig maal in een stuip heb gelegen. Of dit de bedoeling was of niet laten we dan maar even in het midden. (1*)

Jezus, wat een slechte film.

De hele film werd zonder geluid opgenomen. De dialogen en geluidseffecten werden later gedubd. Volgens Doris Wishman werd een groot deel van het oorspronkelijke filmmateriaal vernietigd. Ze heeft vervolgens jarenlang geprobeerd om de film nog van enige kwaliteit te voorzien. Hierin is zij duidelijk niet geslaagd.

1,0 *

Iets met (een) bocht.

De titel geeft duidelijk aan dat het een slasher is en als je een liefhebber bent van het genre, kom je hiermee wel aan je trekken. De slasher en bijhorende gore zijn dan ook het beste wat de film te bieden heeft: grafisch, stijlvol, zoals een nachtmerrie. Dat er uiteindelijk weinig verhaal en opbouw in zit vind ik ook wel een pluspunt aangezien me dat bij de standaard slashers toch weinig kan boeien. Ik heb al vaker gezegd dat bij veel slashers mijn interesse al dikwijls wegebt vanwege een half uur of langer opbouw van activiteiten van het slachtvee die me toch geen bal interesseren.Met slechts 68 minuten speelduur was daar niet veel tijd voor al lees ik dat er ook wel delen zijn weggeknipt. NU gezien er nauwelijks dialoog in de film zit en bijna alles door een voice over wordt verteld, zelfs de meest duidelijke gebeurtenissen, bevestigt enerzijds het schabouwlijke acteren van de hele cast en neemt ook helaas veel spanning weg om van de msiplaatste soundtrack nog maar te zwijgen. Wat me dan nog het meest stoorde was dat er duidelijk geen coherentie of continuïteit in zat. Zo is er bijvoorbeeld een jongen waar beide zussen een oogje op hebben. 1 moment is hij Vicki aan het troosten en dan niet veel later zien we hem vrijen met de andere zus. . Dat er een soort twist in zou zitten voelde ik al snel aankomen en hoe de vork precies aan de steel zat, had ik ook halfweg al door. Achteraf denk ik dan wacht eens even als Mary uiteindelijk alle moorden had gepleegd en dus ook die op de twee jongens waarvoor haar zus uiteindelijk 5 jaar naar een instelling werd gestuurd, waarom begint ze pas terug te moorden als haar zus terug is van de instelling? Zou ze daadwerkelijk hebben gestopt moest haar zus zijn teruggestuurd? Het einde geeft duidelijk aan van niet. Deze "onlogica" stoorde me toch wel. Aan Wishman is duidelijk geen horrortalent verloren gegaan, toch wel knap dat ze dit op pensioengerechtige leeftijd alsnog deed. Misschien was eht een poging om HG Lewis te imiteren, maar daarvoor mist deze toch wel de nodige luchtigheid.

Jezus, de dingen waar je je doorheen slaat voor zo'n challenge. Het is maar 69 minuten, maar zo voelt het niet. Dit is echt een draak waar je u tegen zocht, vooral omdat er geen touw aan vast te knopen is - in ieder geval, niet door mij. Al scheelt het ook dat ik maar met pijn en moeite mijn aandacht erbij kon houden, en zelfs dat niet altijd. Er is een dame die vroeger een paar moorden heeft gepleegd (naar het schijnt), weer vrij komt, waarna er weer meer moorden volgen. Uiteraard is er een twist waarbij toch imeand anders de moordenaar is maar laten we eerlijk zijn, er is geen doorkomen aan. De moorden en effecten zijn prut, regelmatig lijkt het of iemand geaaid wordt met een bijl. Maar vooral - bijna de hele film wordt aan elkaar gepraat door een voiceover, in plaats van dat we echt dialogen horen. Niet dat dat heel veel verduidelijkt. De muziek is ook genieten, we krijgen regelmatig een lekker funky potje soft jazz onder een bloederige moordscene. Nee, veel beter dan de titel wordt het niet vrees ik.