Tutti i Colori del Buio (1972)

Saaie Sekte.

Deze film staat hoog aangeschreven, ben zelf niet zo heel enthousiast.

Wat langdradig en niet bijster interessant plot (ondanks de best korte speelduur). Cinematografie en soundtrack vond ik ook niet erg imponerend. HIer en daar leuk gedaan, verder doorsnee voor dit type film. Oud beestje natuurlijk, maar toch. Herken hier ook nauwelijks een "Giallo" in. 5/10*

Een beetje van hetzelfde niveau als het voorgaande "Your Vice is...". Edwige \\fenech speelt haar rol wel redelijk. De meerwaarde van George Hilton is dan weer niet zo groot. Ik heb het idee dat het hele gedoe rondom die cult nog wel wat meer geëxploiteerd had kunnen worden. Daar ik de Engelse dub heb bekeken had ik geen last van Italiaans sprekende Londenaren, maar niet synchroon bewegende monden is ook niet alles.

Nicolai's soundtrack is wel sterk en doet hier en daar wat aan Goblin denken. Duidelijk heeft hij wat leentjebuur gedaan (of andersom).

Het bevreemdende begin is tof en het psychologische spelletje met Fenech's personage ook wel. Helaas zitten er ook minder interessante stukken tussen die de vaart er een beetje uit halen.

Vermakelijk, maar geen topper uit het genre.

Prima giallo. Deze tapt uit het vaatje van Rosemary’s Baby met een satanische plot. Op locatie in Londen en omstreken - met typische Engelse landhuizen - draagt dat bij aan de creepy sfeer. Wat is waar en wat is niet waar. Als kijker wordt je meegezogen in de wereld van Edwige Fenech die meer dan eens op de rand van instorting staat. Ze ze haar rol prima neer. In het giallo genre voel ik meer geen dan wel empathie met de personages omdat het dikwijls op een afstandelijke manier wordt gespeeld. In deze film legt Edwige een sensitiviteit aan de dag die empathie toeliet met het personage. De rest van de cast doet het ook prima - in meer afstandelijke rollen, met oude bekenden als George Hilton en Susan Scott. De cameravoering en montage van Sergio Martino is inventief in het creëren van bewust wazige scenes. De muziek van Bruno Nicolai is top en zou een tweelingbroertje kunnen zijn van de Morricone soundtracks van die tijd (ze waren trouwens ook bevriend). Een zeer vervullende kijkbeurt en eentje om te herzien.