La Vendetta di Ercole (1960)

Op de gok mee genomen bij de kringloop deze cult klassieker die niet altijd even goed gewaardeerd wordt zo blijkt, en er is veel verwarring over de echte titel van de film. Goliath en de Draak lees ik onderandere, op MovieMeter staat hij bekend als La Vendetta di Ercole, maar in mijn geval is het The revenge of Hercules.

Veel verwachte ik er eindelijk niet van om toch van meet af aan verrast te worden door het sfeertje en de muziek die met zijn elektronische en mysterieuze klanken de gebruikelijke en gezapige bombastische klassieke deuntjes in dit geval ver vooruit uit te zijn. Het eerste gevecht met het driekoppige monster laat er geen twijfel over bestaan dat dit cult van de hoogste graad is, maar wel cult met een bepaalde charme. Zo ook het daarop volgende gevecht met de demon die duidelijk zichtbaar aan twee draden aan komt zweven.

Het verhaal en de reden waarom Hercules is waar hij is word opzich niet heel duidelijk, vieze spelletjes en de gebruikelijke achterbakse streken schepen op een gegeven moment wel duidelijk en het lijkt maar om één ding te draaien en dat is dat men van Hercules af wil. Temidden van dit verhaal best op zich niet super is valt het acteerwerk, door sommigen als slecht bestempeld, best wel mee. De muziek is best wel modern en het sfeertje bij tijd en wijlen sterk. De artdesign van de onderwereld mag er zeer zeker ook zijn en zo lijkt The revenge of Hercules vooral gemaakt binnen de mogelijkheden van toen en dan vergeet ik bepaald camerawerk nog bijna te benoemen.

En zo valt The revenge of Hercules toch meer dan mee en krijgt de film, die meer dan prima vermaakt, van mij toch zeker een 3 voor de moeite.