The Last Man on Earth (1964)

Na het zien van I Am Legend geïnteresseerd geraakt in deze eerste verfilming van het originele boek. Het concept spreekt sowieso tot de verbeelding en is bijgevolg interessant materiaal om een film over te maken. Al denk ik eerlijk gezegd dat een boek het beter doet omdat de fantasie daar quasi geen grenzen kent.
Opvallend is de voice-over in deze film. Waar Will Smith in I Am Legend dagelijks een praatje maakt met zijn hond, is Vincent Price louter op zichzelf aangewezen. Zijn in voice-over verwerkte gedachten vragen aanvankelijk wel wat gewenning van de kijker, maar uiteindelijk weet het desolate gevoel voldoende te overtuigen.
Een lange verklarende flashback is een beetje typisch voor het tijdskader waarin de film geschoten is, maar kan verder ook geen kwaad. Er worden geen overbodige of absurde zaken voorgekauwd, dus het beetje informatie dat we krijgen valt goed te verteren.
Ook de verdere ontwikkelingen in "The Last Man On Earth" zijn niet onaardig en zorgen voor een intelligente insteek. Het zwartgallige einde is, hoewel relatief verrassend, de enige juiste keuze.
Al bij al een verrassend goede film.

Ik was al een tijdje erg benieuwd naar hoe de eerste van Matheson's iconische boek vandaag de dag stand gehouden zou hebben. Met een acteerkanon als Vincent Price had ik van te voren al hoge verwachtingen, maar gedurende mijn kijkbeurt leek het er tevens op dat men behoorlijk wat problemen met de productie moet hebben gehad door de slechte beeldkwaliteit en enkele verschrikkelijke dubs die het toch allemaal wat minder spectaculair maken om uit te zitten. Gelukkig verpest dit de film niet helemaal, want buiten Price' performance heeft de film een aantal mooi geschoten scenes en zijn de momenten bij de brandende put waar de lichamen in gedumpt worden erg sterk. Jammer dat net zoals in de Charlton Heston variant het geval was de monsters zelf niet bijster angstaanjagend en eerder kneuzig zijn. Met een hoger budget was het waarschijnlijk een stuk beter geweest, nu is het vooral leuk. Dan blijf ik I Am Legend toch echt de beste verfilming van de 3 (4 als je I Am Omega rekent) vinden.

I Am Legend avant la lettre.

De apocalyptische sfeer was erg goed neergezet. De eenzaamheid en wanhoop van Vincent Price was invoelbaar. Aan het zombievrouwtje heb ik me geërgerd maar voor het overige heb ik me vermaakt en als cult filmpje is het prima te verstouwen.

Het eerste deel van de film is erg sterk met sterk acteerwerk van Vincent Price. Je kan je als kijker helemaal verplaatsen in het desolate, wanhopige gevoel dat hij moet hebben. Verder zijn er erg veel gelijkenissen te zien tussen deze film en Romero's Night of the Living Dead.
De manier waarop men met de infectie omgaat is te vergelijken met de aanpak in NofLD, verder probeert Romero ook een beetje desolate sfeer neer te zetten. Verder moet de een van de hoofdpersonen uit die film een vergelijkbare situatie ondergaan als Price z'n karakter in deze film met zijn vrouw.
Wanneer Ruth Collins (gespeeld door Franca Bettoia) erbij komt word het langzaamaan steeds wat vager. Zo is de aard van het Collins personage apart te noemen en is de reden van hun ontmoeting ook een beetje apart. Verder slaat de eindsequentie nergens naar, gezien beide personages (die van Price en Bettoia) dit voorval hadden kunne voorkomen.
Soms meer drama dan horror, maar over het algemeen weer een best sfeervolle film met Price.

Another day to live through. Better get started.

Deze film is de eerste filmische bewerking van Richard Matheson's klassieke roman 'I Am Legend' (1954) En op het eerste gezicht is het net zo gebrekkig als de twee later uitgebracht versies; Omega Man (met een albino cult) en I Am Legend (met een mislukt einde, niet overtuigende schepsels en Will Smith), maar uiteindelijk was deze vroege versie misschien zo gek nog niet! Aan de ondode worden krachten van een vampier toegeschreven echter lijken ze erg op sjokkende zombies. Sterker ze zijn vergelijkbaar met de ondode uit 'Night Of The Living Dead' van George Romero. Ondanks dat de combinatie van een laag budget en een slordige plot niet voor de grootse ervaring zorgen is toch best onbevredigend. En de prestatie van Vincent Price als de laatste eenzame man van het uitgestorven mensenras is uiteraard onvergetelijk.

Deze voorloper uit de oude doos met Vincent Price weet mij niet te boeien. I Am Legend met Will Smith vond ik slecht , geef mij maar The Omega Man die de beste uitvoering van de drie is. Deze film begint wel aardig in een desolaat landschap en met een overtuigende rol van Price. Al heb ik hem al beter zien spelen, maar dat kan ook met de uitwerking van het plot te maken hebben. Wanneer hij ergens in het midden van de film een vrouw ontmoet, zakt de film helemaal ineen. De wendingen die dan volgen zijn raar en eigenlijk ook wat flauw uitgewerkt. 5/10

Fijne afsluiter van het weekend. I'm Legend uit de jaren 60. Vond het eerste deel uitermate sterk. De wezens die gedurende de nacht bij Robert Morgan trachten binnen te dringen, zagen er niet angstaanjagend uit en hun doodskreten waren soms wel lachwekkend. Maar toch wist het me te boeien. En dat voor zo'n oude, gedateerde film

3.5*

Ja, ook leuk, al heb ik misschien toch een lichte voorkeur voor The Omega Man vanwege het wat modernere SF-sausje, maar heel veel ontlopen ze elkaar niet. Wel aardig na het coronajaar, niks geen anderhalve meter, mondkapjes, thuiswerken al werd het hier dan wel code zwart in de film. Waarom het begin in het midden is gezet als flashback, had wat mij betreft ook chronologisch gemogen. Veel Vincent Price, dat is natuurlijk zelden vervelend.

Nog een verfilming van Richard Mathesons boek I Am Legend uit 1954, naast The Omega Man (1971), en I Am Legend (2007). Het is tevens niet moeilijk te zien hoe het een inspiratie was voor George A. Romero's Night of the Living Dead (1968), wat bijzonder is omdat ik dacht dat Zombies op die manier echt voor het eerst door Romero waren gedaan. I was wrong, want dit was vier jaar eerder en de gelijkenissen zijn treffend.

Ditmaal is het horror legende Vincent Price die de Apocalyps overleefd heeft, en zichzelf probeert te redden. Ik heb (uiteraard) de zwart-wit versie gekeken (die overigens gratis op YouTube te bekijken is), maar mocht je persé kleur willen dan kan dat ook. Ik zou zeggen dat juist bij deze film zwart-wit nog beter past.

Price's stem is uitermate geschikt om de pessimistische mijmeringen van de geïsoleerde, depressieve Robert Morgan op ons af te vuren. Fans van de Will Smith verfilming zullen wellicht moeten lachen om de zombies hier, Price houdt er met gemak 5 bij zich vandaan met blote handen, dat had onze Will niet hoeven te proberen.

Desalniettemin voeg ik me gebroederlijk bij de zevens van joolstein en Ikkegoemikke. Het kijkt gewoon te lekker weg voor een zesje. Het enige jammere vind ik dat de zombies praten (we're going to kill you Morgan!), dat haalde me er toch een beetje uit Ik vraag me trouwens af hoeveel mensen door hebben gehad dat deze film in Italië is opgenomen (kostenbesparing).

3,4*

Een leuke post apocalyptische zombiefilm uit de oude doos. Ik hou wel van zo’n dystopisch wereldbeeld waarbij je geheel alleen rondzwerft en tracht te overleven. Drie jaar intussen loopt dr. Morgan als eenzame ziel zombies bestrijdend.

Zombies Nona, buiten wat gekreun en wat gezwaai met benen komt er niet veel veel uit voort. Er zijn meer kannibalistische en energieke exemplaren op de markt. Erg schrikwekkende zijn ze dus niet, visueel noch naar gedragingen.

Maar amusant is het zeker! Na een half uur krijgen een we een flashback van 20 minuten over hoe het leven van Morgan was vóór iedereen stierf. De ontmoeting is ook interessant, al viel het einde me wat tegen met dat paramilitair vertoon. Ik begreep ook de motieven in deze niet goed. Maar dat neemt niet weg dat ik me geamuseerd heb. Leuk om te zien en een prima rol van de mijmerende Vincent Price.

De film heeft een veelbelovende en sfeervolle start met beelden van een post-apocalyptische wereld. Verlaten straten, in allerijl achtergelaten wagens met openstaande deuren, hier en daar een lichaam, je kent het wel. We zien Vincent Price in zijn beslommeringen om te overleven. De mutanten die hem niet gunstig gezind zijn, lijken op een combi van vampieren en zombies (in de novelle waren het wel degelijk vampieren die ook wel heel wat sneller zijn dan hier in de film). Echt bedreigend worden ze echter nooit.

Dan volgt er een grote flashback naar hoe het allemaal begon met de grote epidemie en zien we Price in interactie gaan. Ook wel een entertainend gedeelte.

Het einde is mooi in zijn provocerende dubbelzinnigheid. Price blijkt een monster te zijn voor de tussencategorie mutanten die hem opjagen. De perspectieven worden omgedraaid en er is geen uitweg meer voor Price.

Al met al aangenaam kijkvoer al vind ik het niet de beste rol van Vincent Price. Zijn performance draagt hier zeker bij aan het campgehalte.