Tsigoineruwaizen (1980)

Twitch Review. Toch wel erg benieuwd naar. Het hele oude Suzuki werk boeit mij niet zo, maar '80 kan er misschien nog net mee door

Waanzinnige CINEMA!

Had al een tijdje de Taisho trilogie box van Suzuki in huis, maar durfde er nog niet zo aan te beginnen. Na dit eerste deel volgen Kagero-Za en Yumeji vast snel deze week.

Een betoverende ervaring. Volkomen eigen universum die me deed denken aan de 'delirium trilogie' van Mochizuki Rokuro (Onibi-Gedo-Minazuki) himself! Absurdistisch, ontroerend en af en toe vervreemdend fraai. Kan nog niet goed begrijpen waarom precies.

Deze film verklaarde in elk geval voor mij waarom het boek over New Japanese Film van Midnight Eye (Sharp & Mes) opent met Suzuki. Want dit kwam echt over als de grondlegger van New Japanese Cinema in de jaren 80. Had ook wel wat van Imamura films uit die tijd (Vengeance is Mine/ Eijanaika).

Absoluut nog eens zien, vooral vanwege de scenes met de driekoppige/halfblinde meereizende theatergezelschap. En het is duidelijk waar Asano Tadanobu zijn inspiratie gehaald heeft met lang haar en zijn baardje.

Die synopsis slaat trouwens nergens op!

http://www.moviemeter.nl/film/18644/correct/

Ja ff laten bezinken hoor :')! Kagero-Za staat er nog helemaal niet op, dus ik zal er twee maken...

Ben zeer benieuwd naar die films, maar de beeldkwaliteit van de films in die box is volgens de recensies erbarmelijk. Video-kwaliteit hadden ze het over... Of valt het toch mee?

Ten eerste was het 1:1.33 (beeldvullend dus - ja ik heb een oude TV ) en niet 1:1.66 zoals op de hoes stond. Voor de andere films uit de box heb ik dat nog niet gecheckt.

Videokwaliteit zou je het kunnen noemen. Het is niet meer wat je gewend bent, maar het is zeker niet zo slecht dat ik me eraan gestoord hebt. Erbarmelijk? Nee, dat niet. Geen kabels in elk geval. Geluid kan nogal mager geweest zijn, maar ja daar heb ik ook zelf geen goede apparatuur voor, om me daar heel erg aan te storen.

Er gaat ook wel weer charme van uit. Ik had wel het idee dat er iets van het beeldformaat af was, want soms kwam het claustrofobisch over. Veel scenes spelen in een erg on-Japans huis , zodat het soms meer weg had van Kammerspiel drama's als van Nikita Mikhalkov (Zonder Getuigen bijvoorbeeld).

Mede door de uitstraling van de film, die donkere warme bruin en groentinten (het contrast is inderdaad laag bedenk ik me dan nu) herinnerde het mij aan films als bijv. Vengeance is Mine die dat ook had toen ik die in het Fimmuseum zag. De DVD-transfer van die laatste titel op Eureka! heb ik nog niet bekeken, maar die zou gezien de naam en faam van dat label wel heel mooi moeten zijn.

Het is nu een dag later en het gekke is dat ik me weinig van technische aspecten van de film herinner, zoals muziek, camerawerk en montage. Ik was zo meegesleept en overdonderd door de sfeer in de film, dat dat me allemaal niet is opgevallen.

Ik kan het allen vergelijken met de ervaringen van de eerder genoemde films van Mochizuki Rokuro (maar dan de echte). Zo'n vreemde meeslepende, dromerige drama-vertelling over mensen die enerzijds vechten en anderzijds berusten in hun lot - op zijn Japans.

Bedankt voor de info! Misschien toch maar eens aanschaffen (lijkt me de enige manier om de films te kunnen zien). Kwaliteit van de Eureka dvd van Vengeance is Mine is erg goed verder.

Ik als net in het cultuursupplement van het NRC een recensie van een regio1 dvd van deze film. Die is er dus wel los verkrijgbaar (import).

Heerlijk, die verhalen die hun eigen logica hebben. Bevreemdende sfeer, geweldige acteurs. En de drie blinden zijn inderdaad één van de hoogtepunten. Ik moest ook heel erg aan Kaidan en soort gelijke verhalen denken, zeker naar het einde toe, als de film wat rechtlijniger wordt en eindigt als een volbloed mysterie.

Ooit gestopt met Suzuki na het tegenvallende Tokyo nagaremono, maar nu zullen er zeker meer volgen.

Suzuki, beste man, maak alsjeblief nog een nieuwe film.

Het blijft een wat rare situatie tussen Suzuki en mij. Z'n recente films vind ik geniaal, maar z'n oudere films doen het gewoon niet. Ook deze schiet te kort.

Ik hou het meest van Suzuki als hij helemaal durft te gaan. Zigeunerweisen is te beheerst en te braaf. Af en toe een beetje absurd, uiteraard is Suzuki's eigen stijl wel te herkennen, maar het is een verwaterde versie van z'n kunnen.

Ook een film die ik echt nergens over vond gaan. De relatie tussen beide heren en hun vrouwen boeit niet, de personages op zichzelf ook niet. Rest een hoop gebeurtenissen die nergens naar leiden.

Film duurt dan ook véél te lang. Visueel valt er weinig tot niks te beleven. Wel wat leuke visuele ideetjes (bellen naar elkaar in dezelfde kamer) maar de uitvoering is pover. Ook de soundtrack wist niet echt te overtuigen.

De film moet het hebben van spaarzame momenten, maar dat is echt véél te weinig voor een film van 140+ minuten. Jammer, Ik wil enorm graag meer Suzuki zien, maar z'n oudere films zijn één voor één tegenvallers.

1.5*

Dat is dan toch weer raar eigenlijk; enorme teleurstelling deze, voor mij, 15e Suzuki. Veel te lang en traag, oninteressant plot en personages, weinig boeiende verhoudingen tussen die personages en ik voelde totaal geen betrokkenheid of emotie.... Spaarzame, mooie of originele momenten trekken mij als Suzuki fan nog naar 2,5*-en, maar het viel me enorm tegen. Zelfs Tony Rayns had er vrij weinig zinnigs aan toe te voegen; die prijst de film in een praatje op de blu-ray maar doet dat eigenlijk zonder argumenten. Tsja...

Vrij onnavolgbare film die waarschijnlijk een allegorie is op het veranderende Japan in de jaren '20. Zeer origineel en zowel flink afwijkend van zowel de latere als de eerdere Suzuki. Een film die bij mij wel meer kijkbeurten nodig gaat hebben omdat het nogal zoals Querelle opmerkt zijn eigen logica bezit en daar worstelde ik wel wat mee. Overigens is 4:3 gewoon het juiste beeldformaat hier. Maar goed: Een film die behoorlijk op zichzelf staat en vooral de inderdaad beklemmende sfeer en het gevoel dat alles ontspoort zullen me in eerste instantie bijblijven. Voorlopig zet in op dit cijfer maar dat kan weleens flink omhoog als ik over een paar jaar nog eens doe.