Beethoven (1992)

Alles, werkelijk alles (nu ja, bijna alles) gaat fout in Beethoven; het neemt het eigen publiek namelijk niet serieus.

Nu zou je kunnen zeggen dat het een kinderfilm is, en dus bepaalde vrijheden mag nemen, maar er zijn grenzen. En die grenzen worden erg ver overtreden in Beethoven.

Feitelijk gaat de film niet eens over de hond, maar over de vader, gespeeld door Grodin (dan reeds 57). Hij werkt hard, behandeld zijn gezin met liefde, maar krijgt er slechts zeurende commentaren op terug. En als hij Beethoven terug brengt naar het asiel (om legitieme redenen) krijgt hij te horen dat 'al het plezier uit het huis is verdwenen'. Take that, dad!

Laten we eens een scene erbij nemen. Grodin krijgt op een dag belangrijke zakenpartners op bezoek. Dit duo probeert Grodin er echter stevig in te luizen. Totdat Beethoven er mee aan de haal gaat en de deal voor onze held, vader Grodin, in de soep valt.

Voor zover het gezin weet, heeft Beethoven de familie net tonnen gekost, maar het enige wat moeder Hunt (dan pas 31) uit weet te brengen is 'ach, ik vertrouwde die 2 toch al niet'. En dat moet de kijker dan maar pikken, omdat wij toevallig weten dat het duo slechte intenties had, en Beethoven dus eigenlijk de familie heeft gered. Uh-huh.

Als de film mij niet serieus neemt, doe ik het andersom ook niet. 1,5* voor wat schattige puppies.

Absoluut geen hoogvlieger. Maar als klein kind bekoorde de film me wel, al moet ik zeggen dat ik sommige cliché's al vrij snel doorhad. Leuk voor de doelgroep, maar al word je iets ouder, dan verliest de film al vrij snel z'n kracht. Kijk deze film dus niet als je ouder dan 8 bent, want dan is er gewoon niks meer aan. 2.5*

Net als bij deel 2 vond ik deze film vroeger leuk maar nu niet meer. Gewoon irritant vind ik hem nu. Maar dit is wel de beste van het hele Beethoven reeks dus 1,0. Maar goed dat zeker niet!

"BEETHOVEN!!"

Beter dan ik verwacht had. Beethoven is een leuke comedy film voor het hele gezin. Typisch Amerikaans en af en toe een beetje nep maar over het algemeen een erg leuke film. Hoewel er belabberde acteerprestaties inzitten waren de belangrijkste personages goed vertolkt, de kinderen doen het goed gezien hun leeftijd. Herbie-held Dean Jones speelt hier (ik denk voor het eerst) de slechterik en hij doet het wel grappig.

Voor kinderen een erg leuke film.

Gisteren na jaren weer eens gezien, nadat ik deze als kind ontelbare zag. Ik voelde mij gelijk weer kind. De film zelf stelt niet veel voor maar door de herinneringen die ik er aan heb kan ik hiervan blijven genieten!

Gisteren een filmavondje met de kinderen. Beethoven is hiervoor een ideaal tussendoortje. Nostalgische familiefilm eigenlijk met beperkte houdbaarheidsdatum, maar als je je inleeft in de denkwereld van een kind best meer dan ok.

Het script rammelt, net als al die andere familiefilms met dieren, langs alle kanten, maar hij blijftv vermakelijk en ook wel best grappig. Snoezig ook. De cast is redelijk bekend, zeker voor dergelijke film. Bonnie Hunt zag je wellicht al in andere producties zoals Jumanji of het iets meer serieuze werk in The Green Mile of Rain man. En Stanley Tucci is een heerlijke boef! Fijn ook dat er een duister kantje aan de film zit, maar geen nood, aan het einde komt alles goed!

Beethoven zelf is bij momenten over the top als superhond die mensen kan begrijpen en zelfs doorgronden. Elk familielid heeft zo zijn issues die hij op zijn manier tracht op te vangen. In het genre is er al veel slechter op de markt gekomen. Daarom ook een nipte voldoende!

Het schijnt één van mijn allereerste bioscoopervaringen geweest te zijn, hoewel ik dat niet meer kan herinneren. Alsnog ken ik de film van binnen en van buiten, want de videoband van Beethoven werd bij ons thuis werkelijk aan stukken gedraaid. In de categorie The Sandlot en Free Willy was dit één van mijn favoriete jaren 90 jeugdfilms, ik kon er geen genoeg van krijgen. En waar vaak films uit je jeugd een beetje gênant zijn als je ze later terugkijkt - onder het motto 'vond ik dit echt leuk?' blijft Beethoven verrassend goed overeind staan en werkt nog steeds als een trein. De formule is enorm simpel en voorspelbaar, maar uitstekend uitgevoerd. Regisseur Brian Levant, een man met nu niet bepaald de beste komedies op zijn CV, heeft vooral een reeks uitstekende castleden aangehaald voor deze fijne familiefilm.

Ten eerste is het gezin leuk. Alleen een tikkeltje confronterend om te realiseren dat je inmiddels zelf ouder bent dan Bonnie Hunt was als moeder. De kids zijn prima en worden gelukkig niet irritant en de film komt met een paar geinige bijrollen, waaronder David Duchovny en Patricia Heaton als verschrikkelijk stel. Nog leuker zijn Oliver Platt en Stanley Tucci als de schurken. Maar ondanks die grote harige hoofdrolspeler wordt de show wat mij betreft gestolen door Charles Grodin en Dean Jones. Grodin heeft een fantastische komische timing en toont zowel over de top als lekker droogkloterig. Als kind vind je vader altijd maar een zeur en soms zelfs een nare man, maar als je wat ouder bent, ga je de vaderfiguur erg goed snappen en leef je vooral met hem mee. Een sympathieke en goede rol, meestal zijn de vaders in dit soort familiefilm/komedies een stuk meer bordkarton. Het moment dat hij Beethoven voor een spuitje wegbrengt is oprecht een sterke scène.

Daarnaast heb je Dean Jones. Met zijn schorre stem en zijn bril die zijn ogen zes keer zo groot maakt is hij een heerlijke schurk. Sowieso fijn dat de film af en toe best duister durft te zijn, want zijn Dr. Varnick is absoluut geen sullige boef of klungelige baas, maar een oprecht intimiderend en geniepig figuur. Hij zou zo een James Bond schurk kunnen zijn. Zijn heerlijke optreden geeft de film veel extra's. De film is verder lekker compact, eenvoudig, erg sterk qua pacing en ook qua toon gelukkig niet té kinderlijk. Ik kan me voorstellen dat vandaag de dag van een film als dit een film zou zijn gemaakt met pratende honden die hun muil niet kunnen houden in een film die langer dan 120 minuten duurt. Beethoven is wat dat betreft een ideale familiefilm; kort en krachtig, leuk (en ergens best spannend) voor de kinderen en voor volwassen ook verre van een straf om te kijken. Want de film bevat puppy's. En wie houdt er in godsnaam nu niet van puppy's?!

3,5 sterren.

Zeker 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag, maar toch kon ik me bepaalde scenes en lijnen nog herinneren. Wat de acteurs betreft herinner ik me dat de oudste dochter ook in de serie The Nanny speelt, en de jongste heb ik onlangs in Kinderkarten Cop gezien, maar nu pas realiseer ik me dat er toch een aantal bekende acteurs in hebben gespeeld zoals Stanley Tucci en David Duchovny. Niet dat het erg opmerkelijke rollen zijn, overigens.

De film is vernoemd naar de hond, maar een minstens zo belangrijke rol is voor de vader, die worstelt met het idee van een hond in huis, waarbij alle clichés over hoe vervelend een hond kan zijn van stal gehaald worden, maar gaandeweg van het beest gaat houden. Ik kan me overigens goed in hem verplaatsen: ik ben ook geen fan van honden.

De film is duidelijk op kinderen gericht, want het plot is wel erg simplistisch. De hond helpt de familie op alle vlakken: met dating, tegen pesters en oplichters, en redt zelfs de jongste dochter omdat hij kennelijk op tientallen meters afstand aanvoelde dat er iets mis zou gaan. En kennelijk is het voor de antagonist makkelijker om op omslachtige wijze een hond te stelen dan er gewoon één aan te schaffen of te adopteren.

Het is allemaal wel erg vergezocht en qua humor zijn er genoeg kinderfilms die volwassenen beter aanspreken. Uiteindelijk redt het jeugdsentiment de film van de laagste waardering. 1*

Lang geleden dat we deze nog eens hadden bekeken, dus hoog tijd om deze nog eens te bekijken. Toch nog steeds een vermakelijke film met toch nog een bekende cast. Het verhaal was wel leuk en verveelde niet. Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

De film is na zo veel jaren toch nog altijd de moeite om gezien te hebben.

Aardige film over een gezin waarop een dag een puppy in het huis komt binnen gelopen. Duidelijk een film gericht op kinderen, en in die opzet ook best geslaagd (de film had zo uit de Disney-stal kunnen komen). De humor is soms wat flauw, maar de film als geheel wel vermakelijk. Fijn ook dat de honden geen cgi zijn.