Rokugatsu no Hebi (2002)

Maak hier maar Drama/erotiek van, want deze film stoomt als geen andere.

Tsukamoto (fetisch regisseur No1) weet als geen andere de bloedcirculatie de lucht in te jagen, zonder daarvoor al te veel op naakt en sex te moeten beroep doen. Een stad waar het eeuwig regent, een camera die nauw op de personages zit, heel wat transpiratie, prachtige fotografie en een resem kinky scenes.

Het knappe van de film, dat dit alles als achtergrond dient voor een doorgrondend drama. Geen explotatie, geen pure lustfilm, maar een drama over een koppel dat zichzelf kwijt is geraakt, en met hun verlangens geconfronteerd worden door een derde. De personages bljiven ten allen tijde centraal staan, en toevallig stoomt de film gewoon ook.

Cinematografie en muziek zijn zoals steeds bij Tsukamoto onberispelijk, acteerprestaties zijn scherp en het plot (+ streepje absurdisme op het einde) heerlijk. 4.5*, met potentieel voor een volle 5*.

Ik ben het toch niet helemaal met Onderhond eens.

Deze film is geschoten in een soort blauw-wit. Dat geeft de film een wat kille uitstraling. En houdt de boel ook op een afstand.

Ik vond de kinky en bizarre scenes er wel heel duidelijk uitspringen. Het drama leek er een beetje met de haren bijgesleept om het geheel een doel te geven. Maar de pure dialoog-scenes (twee mensen, weinig actie) doen wat onbeholpen aan. Evenals het acteren (op de laatste twintig minuten na) van de man die Rinko's echtgenoot speelt.

Visueel soms geweldig, maar op andere momenten niet echt mijn ding. Toch boeiend genoeg om nog eens wat van Tsukamoto te zien.

3.0*

Een film die langzaam op gang komt, maar zich naarmate de tijd vordert steeds meer blootgeeft.

Het lezen van het plot had ik gezien de lap stof bovenaan maar achterwege gelaten. Dat bracht al gelijk wat onvoorspelbaarheid met zich mee. In het 1ste deel van de film houdt eigenlijk alleen Rinko de boel draaiende. Een ontwapende dame, recht voor haar raap op een grappige manier. Helaas is niet een ieder van haar oprechtheid gediend. Wat volgt is een steeds interessanter wordend verhaal, waarbij de hoofdrolspeelster haar grenzen noodgedwongen steeds verder verlegd. Aanvankelijk is ze heel preuts, maar gaandeweg manifesteert ze zich tot een nietsontziende femme fatale die zich laat gaan op erotisch - dramatisch vlak. Ook het camerawerk, dat zeker in vergelijking met een film als Tetsuo in het begin wat flets is trekt zich op aan de losheid die Rinko tentoonspreid. Absoluut hoogtepunt is de scène dat Rinko in een steegje haar kleine sexuele revolutie start Eindelijk gaat de camera helemaal los en zwenkt hij hyperkinetisch heen en weer. De camera maakt de roes die rinko beleeft compleet. ze laat zich gaan en daar horen geen statische bewegingen meer bij. Ook de stripscène mocht er wezen.

De link die Kiriyama hierboven legt met een film als Saw kan ik volledig begrijpen. De manier waarop de terminale kankerpatiënt de man van Rinko vastketent is goed bedacht.

Kleine minpuntjes verder zijn het voorkomen van de ietwat loser achtig overkomende man van Rinko en het dus wat voorzichtige begin. Misschien wel de bedoeling van de regisseur, maar met de 2de helft in mijn achterhoofd zie ik liever wat meer actie met die camera. De regenachtige beelden dragen trouwens wel bij aan een fijne sfeer, waar je helemaal in opgaat. Prachtig kil kleurengebruik. 4*

Hier nog een... En ik vond Tetsuo ook niet geweldig. Het zelfde geldt ook voor deze Snake of June, ik vind het geen beste film.

Ten eerste vind ik het blauw/wit erg lelijk, het geeft een kille sfeer wat alles lelijk en afstandelijk maakt (wat wellicht ook de bedoeling was). De soundtrack vond ik ook vrij beroerd, het leek echt op een vreselijk slecht gedubte film. Over de technische uitvoering ben ik, op enkele goede scènes na, niet echt enthousiast.

Het grootste probleem wat ik vaak heb met experimentele cinema is dat ik het vaak na een minuutje of 20 wel gezien heb. Het experiment is me dan wel duidelijk en vaak komt er niets structureels voor in de plaats. Deze film begon in eerste instantie nog vrij boeiend, over onderdrukte erotische gevoelens die langzaam maar zeker bij een vrouw worden losgeweekt. Dit lijkt een leuk opzetje te zijn voor een interessante film te worden. Helaas verliest de film zich al snel in slecht drama (waar slaat dat gebeuren met die borst- en darmkanker nu toch op ), verder niet echt boeiende of goed uitgewerkte personages en tegen het einde zelfs een ontsporing in totaal onzinnige en absurde scènes en een verhaal waar echt geen chocola meer van te maken is... Erg jammer, dat deze film mij na 20 minuten weer totaal weet te verliezen.

Leuk voor in een SM-kelder misschien maar meer dan 2 kleine sterretjes, omwille van de eigenzinnigheid en een handjevol aardige stukjes film, kan ik hier niet aan kwijt. Vooralsnog is het voor mij toch echt; Exit Tsukamoto

Alweer m'n vierde film van Tsukamoto en tot nu toe de beste die'k gezien heb (na Tetsuo, Vital en Haze). Niet onverdeeld positief nochtans want een echt goede film kan ik Snake of June bezwaarlijk noemen.

Naar mijn gevoel kan je Snake of June opdelen in twee stukken. Het eerste stuk waarin voornamelijk het narratief aspect aan bod komt, en het tweede deel waarin alle remmen worden losgegooid en de visuele flair het roer overneemt. Zo zijn we tijdens de eerste 45 minuten getuige van een sexy Rinko die psychologisch geterroriseerd wordt. De daaraan gekoppelde afstandelijke toon en het gebrek aan emoties worden versterkt door een onnodig steriele kleurfilter. Een visueel experimentje dat niet meteen z'n nut bewijst. De spectaculaire kentering barst los bij de tweede masturbatiescène in een wc-hokje. De erotische geladenheid en de passie die deze scène in zich draagt staat haaks op al het voorgaande, dat omwille van de ongevoelige aanpak redelijk saai neigde te worden. Een opzwepende soundtrack en een desoriënterende cameravoering zetten deze lang uitgerokken erotische sequentie intens in beeld. In schril contrast met de rustieke eerste 45 minuten die gebukt gingen onder een irritant eenvoudige klankband.
De film duurt dan nog 10 minuten te lang, want het ietwat vage einde is, hoewel niet meteen overbodig, nogal bizar en ongepast uitgevoerd. Gelukkig ontvouwen zich naar het einde toe oprechte emoties die Snake of June op de valreep nog een persoonlijke touch bezorgen.

De eerste vijf minuten dacht ik serieus te zitten kijken naar een jaren '50 film ofzo, vreemd korrelig zwart/wit. De muziek is wisselvallig, dat ik dat nog eens moet zeggen van een Tsukamoto... de hoofdpersonen vond ik niet zo boeiend, maar de sfeer maakt een hoop goed. Erg sterk, het besluipt je en houdt je in zijn ban. Tsukamoto zelf speelt een sterke rol, die van het interessantste personage.

Inmiddels toch alweer mijn 8e Tsukamoto, Tetsuo blijft zijn enige misser, maar het is waarschijnlijk niet onverstandig om die over een tijdje eens te herzien.

Dan weer terug naar Snake of June, want ik vind dit zijn moeilijkst te beoordelen film met al die wisselvallige factoren. Na afloop misschien ook wel zijn meest vage film.

3.0* - tegen de 3,5 aan.

Een 3.7* voor de schitterende gure sfeer, prachtige blauw/witte shot's,

goed tempo, mooie soundtrack, en dat alles in een mager verhaal hetgeen mij nog het meest tegen de borst stuit.

Groot pluspunt is dat bijna iedere scene wel iets unieks laat zien en tevens onverwacht uit de hoek komt. Inhoudelijk raakt het mij helaas nog niet tot het bot, neemt niet weg, dat tot nu toe, zijn films een bijzondere kijkervaring opleveren wat riekt naar... alles eigenlijk.

Na Haze en Vital inmiddels weer de derde film van Tsukamoto die ik gezien had. En ook dit was me weer zo'n typisch Japans filmpje.

Om te beginnen was de wereld van ASOJ erg indrukwekkend en ook helemaal het manier van filmen. De hele film speelt zich af in een stad waar het gewoon nooit ophoud met regent. En om het nog even donkerder, depresiever en licht-hoofdpijn verwekkend te maken gooit Tsukamoto der ook nog een blauw/witte filter overheen. ASOJ herhaald ook het verhaal 2 keer maar dan is de ene helft uit de ogen van Rinko en de 2de van haar man. En het verhaal is wel dunnetjes maar wel erg bijzonder: Rinko word door der patient steeds gestalkt en moet ook de hele helft van de film door doen wat de patient zegt omdat ze anders gechanteerd word met naaktfoto's die ze heeft laten maken. En dat zijn dan ook net niet de dingen die een vrouw graag zou willen doen. Dan krijg je het verhaal van die man die er half bij betrokken word.

Decors waren ook erg mooi. Vooral die shot van die stad tijdens die hevige regenval zag er al erg somber uit.

Maar toch wel weer een zeer mooi en surealistische film van Tsukamoto. Je moet er ook maar van houden. Al geld dat meestal bij Japanse films.

3,5*

Een wat mindere Tsukamoto. Het begin was erg sterk. Hoe suf wil je het hebben, een vrouw die gechanteerd wordt omdat ze een keer een minirokje heeft gedragen, maar Tsukamoto weet desondanks een ontzettende beklemmende sfeer neer te zetten. Ik moet zeggen dat ik ook wel een beetje aan Saw moest denken, al zijn beide films verder totaal niet te vergelijken. De ijzingwekkende sfeer verdwijnt een beetje nadat ze de negatieven heeft gekregen, waarna voor mij de film ook een beetje richting lijkt te verliezen. De fotoscene in de regen was aardig, maar werkte ook een beetje (onbedoeld?) op mijn lachspieren. Sowieso vind ik de geluiden die Japanse vrouwen tijdens seks in films maken vrij belachelijk, hetgeen ook een beetje de sfeer in de film leek te verstoren. Toch zeker geen slechte film.

Hele gave film.

Een fascinerend concept gecombineerd met een prachtige setting en mooie editing, shots en een effectieve blauwfilter. De film raast over je scherm, en door de lengte word je een dik uur meegesleept in een maf schouwspel. Eigenlijk heb je voor een film niet meer nodig dan dit, zeker niet als je het kort houdt. Heerlijk sfeertje.

Erg tof gedaan, paar bizarre scenes op het eind om de dip die toch al niet kwam weg te houden, en een audiovisueel plaatje 77 minuten lang. De altijd wisselvallige Tsukamoto weet nu eindelijk eens echt te overtuigen.

dikke 4*

Een sfeervol tussendoortje, maar niet zo geweldig als ik gehoopt had. Voornamelijk het eerste halfuur wil het allemaal nog niet zo vlotten. Het stuntelige acteerwerk, de wat te klassieke soundtrack en het saaiige stalkplotje waren hier onder andere debet aan. Gelukkig zet Tsukamoto met het blauwe filter en de constant stromende regen nog wel een aardig sfeertje neer, maar het blijft allemaal een beetje doods aanvoelen. Sowieso de meest brave film die ik tot nu toe van hem gezien heb denk ik.

Halverwege werd naar mijn idee het narratief wat meer naar de achtergrond geduwd en gaf Tsuka zijn audiovisuele pretenties meer de vrije loop. Na de ietwat slappe eerste helft krijgt de film ook een wat uitzinniger karakter. Met de achtervolging + fotoshoot scene als hoogtepunt. Lekker hectisch camerawerk en qua soundtrack vanouds sterk. Gelukkig weet de film vervolgens ook nog wel in stijl af te sluiten en overheerst toch nog een redelijk positief gevoel. Ruime 3*, jammer van het wat steriele begin.