Second Chorus (1940)

Heel veel leuke muziek. Maar het dansen was naar verhouding vrij weinig vertegenwoordigd. Het verhaal was er gewoon bijgeplakt, geen enkele vorm van diepgang. Maar deze moet je zien als je van dat soort muziek houdt, en anders lekker laten liggen.....3*(alleen voor de muziek en dans)

De film is publiek domein en is gratis en voor niets hier te bekijken (uitzonderlijk goede kwaliteit). Ik heb hem ook hier bekeken en is me goed bevallen. Astaire-Goddard is een veel leukere koppel dan Astaire-Rogers (hoewel er met die 2 ook niets mis is). Goddard heeft, net zoals in The Great Dictator weer zo'n Brooklynse en dominante stem, terwijl Astaire is zoals hij altijd is in zijn films; een rokkenjager.

Een typische jaren '40 musical feelgood sfeer, die helaas iets afzwakt na een uur. Ik heb hierdoor zin om weer m'n Astaire-Rogers collectie uit de kast te halen.

Flauwe film met een veel te oude Fred voor zijn rol; hij mag dan wel een eeuwige student spelen, met zijn 41 jaar is het toch wel een beetje te veel van het goede. En ik ben het absoluut niet eens met Matthijs; uiteraard vormen Fred & Ginger een oneindig veel beter koppel dan welk ander koppel dan ook, en al Fred's latere films (wellicht The Band Wagon uitgezonderd) lijden enorm onder Rogers' afwezigheid. Artie Shaw blijkt overigens een verdienstelijk acteur, en zijn muziek is het sterkste punt aan Second Chorus. 2,5*

Wat Artie Shaw betreft inderdaad het hoogtepunt van deze verder slechte film.

Ik vind van Fred Astaire het volgende. Hij kan goed zingen en perfect dansen, je moet hem alleen niet zien. Vervelende kop altijd. Maar vanwege dat zingen en dansen dan toch veel films met hem gezien en de nodige muziek staat in de platenkast. Ik vind de "Dig it"- scène ook niet zo goed, maar kan ook door de manier zijn waarop het orkest staat opgesteld en Fred die maakt dan zijn rondjes. Dat dansen doet hij dan wel weer goed.

De echte aanleiding is Artie Shaw geweest die met Concerto for Clarinet toch laat zien wat een geölied orkest het was, en op dit punt is het dan ook smullen geblazen.

De muziek is verder nogal wisselend, er zitten wat kleine komische momenten in maar het is toch ook vaak een weinig bijzondere film. 2.0

Correctie niet "Dig it", een nummer wat er ook in zit maar "Poor Mr. Chisholm".

Eigenaardig dat deze in het public domain zit. Ik meende dat hij veel slechter was, maar al weer lang geleden hoor. Misschien heb ik me vroeger dan ook teveel gefixeerd op Artie Shaw en zijn orkest. In die tijd een enorm populaire Big Band en daarop is deze film grotendeels afgestemd. Shaw kan nog vrij goed acteren ook, voor een niet-acteur. Het is niet de enige film waarin hij speelt en ze mogen er eigenlijk wel een film over maken.

Maar ook het simpele verhaal eromheen is best leuk. Fred Astaire en Burgess Meredith zijn beide verliefd op Paulette Goddard en zitten elkaar de hele film dwars. Ook al zijn het geen echte muzikanten, dan weten ze het toch vrij goed uit te beelden, dat ze beiden trompettisten zijn in Shaw's band. Ben nooit zo'n liefhebber geweest van Astaire, dus dat kan destijds ook een rol hebben gespeeld maar hij is juist in deze film behoorlijk grappig en hij zingt wat aardige liedjes tussendoor.

De film heeft aanvankelijk opvallend veel vaart, zeker voor die tijd, maar verliest helaas halverwege steeds meer aan tempo. De lol gaat er dan ook wel steeds meer af, en kinderachtig ook wel. Maar vooruit dan maar, want ik heb me, tegen verwachting in, toch zeker de eerste helft nog aardig mee vermaakt, want Goddard is ook leuk en er zitten wat goede grappen in. Daarnaast is er de goede muziek. Richting het eind, volgen pas Concerto for Clarinet en Poor Mr. Chisholm. 4.0/3.0

Staat op 3 classics musicals of the silver screen vol.1 zonder ondertitels. Alle 3 public domain films. Eigenlijk aangeschaft voor Private Buckaroo. Mij gaat het toch vooral om de muziek.

Moeizame film die nadat hij vorige keer helemaal niet wilde nu nog maar met enige tegenzin weer heb opgezet. Komt erg verouderd over maar komt misschien ook omdat ze dit soort films alleen dan zonder muziek nog steeds maken. 2 vrienden die muzikant zijn vallen op hetzelfde meisje maar 1 kan er maar winnen. Astaire en Shaw konden niet goed met elkaar opschieten. Het is een Artie Shaw-film en een Fred Astaire met Burgess Meredith-film gecombineerd. Een romantische komedie gecombineerd met muziek waarvan ze er toen al vele van hebben gemaakt.

Shaw acteert nog vrij goed maar was toch meer muzikant die niet zo goed met zijn populariteit overweg kon en daarom regelmatig de muziek een tijd verliet om daarna weer een nieuw orkest te vormen. Astaire en Meredith zijn geen Bing en Bob. Veel muziek wel maar in verhouding toch te veel komedie. In het midden zijn wel een aantal leuke grapjes (geknoei met bladmuziek en slapstick).

Film komt heel goedkoop gemaakt over met fragmentarisch aan elkaar geplakte scènes.

(Zoals IMDb vermeld eigenlijk Paramount film later door Astor Pictures opnieuw uitgebracht. De echte trompettisten zijn Bobby Hackett en Billy Butterfield, Mr. Chisholm is geschreven door Johnny Mercer)

Muzikale hoogtepunten: ? Everything's Jumping - Dig it (Astaire zingt en danst met Goddard) - Sweet Sue-Would you like to be the love of my life (Astaire zingt)-Poor Mr Chisholm (Astaire zingt)-Concerto for clarinet-(Poor Mr Chisholm Astaire danst).

Astaire zingt goed, zoals altijd. Het dansen is weinig bijzonder vergeleken met andere films van Astaire. Volgens hem zelf zijn slechtste film al valt dat nog wel mee. Hij doet het best goed. (Ik ben zelf nooit zo'n liefhebber geweest van de 1940's-films en meestal alleen gekeken als er muziek in voorkwam).

Moeilijk om aan te geven waarom dit nou niet zo leuk is, ondanks de aanwezig van het danstalent van Fred Astaire, de schoonheid van Paulette Goddard, de muziek van Artie Shaw en een drietal geslaagde musical-nummers (Astaire als kozak!). Misschien komt het wel omdat Astaire en Burgess Meredith twee charmante schavuiten moeten spelen maar eigenlijk alleen maar overkomen als schavuiten pur sang, ook al omdat ze onderling geen chemie lijken te hebben ("Astaire en Meredith zijn geen Bing en Bob", zoals Dk2008 terecht opmerkt), en daardoor maakt het me eigenlijk ook niet uit wie er uiteindelijk met Paulette vandoor zal mogen gaan (hoewel een goed verstaander daar wel geen twijfel over zal hebben gezien het verschil in status van de twee acteurs). Nee, ik heb me niet verveeld, maar ik heb ook wel zitten wachten op het moment dat ik echt plezier in alle verwikkelingen zou gaan krijgen, en dat is helaas nergens gebeurd, hoe druk het op het scherm allemaal ook werd.

        Leuk detail: grappig hoe, wanneer Shaw op het einde met zijn orkest aan het repeteren is, op de achtergrond een werkvrouw de trap dweilt en een man de vloer aanveegt.