La Vie Est un Roman (1983)

Fantasy /komedie van Resnais die het niet ontbrak aan ideeen voor 3 films,maar blijkbaar wel aan middelen voor 1.De regisseur vond het nodig om hierbij wat toelichting te geven in Frans-intellectuele stijl,met als resultaat natuurlijk dat het allemaal nog waziger wordt.

Eigenlijk 3 films,waarvan

1 gaat over een gek (Raimondi) die tijdens het belle époque een kitscherig sprookjeskasteel Anton Piek stijl heeft laten bouwen in de Ardennen,dat na de oorlog wordt gebruikt als spiritueel healing centrum voor getraumatiseerden.Althans officieel,want eigenlijk wil Raimondi slechts Ardant ( nog fuckable met 33) terugkrijgen.

1 ander gaat over datzelfde kasteel anno heden dat nu wordt gebruikt als pedagogisch conferentiecentrum/alternatieve school.Althans officieel,want eigenlijk houden de gasten onder wie Geraldine Chaplin en Gassmann zich liever bezig met puberale relatiespelletjes.

Nog 1 ander gaat over de kinderkens die via de Verbeelding een wereld bouwen die natuurlijk zoveel beter is dan die van de volwassenen,en waarin een prins een prinses bevrijdt van een tovenaar...of iets dergelijks.Dit alles in de meest buitenissige fantasy decors,geconstrueerd door geek god Enki Bilal.

Trouwens,de decors in de andere 2 delen zijn al even buitenissig.

Ten overvloede:deze 3 delen overlappen mekaar continu en de film als geheel is a-chronologisch, de delen zelf zijn dat wel.

Behalve een fantasy/komedie is dit ook nog een soort musical,want de personages barsten om de haverklap uit in de meest debiele liedjes,wie weet een parodie op Demy.

Enfin,een film met genoeg stof voor een goede,een flauwe en een bizarre film( resp. deel1,2 en 3) maar uiteindelijk resulteert het in een over- ambitieus incoherent zooitje.

Alain Resnais maakt al jaren "love it or hate it"-films - deze behoort wat mij betreft tot z'n besten.

Tamelijk krankjoreme (maar arty) mengeling van Godard, Bunuel, The Hour-Glass Sanatorium en de meer bizarre films van Claude Chabrol en Louis Malle.

Feitelijk twee verschillende verhalen die zich afspelen in hetzelfde kasteel (anno 1919 en anno 1982) af en toe onderbroken door korte opera-achtige-scenes vormgegeven door striptekenaar Bilal.

Meest intrigerend is het verhaal uit 1919, waarin een kasteelheer zijn vrienden "herboren" laat worden, maar ook het grootste gedeelte van de film (spelend in 1982) over een uit de hand lopend congres voor pedagogen mag er zijn.

Geen crowdpleaser, maar artistiek met wat humor (en schitterende beelden).

Een combinatie van een musical en een melodrama, waarbij drie verhalen niet in chronologische volgorde werden verteld. Alhoewel je het volgens mij niet al te ernstig moest nemen, vond ik de film, vol onvoorziene gebeurtenissen, op den duur wel vervelend worden. Je zou 't het beste kunnen omschrijven als een gestileerde, excentrieke, bizarre, bespottelijke, wonderlijke, verwarrende, zeker pessimistische, maar ook wel toegankelijke klucht, onder het mom dat het leven weliswaar een sprookjesroman is, maar eigenlijk geen sprookje, maar imitatie, omdat menselijke idealen geenszins naar geluk leiden maar naar onderdrukking. Opvallend was dat de kinderen zich het minst kinderachtig gedroegen.

La Vie Est verschillende verhaallijnen door elkaar

Alain Resnais is een regisseur die ik nog niet direct wil afschrijven, maar afgaande op Providence was de liefde nog niet echt groot te noemen. Ik probeer in de mate van het mogelijke een regisseur echter niet op één film af te schrijven waardoor ik La Vie Est un Roman nog wel eens wou proberen, al was het maar voor de aanwezigheid van Geraldine Chaplin en Fanny Ardant.

En zowaar: dit beviel me al heel wat beter dan Providence en eigenlijk is dat vreemd aangezien de twee films naar mijn gevoel vrij veel met elkaar gemeen hebben. Zowat eenzelfde setting qua locatie en ook de visuele stijl (hoewel Providence eerlijk gezegd niet zo enorm fris in het geheugen zit) maar hier klopte het plaatje gewoon beter. Resnais besluit er een warboel qua verhaallijnen van te maken, maar de drie segmenten lopen wonderwel in elkaar over. Toegegeven: het duurde even vooraleer de klik er kwam met de fantasietjes van de kinderen, maar het zorgt voor een goede afwisseling ten opzichte van het conferentieoord en het huis van "genot". Eigenlijk gebeurt er vrij weinig en toch blijft dit over de gehele lijn wel boeien. Bevreemdend filmpje in ieder geval maar heel dat musical stuk had Resnais wel mogen skippen.

Het gevoel ontsnapt me niet dat dit een knipoog/steek naar iets of iemand anders moet zijn. Jacques Demy lijkt in ieder geval een goede gok van pippo il buffone te zijn (blijft jammer trouwens dat die geen reviews meer schrijft, vind het altijd fijn om er eens eentje op goed geluk tegen te komen aangezien hij niet stemt en ze ook niet aanduidt) maar zeker ben ik niet. Toffe cast ook met Geraldine Chaplin en Fanny Ardant. Ze hebben weliswaar geen scènes met elkaar (Chaplin speelt in het hedendaagse stuk Nora Winkle terwijl Ardant in het flashbackstuk Livia speelt) maar ze drukken allebei wel hun stempel op hun respectievelijke verhaallijn. Sowieso is hier qua cast weinig op aan te merken met onder andere nog degelijke rollen voor Vittorio Gassman (Guarini) en Ruggero Raimondi (Forbek).

Resnais heeft best wel wat gemaakt in zijn carrière, hij is ook nog tot zijn laatste snik actief geweest, maar dit smaakt eigenlijk wel naar meer. De "vieze" smaak van Providence is in ieder geval weggespoeld en misschien moet ik maar eens op zoek naar wat meer van zijn werk. Moest iemand nog een goede tip in de aanbieding hebben..

3.5*

Oei, wat moet ik nodig meer Resnais zien, ik denk er meestal geen zin in te hebben, maar als ik dan toch kijk bevalt het me steeds beter lijkt het wel. Mijn zesde film van hem vond ik een feestje. Een film die het streven naar de alomvattende waarheid en utopische wereldbeelden (en dan ook gelijk veel verschillende van die wereldbeelden) onderzoekt en behoorlijk prikkelend parodieert (en de nadelen ervan laat zien). En dat alles in een knotsgekke, buitenissige film met maffe Demy-achtige musicalstukjes. Overduidelijk een broertje van Mon Oncle D'amerique. Dat was ook zo'n slimme maar prettig gestoorde en vaak heel grappige deconstructie-film die hij, net als deze, samen met Jean Gruault maakte, een man die ook scenario's schreef voor onder andere Francois Truffaut, Chantal Akerman en Roberto Rossellini.

Destijds nogal een flop trouwens, de critici maakten er gehakt van en er kwam geen hond naar kijken. Ze hadden ongelijk.

Zag deze in juni op Mubi. Tijdje geleden de DVD laten staan omdat ik hem voor een tweedehandsje wat prijzig vond (acht euro), meteen spijt. Vandaag terug naar de winkel en hij was er nog. Onderschatte Resnais.