Robotto Kânibaru (1987)

Dooie boel.

Een paar fragmenten zijn nog wel te doen, maar bij Star Light Angel zakken we echt door het absolute nulpunt heen, niet alleen vanwege de kutmuziek, wat een drama. Vond het hier nog enigszins geroemde Presence ook erg matig.

Het filmpje met de gekke wetenschapper is zowaar mijn favoriet. Eigenlijk het enige filmpje wat een ruime voldoende krijgt, vooral omdat ie zichzelf totaal niet serieus neemt en ook nog gewoon erg grappig is.

De betere filmpjes staan helaas in de negatieve schaduw van de rotzooi. 90 lange minuten.

1.5*

Na het geweldige Memories is het toch nog wel verbazend hoe lang het heeft geduurd voordat ik dan uiteindelijk Robot Carnival ben gaan kijken.

De opening is erg typisch Otomo, alleen al vanwege het karakterontwerp, en ik moest ook wel een beetje denken aan Steamboy met het grote gevaarte dat op het stadje uitkomt. Leuk, creatief en een perfect begin om in de mood te komen. 4*

Het volgende filmpje is Franken's Gears en is van Morimoto, die ik met een gerust hart mijn favoriete kortfilm-regisseur kan noemen en me hier ook zeker niet teleurstelt. Zoals de naam suggereert is het filmpje gebaseerd op het Frankenstein-thema en het tot leven komen van de robot is ook echt schitterend om te zien in alle gedetailleerdheid. De interactie tussen wetenschapper en robot is haast ontroerend. 4,5*.

Dan komt de eerste teleurstelling, Deprive. Verschrikkelijk clichématig, doet denken aan een slechte mecha-reeks. Om het nog erger te maken is de muziek afschuwelijk cheesy. 0,5*.

Presence maakt alles goed. Hoewel het thema al redelijk uitgekauwd is, als ik me alleen beperk tot anime kan ik al Chobits, Eve no Jikan en in mindere mate Ghost in the Shell noemen, is het nergens zo ontroerend gebracht als hier. Een mooie melancholieke sfeer, mede door de muziek, maar ook de shots als de houten haai die draait in de wind. Ik moet wel zeggen dat ik de wenkbrauwen van de man maar vies vind. Desondanks 5*.

Voor Star Light Angel gaat precies hetzelfde op als door. 0,5*.

Cloud biedt vooral veel statische beelden, maar het zijn wel allemaal mooie plaatjes en de dromerige muziek maakt er een aangename en rustgevende trip van. Wat het filmpje met het thema robots te maken heeft is me echter een raadsel, maar ach, boeiend. 4*.

A Tale of Two Robots is vooral grappig. Leuk dat het in het samuraitijdperk speelt en dat één van de robots ook wel wat wegheeft van een samurai. 3,5*.

Nightmare komt inderdaad een beetje als een nachtmerrie over, gezien de robots die zich als een soort van zombies gedragen. Met enige fantasie kan het filmpje ook gezien worden als kritiek op de techniek in de samenleving, maar dan ben ik wel vrij erop los aan het speculeren. Als filmpje kan het me niet geheel overtuigen, op een gegeven moment heb ik het wel gezien. 3*.

Het einde en de epiloog zijn weer van Otomo, en gaat verder waar het beginfilmpje is geëindigd. Een prima afsluiting van het project. 4*.

Over het algemeen een ontzettend creatief project, dat helaas ontsiert wordt door twee filmpjes die integraal gedropt hadden moeten worden. Daarom moet Robot Carnival het doen met 3,5*.

Mooi mooi mooi.

Het oogt erg 80s allemaal, maar gelukkig zijn er maar twee filmpjes die er écht als 80s anime uitzien. De rest is creatief en wild genoeg om daar bovenuit te stijgen. En dat doen ze ook, want buiten het tweede en vierde filmpje is alles dik de moeite.

Het begin van Otomo is leuk, de opener van Morimoto al geweldig en Umetsu's Presence blijft buiten categorie. Maar ook Clouds en Nightmare blijven hun waarde bewijzen. Het is door dit soort filmpjes dat ik anthologies zo'n warm hart toedraag.

Visueel blijft het allemaal erg indrukwekkend, ondanks dat het wat ouder oogt. Strakke animatie, lekker creatief en met een hoop talent in de regisseurstoel. Een anthologie zoals een anthologie hoort te zijn, dan zijn de iets mindere films snel vergeven.

4.0* en een uitgebreide review