The Monster Club (1980)

Leuk om een paar oude bekenden aan het werk te zien, maar voor de rest is dit maar een matig filmpje. De sfeer is niet duister genoeg, daarvoor zijn de verhaaltjes veel te kinderachtig gebracht. Op de laatste na vond ik ze zelfs vrij slecht. De leukste stukjes waren die tussen de verschillende filmpjes in als ze in The Monster Club zelf waren. In die stukjes was de soundtrack ook een stuk beter. Leuke bandjes die daar optraden.

Monster Club is zo een DVD die ik toevallig op een tweedehandsmarkt vond en waarvan ik dacht: "Kan wel eens leuk vermaak zijn. Vooral vanwege de redelijk interessante cast." Het filmpje deed volgens mij zelfs in het begin van de 80's redelijk ouderwets aan. De verhaaltjes waren eerder aan de erg slappe kant en wisten nauwelijks te verrassen of te verbazen. Vroeg me bij momenten zelfs af of ze niet zo eenvoudig werden gehouden om maar vooral geen ietwat inventieve special effects te moeten bekostigen. De muziek is best wel te pruimen op de een of de andere manier en dat maakt de film nog enigszins leuk. Had eigenlijk zelf meer iets in het kader van 'Tales from the dark side" of in mindere mate "Creepshow" verwacht, maar kwam dus jammerlijk niet uit. Zou het enkel willen aanraden voor kids die - hetzij onder begeleiding - eens van het horrorgenre mogen proeven.

Regisseur en cast waren veelbelovend, maar toch reikt deze anthologie niet boven de middelmaat. Als bindmiddel - dat mij tegenviel - wordt een schrijver van griezelverhalen uitgenodigd door een vooraanstaand lid van een monsterclub (een café waar gedanst wordt) om daar inspiratie op te doen. Hij krijgt drie verhaaltjes te horen. In het eerste segment wil een echtpaar een rijke zonderlinge verzamelaar geld aftroggelen maar wordt de vrouw gestraft voor haar misdaad. In het tweede maakt een jongetje deel uit van een gezin waar de vader een vampier is en overdag in de kelder rust. Hij mag met geen vreemden praten. Maar als hij dat toch doet, blijkt hij zijn geheim toevertrouwd te hebben aan een vampierendoder. Deze laatste onderschat echter de sluwe vampier. Het laatste luik vertelt over een filmmaker die een afgelegen dorpje wil gebruiken voor het draaien van een nieuwe prent. Het stadje blijkt echter bevolkt te zijn door een kruising van vampiers en zombies die hem niet meer laten gaan maar wel schrik hebben van kruisbeelden. Wanneer hij met een meisje dat hem wil helpen uit het dorp probeert te ontsnappen, loopt dit verkeerd af.

Ik heb deze blu-ray aangeschaft. Hij is verzorgd, bevat Engelse ondertitels en ook enkele extra's. Alleen is deze omnibus eerder doordeweekse griezelvervoer met een komisch tintje. Roy Ward Baker deed het heel wat beter met "Vault of Horror" waar hij bloedserieus blijft. De rollen van Vincent Price en David Carradine blijven beperkt tot het bindmiddel tussen de drie verhaaltjes. Het geheel is onderhoudend, maar toch een trap lager dan de Amicus anthologieën.

John Carradine en Vincent Price hebben het duidelijk naar hun zin in hun rollen. Helaas zijn zij meer de verbinding tussen de verschillende verhalen. Zo speelt Price een vampier die het niet kan laten om het bloed van zijn favoriete auteur (Carradine) te proeven. Hij nodigt de man, die horrorverhalen schrijft, uit om met hem mee te komen naar de Monster Club. Hier kijkt de schrijver zijn ogen uit als hij een grote hoeveelheid monsters ziet dansen. De bijbehorende muzikale omlijsting van een aantal verschillende bands is erg leuk. Vooral het afsluitende nummer van The Pretty Things is leuk in elkaar gezet.
Helaas zijn de drie verhalen die voorbij komen wat minder overtuigend. Dit lijkt voornamelijk te komen doordat Baker niet goed kon kiezen tussen een horrorfilm en een komedie.
Het eerste verhaal weet in de eerste instantie wel te vermaken. Vooral het dodelijke fluiten is wel leuk verzonnen. Helaas komt hierdoor het drama rondom het personage en het macabere van het einde dan weer niet goed over. Je blijft het als kijker namelijk niet al te serieus nemen.
Ook het tweede verhaal word wat te sprookjesachtig gebracht om het serieus te nemen als horror. Een nogal serieus ogende Donald Pleasance komt dan haast ongepast over. Wel is het nog even vermakelijk om hem met puntige hoektanden te zien.
Het derde en laatste verhaaltje heeft vooral door de setting de beste sfeer. Een desolaat dorpje met een kerk en een mistig kerkhof doet het altijd wel goed. Daarnaast is de make-up in dit filmpje ook best goed.
Door de aanwezigheid van de drie legendarische acteurs die hier in de credits staan en meer bekende gezichten uit de Britse (horror)cinema (o.a. Britt Ekland en Patrick Magee) worden de verwachtingen wat hoog. Het eindresultaat is helaas niet wat ik van te voren gehoopt had.
Hier en daar wel vermakelijk en met zo af en toe nog wat rake grappen van Vincent Price.
Meer een film voor de die-hard liefhebbers van dergelijke Europese horrors dus, overige (horror)liefhebbers kunnen deze waarschijnlijk wel skippen.

Drie griezelverhalen met daaromheen en tussendoor fijne ironie vertolkt door Vincent Price in een heel aangename rol. Hij vormt samen met John Carradine de rode draad die de drie korte films aaneen rijgt. Erg leuk. De intermezzos vinden plaats in de verrukkelijke atmosfeer van de monsterclub, alwaar glitter, protserigheid en belachelijk uitziende monsters welig tieren. Er is zelfs gedacht aan entertainment. Er komen tijdens de intermezzos een paar leuke bandjes en een bijzonder vermakelijke striptease voorbij. Grappig.

Je zou het niet zeggen, maar de film draait eigenlijk om de drie korte films. Die vallen echter wel een beetje tegen. Ze zijn inhoudelijk weinig bijzonder. Ze zijn niet meer dan aardig. Net leuk genoeg om te blijven kijken. Het zijn verhaaltjes met een pointe. Maar ja, de pointe valt steeds tegen.

De sfeer in de filmpjes is wel goed trouwens. Alle korte films hebben een goeie griezelsetting en worden ondersteund door een stemmige score. De atmosfeer is horrorproof. De inhoud minder.

De combinatie humor en horror valt in het voordeel van de humor uit. Het met ironie doorspekte commentaar en de geestige dialogen tussen Price en Carradine winnen het grandioos van de weinig opwindende griezelfilmpjes.

Harde horror kijk je ergens anders.