Chakushin Ari (2003)

De film begon nogal moeizaam, en is het eerste deel eigenlijk ook helemaal niet zo interessant. Zoals Zavo zei, een herhaling van het hele New Asian Suspense genre, en ook ongeveer op hetzelfde niveau, enkele leuke cuts en edits buiten beschouwing gelaten

Tweede deel van de film is een heel stuk beter, met name dan de scene in het verlaten ziekenhuis, die toch zo'n dertig minuten lang ijzingwekkend weet te zijn. 't Is vooral deze scene die de film uittilt boven het gros van die andere suspensefilmpjes.

Wat ik wel mis is een typische Miike touch. 't Is inderdaad vooral een publieksfilm, waar mooi binnen de lijntjes gekleurd wordt. Miike kleurt wel mooi, vooral in het tweede deel dan, maar van hem verwacht ik toch wat spannender materiaal. 3.5* dus, vanwege z'n reputatie en het mindere eerste deel.

De Volkskrant noemde deze film een parodie maar dat heb ik dan toch een beetje gemist. Mocht het een parodie zijn dan is deze niet echt geslaagd. Als horrorfilm werkt het best aardig maar het is wel een enorme Ringu rip off. Ook uit andere film wordt wel wat geleend. Dit doet dan wel weer vermoeden dat het een parodie is.

Ziet er verder wel allemaal goed uit en ik ben een keer goed geschrokken. Echt eng is het verder nergens maar zo tegen het eind wordt het nog wel spannend. Iets teveel plotwendingen dan weer op t eind maar dat was toch wel het beste stuk van de film.

3*

Gisteravond gezien en dit is toch weer een erg goede Miike film maar dan een beetje anders dan wat we van hem gewend zijn.

Deze film is eigenlijk een beetje voor pubers bestemt maar dat neemt absoluut niet wag dat dit erg goed is. Echt heel eng was ie niet (op een paar scenes na dan) maar er zat toch wel een heerlijk creepy sfeertje aan met daarnaast ook een goed orgineel verhaal. De film is eigenlijk een broertje van de Jap. Horrors The Grudge, Ringu, Dark Water en Kairo. Film had ook een beetje weg van de Koreaanse Phone.

Ook hierin worden er weer bleke meisjes uit de kast getrokken. Film begint ook erg mooi met dat eerste omroep. Die ringtone van de dood klonk ook ondschuldig maar as na een tijdje best wel een eng geluid. Die ziekenhuisscene was ook erg spannend en creepy. Vooral met die lijk van Yumi's moeder die tot leven komt en dat griezelige mens op het plafon. Ook was die live verfilmde dood ook best eng.

Gewoon weer een heerlijk bizar horrorfilmpje van onze Japanse vriend Miike. Maar kwam toch kwa engheid helaas niet bij Ju On in de buurt.. Maar toch blijft de film boeien. Aanrader voor Miike en Japanse horrorfans.

4*

Trouwens: Deze posters lijken wel erg op elkaar.

Aangename verrassing. In tegenstelling tot Miike's eerdere en meer controversiële werk is One Missed Call netjes gestileerd en begrijpbaar gefilmd (het is nu eenmaal mainstream). Het begeleidende wijsje afkomstig van de overgaande telefoon is bovendien zo griezelig in z'n eenvoud, dat telkens wanneer er weer een telefoontje binnenkomt, de suspense een versnelling hoger schakelt.

En ja, de plot is een zoveelste onoriginele variant op de iconische Aziatische spookfilm, maar de broodnodige ingrediënten voor een helse rit zijn pertinent aanwezig. Hoewel het opzet rond lotsvoorspellende telefoontjes uit de toekomst best aardig is, wordt het gedurende het eerste uur iets te overdadig gerecycleerd. Miike moest dit ook gedacht hebben, want net wanneer het teveel van het goeie dreigt te worden gooit hij het roer om en drijft hij de spanning op naar een maximum. Het daaropvolgend adembenemend halfuur in een onheilspellend geschoten verlaten hospitaal is meteen ook het hoogtepunt van de hele film. Dat de film daarna verzandt in een ietwat vage ontknoping is Miike makkelijk vergeven.

Eindelijk nog eens een horrorfilmpje dat beter wordt naar het einde toe! Best wel creepy allemaal als ge die 's avonds-'s nachts in het donker kijkt. Maja, tis geen toeval dat ook van deze een remake is gemaakt/uitgekomen. Volkomen terecht wel, want deze wist me zeker te boeien (waarmee ik niet wil zeggen dat ie moest ge'remaked worden)

3.5*!

Tja.

Filmistisch af en toe best mooi maar....

Ik heb de onhebbelijke neiging ook te willen begrijpen wat ik zie!

Nu zijn er 3 mogelijkheden:

1. Ik ben dom en het plot is te intelligent voor me.
2. Ik ben slim en het plot is kut.
3. ik ben dom en het plot is evengoed kut.

Voorlopig ga ik nog even uit van optie 2, maar zou iemand me uit kunnen leggen waarom:

1. De geest van het astma-meisje in godesnaam, ogenschijnlijk random, iedereen probeert uit te moorden?
2. Wat is de link tussen dat zielige familietje en de slachtoffers?
3. Waarom gingen de hoofdpersonen eigenlijk onderzoek doen naar dat zielige gezinnetje?
4. Het einde?????

Het vond het allemaal nogal vergezocht en warrig.

Toch wel beter bij een tweede kijk beurt.

Het eerste uur is genieten.

De sfeer en spanning zitten er goed in, en er is een mooie rust tussen de moorden op de slachtoffers. De manier waarop de geest hun te grazen neemt is zeer vermakelijk, met het hoogtepunt de live tv-show .

Na dat uur wordt het wat minder.

Terwijl Yumi door het ziekenhuis loopt en haar pad probeert te vinden zit er nog een goede sfeer in, maar nadat haar vriend(achtig) komt opdagen wordt het wat minder. Vooral de scènes na het ziekenhuis gebeuren wordt het langdradig.

Wel weet de film af te sluiten met een cool eindshot, (Yumi die het rode snoepje in de mond van haar vriend spuugt).

Toch erg vermakelijk * 3,5

Vermakelijk? Jazeker. Hij keek lekker weg, deze One Missed Call.

Prima horrorfilm, en op bepaalde momenten zeker wel eng, zoals de ringtone zelf, de geest aan het plafond en de live-tv scène.

Het eerste deel van de film was zeker goed, maar het zakt toch wat in. En door de lange speelduur begon ik toch wat te gapen. De lange dialogen en niks dat ook maar een poging doet om het interessant te maken maakte het toch wat saai.
Vanaf het ziekenhuis gaat het weer helemaal de goede kant op. Maar het ging toch wat te lang door, dat einde. En toen het uiteindelijk geëindigd was, dacht ik wel even "huh?". Na logisch redeneren kom ik er nog niet uit, misschien heeft dat met de sequels te maken.
Logica was er ook niet echt te zoeken, maar dat verwacht ik ook niet in een horrorfilm als deze.

3 sterren zijn meer dan voldoende voor One Missed Call. Mijn 2e Miike, na Implint. Audition staat nog in de kast te wachten, maar daar wil ik wel even écht voor gaan zitten.

Vrij typische j-horror met de depri sfeer (werkelijk geen enkel glimlachje gezien), maar wel degelijk uitgevoerd. De scenes in het ziekenhuis zijn inderdaad creepy, met name het laatste deel dat zich daar afspeelt. Grappig toch hoe iets eenvoudigs (meisje en geest in één ruimte) zo'n ongemakkelijkheid kan oproepen, een kwestie van de tijd ervoor willen en durven nemen.

Het is alleen jammer dat zulke dingen ontbreken in het begin; het eerste uur is vrij saai en amper indrukwekkend op een enkele uitschieter na. Blijkbaar ben ik sinds Ringu immuun geworden voor het Japanse spook die graag elektronica gebruikt (videoband, computer, camera, telefoon). Het einde is een anticlimax in horror-opzicht en ik snap er eerlijk gezegd ook geen snoepbal van.

Aardig Japanse horror volgens het welbekende concept met deprimerende omgevingen en personages in een redelijk verhaal.

Een beetje traag en oninteressant gaat de film van start om vervolgens richting het eind toch een en ander behoorlijk goed te maken. Mooie scenes en een goed opgebouwde spanning zorgen voor een redelijke finale. Verrassend of vernieuwd vond ik de film nergens maar een prima horror is het zeker, ondanks de wat lange speelduur en trage start.

3*

Fijn. Vond het tempo erg aangenaam, verder lekker deprimerend gedoe inderdaad. Ijzig sfeertje dat tot een hoogtepunt leidt richting het einde. Duurt misschien iets te lang, maar wat Miike doet...doet 'ie wel weer goed. Uiteindelijk misschien iets te veilig en vertrouwd, maar piekfijn verzorgd en met vlagen erg ongemakkelijk spannend.

Miike doet hard zijn best om nog enigszins wat originaliteit en creativiteit in het genre van de langharige spookmeisjes te pompen. Aanvankelijk lijkt het een serieuze toevoeging aan het rijtje gelijksoortige titels te gaan worden, maar dan gaan de remmen los en wordt het een absurde achtbaanrit van actievolle ontmoetingen met gene zijde. Dit is eerder een eervolle hommage dan dat het de regels netjes volgt, met als nadeel dat het daarom niet echt eng wil worden.

De typische J-horror van eind 90s bv begin 00s. In het rijtje van Ringu, Ju-On, allen later met een Amerikaanse remake of meerdere. Geef hierbij toch de voorkeur aan het origineel, ben nu ook wel een J-lover Deze blijft ook zeeeer ve makkelijk, heerlijk creepy sfeertje en steefs met relatief weinig budget.

Regisseur Takashi Miike is een vlijtige die soms wel gemiddeld 2 à 3 films per jaar maakt. Met deze maakte hij een meer mainstream-film, wat hem meteen een grote commerciële hit en een Amerikaanse remake heeft opgeleverd. Het lijkt een beetje op Ringu, maar dan nu met mobiele telefoontjes. Het is een degelijke horrorfilm, met weinig originele elementen in vergelijking met Miike’s, andere werk. Echter is hij wel een stukje begaafder in het toepassen van horror-techniek, hij is dan ook een meester in het genre. En Miike zal Miike niet zijn als hij niet een eigen draai aan de film gaf. Deze typische Miike-freakmomenten, die erg fijn zijn zoals we van hem mogen verwachten, bevinden zich meer in het tweede gedeelte van de film. Door de goede regie, het goede acteerwerk en de mooie spokerige cinematografie werkt de film effectief op de zenuwen. En laat de regisseur zien dat hij ook met mainstream-films topwerk aflevert!

Oooh die televisiescène was spannend en zo beangstigend. Al het andere... was dat niet.

One Missed Call gaat over mensen die voicemails ontvangen van hun toekomstige zelf op het moment dat ze sterven. Het is een interessant concept, maar het vervalt al snel in dezelfde oude horrorcliché's: uitzoeken wat er met de moordende geest is gebeurd, in een verlaten ziekenhuis terechtkomen, een 'gekke' wending aan het einde,... Het is allemaal zo verdomd standaard.

Maar ach. Het is nog altijd beter dan de Amerikaanse remake.

2*

Een veelzijdig regisseur als Takashi Miike zal je natuurlijk zowel charmeren als teleurstellen, One Missed Call is een project dat er echter precies tussenin valt. De opzet is dan ook beduidend toegankelijker dan zijn wat eigenzinnigere films, waardoor deze een stuk braver voor de dag komt. In principe past dit geheel perfect in de golf van Aziatische cinema waarin personages om zeep worden geholpen door moordzuchtige geesten, alleen dit keer net wat bombastischer en sfeervoller. Miike zal er vast zijn budget voor te danken hebben, maar One Missed Call bevat best degelijke scenes waartussen de televisie-uitzending het absolute hoogtepunt vormt. Het acteerwerk is verder erg slecht en de sentimentele finale voelt misplaatst aan, maar er is gelukkig genoeg aan de hand. Als de aanloop wat interessanter was geweest zou ik een voldoende overwogen hebben, voor nu een gemiddeld cijfer.