Dark Days (2000)

Hallucinante documentaire. Gefilmd in sfeervol zwart-wit, met prima muziek van DJ Shadow. Regisseur Marc Singer duikt de metrotunnel in om er tot je eigen verbazing een leefgemeenschap, een hele wereld eigenlijk, aan te treffen. Er blijken niet alleen mensen rond te dwalen, ze hebben er nog huisjes ook. Zo zie je één van de "mole people" (The Simpsons hebben er al over gerapporteerd) gewoon in zijn zetel zitten voor de televisie.

Dark Days slaagt er wonderwel in om elk van de bewoners in hun waarde te laten. Ze worden niet afgeschilderd als zielepoten, ondanks hun vele (drugs)problemen. Ze lijken bijna tevreden met hun plekje in de tunnel. Niemand die hen lastigvalt, niemand die verwachtingen van ze heeft of ze aan het werk wil krijgen, zoals je iemand hoort getuigen. Ratten en aanstormende treinen nemen ze er met de glimlach bij.

Ergens had ik dan ook het gevoel dat sommigen er niet (meteen) naar op zoek zijn om weer deel uit te maken van de maatschappij. Ze willen gewoon met rust worden gelaten. Daarom had ik ook wat problemen met het einde. Nu, Singer toont de realiteit. Dus wat getoond wordt, is echt gebeurd. Maar je krijgt in het laatste kwartier een soort afgehaspeld happy end. Ineens krijgt elke bewoner een appartement toegewezen, en krijgt de rauwe documentaire haast iets van een sprookje. Terwijl sommige personages helemaal niet klaar zijn om "het leven weer op te pakken". Vloekt een beetje met wat we tot dan toe te zien kregen.

Niettemin een boeiende, bijna poëtische prent. Ruim 3,5*