Schultze Gets the Blues (2003)

Wat een melige en vrij regelmatig ook hilarische film!

Horst Krause zet met 'Schultze' een fenomenaal karakter neer. Onvergetelijk en steeds de juiste (gevoelige) snaar rakend.

De drie vrienden zijn een goed op elkaar ingespeeld komisch trio.

De sfeer is zeer treffend. Veel uit het leven gegrepen scenes.

Een heerlijk warme film, die in het Amerika gedeelte een beetje heen en weer zwalkt, maar niet zo erg omdat Schultze dat ook doet.

Er zit zelfs een letterlijke verwijzing naar About Schmidt in de film in de jacuzzi scene.

Tranen met tuiten!

Inderdaad een erg prettige, maar soms wat slome komedie die vooral in het tweede gedeelte best wat meer vaart had mogen hebben. Gelukkig was die Schultze zo'n geweldig personage dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakte. Allees jammer dat sommige bijrollen nogal rommelig geacteerd waren.

3.5 sterren.

Erg mooi. Krause speelt prachtig en Michael Schorr maakt films naar mijn hart. Traag, kalm en rustig. Heerlijk.

4*

O o wat een heerlijk filmpje. Waaruit bestaat het leven als je in een of ander suf dorp in de ex-DDR woont en je met pensioen gaat? Een fantastisch verhaal over de nieuwe zingeving die Schultze heeft gevonden. Erg ontroerend, verrassend, en bovenal gortdroog. Het meest briljante vond ik nog wel de diepzinnige passages die de spoorwegbediende voorleest uit wat voor filosofisch werk dan ook. En dan die parade op het einde, ik kon me niet onttrekken aan een associatie met Het zevende zegel van Bergman. Het enige mankement is dat het in z'n poging om gortdroog te zijn ook daadwerkelijk af en toe saai is. Bij herziening stem ik em nog wel omhoog.

Erg mooi filmpje. Ik dacht eerst dat deze zich nog afspeelde in de tijd tijdens de ijzeren gorijn, maar het bleek dus het heden te zijn. Vooral het plot is zo mooi en cynistisch opgezet: Man die in een een of ander gat woont met een saai leventje en saaie mensen die dan op de radio Cajun-muziek te horen krijgt en het vervolgens met zijn Acquordeon zijn dorpje binnenhaald. En nee, dat word niet in dank afgenomen. Dus vertrekt ie maar naar het Amerikaanse zuiden om daar zijn geluk te zoeken.

Wat ook erg mooi is in deze film zijn de saaie achtergronde die veel leegde tonen, en het acteerwerk is natuurlijk ook erg goed. Vooral van Schultze natuurlijk. En zo ook in Amerika waarin nog altijd een feit is dat Duitsers amper Engels kunnen spreken waarbij ze niet al te ver komen. Ook de Louisiana locaties zagen er schitterend uit. Het einde is ook erg ontroerend maar hartverwarmend. Was best jammer dat Schultze een hartaanval kreeg, maar die begrafenis was toch wel weer opbeurend met dat muziekorkest die cajun muziek speeld.

Niks traag en saai. Gewoon een film met een boodschap over hoe leeg het kan zijn in bepaalde pisdorpjes.

4,5*

PS: ze hadden dit btw beter: Schultze gets the Cajun kunnen noemen.

Heerlijk gortdroog en lief filmpje. Schultze is het meest tragikomisch typetje dat ik in tijden ben tegengekomen en dat met amper tekst in de film Heb hier ontzettend van genoten.

4*

Aardige film, maar ik denk wel dat de regisseur niet alleen voor een gedeelte van de titel, maar vooral voor het gegeven wel heel goed gekeken heeft naar Genghis Blues uit 1999.

En het is hem niet gelukt om het niveau van die film te benaderen.

Zojuist voor de 3e keer gezien. Schultze is een symphatieke en aandoenlijke Duitser die van muziek houdt. Hij zoekt het niet alleen maar hij vindt het ook: MUZIEK.

Een geweldige film. Ik kwam tijdens het zappen deze film midden in de nacht op de Duitse televisie tegen, toen Schultze al in Amerika was. Vond het zo traag, leuk en apart, dat ik onmiddellijk de DvD heb besteld. Heb hem de afgelopen 3 jaren al 3 maal gezien, en het blijft leuk.