Schultze Gets the Blues (2003)

Te zien op IFFR. Vanaf 8 april in de bioscopen.

Lijkt me een uitermate komische film.

About Schultze: [...] Michael Schorrs Spielfilmdebüt ist so etwas wie die deutsche Version von "About Schmidt", mit Horst Krause anstelle des leinwandfüllenden Jack Nicholson.

Peter Zander

Die Welt, 30.08.2003

Nu kan ik helemaal niet meer om deze film heen. Het lijkt me moeilijk om About Schmidt zelfs maar te evenaren, maar goed, ik denk dat de films desalniettemin totaal verschillend zijn.

Mooi gegeven. Ben benieuwd.

Dat deze film de Duitse About Schmidt wordt genoemd is tijdens het eerste deel niet eens zo gek, want dan ontvouwt zich een heel leuke komedie met veel droge humor. Wanneer het verhaal zich naar Amerika verplaatst gaat de film langzaam als een nachtkaars uit, om tenslotte nogal wrang te eindigen. 3*

ik vond het eind juist heel goed passen binnen deze film. En dit is al het tweede jaar dat ik hardop heb gelachen bij een Duitse film.

Weg vooroordeel.

Toch blijft het een leuk grapje dat 1 van de dunste boekjes ter wereld "100 jaar Duitse humor" is

Ik heb altijd geleerd dat dat het Turkse woordenboek was.

Ben wel benieuwd door het grappige verhaal

Wat een melige en vrij regelmatig ook hilarische film!

Horst Krause zet met 'Schultze' een fenomenaal karakter neer. Onvergetelijk en steeds de juiste (gevoelige) snaar rakend.

De drie vrienden zijn een goed op elkaar ingespeeld komisch trio.

De sfeer is zeer treffend. Veel uit het leven gegrepen scenes.

Een heerlijk warme film, die in het Amerika gedeelte een beetje heen en weer zwalkt, maar niet zo erg omdat Schultze dat ook doet.

Er zit zelfs een letterlijke verwijzing naar About Schmidt in de film in de jacuzzi scene.

Tranen met tuiten!

het leven(seinde) van deze koddige duitser is zonder opsmuk in beeld gebracht, de heerlijke onbeholpenheid van de hoofdpersoon laat me nog regelmatig glimlachen!

Het is lang geleden dat ik met een constante glimlach de bioszaal heb verlaten. Zowel het ontwapende spel van hoofdrolspeler Horst Krause neemt je mee in de ontwakende levenslust van Der Schultze als de vaak briljante beeld grapjes.

Een dikke 4*en heeft ie verdient maar verbaast me niks als ie later nog eens omhoog gaat. Iedereen heen!!!

De Amerikaanse episode had langer mogen duren en de Duitse korter. Maar verder met bovenstaande verhalen eens. Schultze in stierenvechtersoutfit was meest hilarische. 3,5*

Vreemd. Ik zie het net andersom.

Ik vind het wel mooi in evenwicht zo eigenlijk...

Terwijl de film toch bol staat van de 'foutheid' ( - accordeonmuziek, bokworsten in een waterkoker, polkamuziek, Una Paloma Blanca in een jodelversie en dikke Duitsers) wordt dit door de makers nergens belachelijk gemaakt.

Horst Krause zet Schultze fenomenaal neer als de ingetogen accordeonist die het licht ziet in de cajunmuziek en dan op een geweldige manier 'los' gaat.

Wat ik dan ook ongelofelijk knap aan de film vindt is dat ondanks dat het karakter Schultze een ongelofelijk introverte binnenvetter is , je gedurende de film wel een heel goed de gemoedsgesteldheid van deze man ziet en hem dus ook werkelijk met volle teugen ziet genieten van zijn nieuw aangeboorde levensgeluk.

De sfeer die wordt neergezet spreekt me ook erg aan: de droogkomische scenes worden afgewisseld met documentaire achtige 'sceneries' (Schorr is van oorsprong documentairemaker begreep ik) - met name die scene in die hillbilly-club waar de plaatselijke bevolking aan het dansen is, is ware eye-candy.

Na een nachtje slapen toch maar verhoogd naar vierenhalve ster: hier wordt je ècht vrolijk van.

Oh ja....en wat een geniale poster.

En dat is de film zeker. Gezien op het IFFR en erg van genoten. Ga dat zien mensen, voor de film niet meer draait. Publiek kan deze film wel gebruiken.

En lekkere droogkomische feelgoodmovie en een echte aanrader.

Vooral de scene met zijn bootje waarmee hij nog net probeert een oceaanstomer voorlangs te passeren. Of de scene met de accordeon waarin hij de polka afwisselt met een kajun en daarvan de smaak te pakken krijgt. Hoe het alledaagse toch heel vrolijk kan zijn.

Inderdaad een erg prettige, maar soms wat slome komedie die vooral in het tweede gedeelte best wat meer vaart had mogen hebben. Gelukkig was die Schultze zo'n geweldig personage dat het uiteindelijk niet zoveel uitmaakte. Allees jammer dat sommige bijrollen nogal rommelig geacteerd waren.

3.5 sterren.

Hoewel ik van trage films houd, vond ik deze film, waarin weinig gesproken wordt en zeker veel mooie plaatjes zijn geschoten, toch wel héél sloom.

Ook jammer dat hij in de States niet echt de kans krijgt om accordeon te spelen.

Verder geen klachten.

Erg mooi. Krause speelt prachtig en Michael Schorr maakt films naar mijn hart. Traag, kalm en rustig. Heerlijk.

4*

Hm, ik had van tevoren jullie berichten gelezen en verwachte dus een grappige film. Helaas kon ik de humor niet helemaal vatten, of eigenlijk, ik vatte het wel, maar het kon me niet verder brengen dan af en toe een glimlach. Sommige dingen hadden veel leuker uitgewerkt kunnen worden.

Het concept heeft namelijk erg veel potentie om een hilarische tragi-/droogkomische film te worden (dikke zielige duitsers, accordeonmuziek, Oost-Duitsland, etc.) Ik vind dat hiermee eigenlijk te weinig gedaan is, de film was erg traag en weinig hilarisch. Ik moest de film echt uitzitten.

Jammer.

**

Ik vond niet dat het slecht geacteerd was. Door de simpele manier van hoe die mensen spelen, zie je ook echt de simpelheid gewoon van die karakters. Het is normaal. Het is zoals die mensen zijn en waren in Duitsland. Ook zoals bij Schultze. Het is eigenlijk gewoon een stereotype mens daar, maar omdat hij heel toevallig eens andere keuzes heeft gemaakt op gelukkige momenten heeft hij een ander einde gehad als een stereotype. En dat maakt de film ook zo mooi.. Het begint met een stereotype, en hij groeit steeds meer uit tot een ander persoon. En dat maakt die film zo geniaal!!!

Prima film.

Prachitge beelden leuk verhaal.

Je moet van dit soort films houden anders vind je er denk ik niet veel aan.

Het verhaal is wat traag maar dat past prima in deze film.

3*

Dit is gewoon een fantastische film. Ik geef deze film de uitzonderlijke score van 5 sterren domweg omdat dit mijn favoriete film is. Het maakt niet uit hoe vaak ik hem zie maar hij blijft me ontroeren. Heerlijk tempo en het verhaal wordt vertelt door de beelden die je ziet.

Ik raad deze film aan voor iedereen die zich eens los durft te weken van het traditionele Hollywood geneuzel.

De eenvoudigheid wordt een trapje hoger gezet, voor hem de wereld, ik ben alleszinds blij dat ik Schultze heb leren kennen

Alweer de zoveelste tegenvaller op rij. De dvd-hoesjes en de opschriften laten me steeds zoveel meer verwachten dan de films uiteindelijk waar kunnen maken. Hier keek ik ook enorm naar uit, maar het viel weer bitter tegen.

Blues? Er zit nauwelijks iets in wat je blues kan noemen.

De sfeer van de zuidelijke staten? Ook die is ver te zoeken.

Geluk in Amerika? Ik zie het hoofdpersonage alleen maar stuntelen en het ziet er allemaal nogal ontmoedigend uit.

En dan helemáál: "Oh, wat ga je van deze man houden!" Dan verwacht ik toch iets heel moois, iets ontroerends, een man die weliswaar als malloot en sul begint, maar het later wel recht zal gaan zetten door z'n muziek en goedheid, maar niets bleek minder waar: Schultze is een niet of nauwelijks uitgewerkt personage, dat weinig sympathie oproept bij mij, omdat het alleen maar laat zien dat het geen nee kan zeggen en niet voor zichzelf op kan komen. Ik schaarde me niet aan zijn zijde in elk geval, simpelweg omdat ik hem alleen maar irritant vond.

Een saaie, niet boeiende kerel, die niet echt iets leuks doet. Behalve dan, af en toe, wanneer ik dacht dat hij eindelijk de bluesmuziek op de radio gaat ontdekken, of in Amerika z'n accordeon erbij pakt, maar dat blijkt keer op keer vies tegen te vallen, meestal blijkt de regisseur je zelfs alleen maar op het verkeerde been gezet te willen hebben.

Ook wordt er af en toe door de acteurs hinderlijk in de camera geloenst. Je zou dan nog kunnen beweren dat de acteurs dan Krause/ het hoofdpersoon aankijken, omdat hij er enigzins opvallend uitziet door zijn overgewicht of later aparte kleding in Amerika, maar het probleem is dat Krause zich er zelf ook een paar keer schuldig aan maakt.

Uiteindelijk verwachtte ik dan een toch nog spetterend einde, waarin Schultze het compleet gaat maken met vette blues óp een accordeon dan nog wel, in Texas, maar daar komt niets van terecht. Om maar helemaal over de eindscene te zwijgen.

Ik hou zeker van arthouse, cult en de hele zooi, maar er zitten wel erg vaak overtrokken en onterecht de hemel ingeprezen vehikels bij jammer genoeg.

Hier valt, nog afgezien van het gebrek aan humor in vergelijking met wat de hoesopschriften én de recensies hier je doen laten geloven, weinig bij te lachen of genieten.

Met moeite 3*

Mooie beelden, maar ik heb toch dingen gemist. Hoezo is ie ineens dood?? Waarom heeft ie geen een keer echt de blues gespeeld in Amerika. En bij de begrafenis waren er maar bar weinig mensen. Kan me zo voorstellen dat de hele musikverein bij zoiets aanwezig is. Mooie beelden, juist door afwezigheid van muziek, maar als er dan muziek was, deed dat soms pijn aan mijn oren. Jammer had een geweldige film kunnen zijn, in mijn ogen. Ik schommel tussen een 2,5 * en 3 *. Uiteindelijk toch maar 3* voor Schulze zelf

Dat laatste heeft er geen reet mee te maken. Ik ben het met je eens wat deze stelling betreft, maar dat neemt niet weg dat ik het zeker geen puike film vond.

'Stelling' is overigens niet het juiste woord natuurlijk. Ik bedoel dat ik ook lang niet altijd zit te wachten op het traditionele Hollywood geneuzel en me daar graag van losweek. Maar dat maakt voor mij deze film dus niet meteen ok.

O o wat een heerlijk filmpje. Waaruit bestaat het leven als je in een of ander suf dorp in de ex-DDR woont en je met pensioen gaat? Een fantastisch verhaal over de nieuwe zingeving die Schultze heeft gevonden. Erg ontroerend, verrassend, en bovenal gortdroog. Het meest briljante vond ik nog wel de diepzinnige passages die de spoorwegbediende voorleest uit wat voor filosofisch werk dan ook. En dan die parade op het einde, ik kon me niet onttrekken aan een associatie met Het zevende zegel van Bergman. Het enige mankement is dat het in z'n poging om gortdroog te zijn ook daadwerkelijk af en toe saai is. Bij herziening stem ik em nog wel omhoog.

Zeer laag tempo maar dat is niet als nadeel bedoeld. Leuke humor en ontspannend, deed me een beetje denken aan California Dreamin'.