Sud Pralad (2004)

Het contrast tussen beide delen is redelijk verbijsterend.

Deel 1 is inderdaad een stukje over de ontluikende liefde tussen twee kerels. Fijn gedaan, weinig drama en "out of the closet" problematiek en voornamelijk luchtig. Wel nogal vreemd de manier van focussen. Meestal richt de camera en de focus zich op de scenes rond de twee hoofdacteurs. Gaan ze ergens een ijsje eten bij een aerobics podium krijgen we twee minuten aerobics ...

Deel 2 heeft zo ongeveel z'n eigen intro en begintitels. Zelfde personages maar nu wordt een soort legende (?) verhaald. Al is verhaald niet het juiste woord want een uur lang gebeurt er werkelijk geen fuck. Man loopt in jungle achter zogenaamd beest aan. Het werkte best hypnotiserend en de payoff met de tijger mocht er uiteindelijk ook zeker wezen. Prachtige scenes.

Maar wat de twee nu met elkaar te maken hebben ? Meh ?

3.5* dan maar voor het aparte, aangename gevoel dat ik er aan over heb gehouden. Morgen nog wel even op zoek naar iets wat de twee delen bindt.

Snapshots van een opbloeiende liefde tussen twee Thaise mannen in het eerste deel. Prettig los van grote dramatiek, liefdevol en vol kleine details. In deel 2 een fraaie volksvertelling je bent helemaal vrij om je eigen associaties tussen de twee te leggen. Het woord van deze film: liefde.

Wat een heerlijke regisseur.

4.0*

twee maal een gegeven dat een film waard is; twee delen die tot een geheel zouden moeten afgerond. Mij is de samenhang tussen de twee delen vreemd; te vreemd om weerkelijk geïntrigeerd te raken; al ben ik zeker geïnteresseerd. Het voelt als voer voor psychoanalytici.

Eerste deel gaat over de langzaam tot bloei komende liefde tussen 2 Thaise mannen. Tweede deel over een soldaat die jaagt op een mytische sjamaan/shapeshifter in de jungle.

Hoop mensen vallen over de vraag wat de twee delen met elkaar gemeen hebben en regisseur

Apichatpong Weerasethakul zegt zelf al dat de film op een hoop persoonlijke dingen slaat die een buitenstaander niet zal begrijpen.

Is dat ook echt van belang om alle betekenis te begrijpen? Nee, en los van elkaar bekeken zijn beide delen prima te volgen, mooi van sfeer en langzaam van tempo.

Cinema mag ook gewoon magie en sfeer zijn.

Eerste deel bloeit wat sneller op dan het tweede, maar die heeft dan weer de mooiste scene.

Aparte ervaring. Beide delen zijn qua tempo en sfeer zeer aangenaam, maar dit is toch wel een bevestiging dat Weerasethakul niet helemaal mijn regisseur is. Het eerste deel sluit qua sfeer sterk bij andere Aziatische films aan en is best interessant. Het tweede suste me in slaap, maar niet helemaal op een positieve, meditatieve manier. Ik had ook niet de behoefte om de verhalen te verbinden en ook niet om ze afzonderlijk te analyseren.

Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, maar ik denk dat ik het toch een okee oordeel ga geven. Na Sud Sanaeha is dit de tweede film van de Thaise regisseur Weerasethakul zie en zijn manier van filmen vind ik best aangenaam. Hij neemt rustig de tijd voor de scenes en in deze film weet hij ook het land Thailand prima te promoten met mooie plaatjes.

Verhaaltechnisch vond ik Sud Pralad helaas wat matig. Het eerste deel is meer een registratie van ondermeer een romance tussen twee jonge mannen. Het tweede deel staat compleet los van het eerste deel. Het is een mythisch-achtig verhaal met een soldaat die op zoek gaat naar een in een tijger veranderende shamaan. Dit sprak wel meer tot de verbeelding. Sommige beelden (zeker tegen het eind) zagen er ook verbluffend uit. Al met al is het niet super, maar wel de moeite om eens te zien .

Sud Sanaeha was me erg goed bevallen, daarom had ik wel weer zin in een film van Weerasethakul. Tropical Malady is aan ene kant vergelijkbaar, maar aan de andere kant toch ook weer erg anders. Het is duidelijk een film met twee gezichten.

Het eerste gedeelte is mooi gefilmd en behoorlijk romantisch getint, met een liefde tussen twee mannen, die naarmate de tijd verstrijkt steeds meer vorm krijgt. Verhaaltechnisch gebeurt er niet zo heel veel, maar sfeertje is lekker ontspannen en luchtig. Niet bepaald vervelend om naar te kijken.

Het tweede gedeelte is totaal iets anders. Wat me gelijk al opviel, was dat het dezelfde mannen zijn, maar de toon en tijdssetting is heel anders. De ontspannen sfeer is verdwenen en wordt ingewisseld voor een klein beetje spanning. Het tempo is wederom loom, maar ik was best benieuwd waar de soldaat nu achteraan zat. Erg mooi hier zijn ook de constante achtergrond geluiden van de Thaise jungle, die bijdrage aan het mysterieuze sfeertje.

Achteraf vraag je je wel af, waarna je hebt zitten kijken. Afgezien van de acteurs, kon ik verder weinig samenhang tussen de verhalen ontdekken, al is dat ook weer niet zo heel belangrijk. Wel moet ik constateren dat het wel fijn wegkeek, heerlijk ontspannend was en ik me geen seconde verveeld heb.

3,5*

De eerste helft van Sud Pralad vond ik nogal taai: het is rommelig verteld, weinig enerverend in z'n drama, maar heeft wel een soort ongepolijste schoonheid in de cinematografie zitten. Het gedeelte in de jungle kapselde me daarentegen in, langzamerhand weliswaar, en tegen de tijd dat de ontknoping zich voordoet zat ik als betoverd naar het beeld te staren. Geweldig geluid ook. Het mythische in de vertelling is wat mij betreft niet zo interessant maar de beelden hebben een bezwerende kracht. Bijzonder.

Apichatpong Weerasethakul is in zijn films even ondoorgrondelijk als zijn naam. Op één of andere manier blijf ik zijn films kansen geven, maar ben ik nog geen enkele keer boven de 3,0* uitgekomen en zelfs dat is al eerder een uitzondering.

Wederom een moeilijk te vatten film van hem. Misschien weet ik gewoon te weinig af van die Thaise culturele en religieuze symboliek om de film te begrijpen. Spiritualiteit en mystiek staan weer centraal. Al is het toch vooral wachten op het tweede deel om dat te ontdekken. Het maakt het eerste gedeelte vooral langdradig en deels overbodig. Niet dat je beloond wordt in het tweede deel, maar de bizarre gebeurtenissen rond een tijger en wat geestelijke zielen creëren toch een bepaalde sfeer. Het auditieve versterkt dat een beetje met die fascinerende oerwoudgeluiden.