It Started in Naples (1960)

Capri.

Maar de titel is op zich niet verkeerd, want het start inderdaad in Napels, Maar al snel verplaatst de film zich naar Capri, waar de rest zich afspeelt. Een niemendalletje, deze It Started in Naples, maar aangezien we vorige week zelf nog op Capri rondliepen geen onlogische keuze om een keertje te zien. Ter plaatse is men best fier op deze film, in Anacapri vind je langs de straat nog verwijzingen naar deze.

Gable zit op zich best goed in z'n rol, Loren kan ik niet zo goed uitstaan. Al is dit nog maar de enige film die ik van haar gezien heb denk ik, maar ze heeft gewoon een erg vervelende uistraling. Het kindje balanceert tussen wel grappig en irritant, vooral het Italiaanse gekwebbel (iets wat je in Italië vreemd genoeg niet echt hoort) is vervelend.

Verhaaltje zelf stelt weinig voor, deze film moet het vooral hebben van het sfeertje in Capri. Eiland is nog best herkenbaar ook, al verzuipt het er tegenwoordig dan van de toeristen. 't Is er in ieder geval mooi en dat straalt na een tijd ook wel af op de film. 't Is dat zonnige sfeertje (+ wat herkenningspunten) die deze nog best draaglijk maakte, maar veel stelt het verder niet voor.

1.5*

A man can be a pig and a lawyer at the same time

Als liefhebber van het oude Hollywood en van Italiaanse films, is It Started in Naples op papier een godsgeschenk. De mannelijke hoofdrol is weggelegd voor de Amerikaan Clark Gable, de vrouwelijke hoofdrol is weggelegd voor de Italiaanse Sophia Loren en het speelt zich allemaal af in Italië. Zo'n typisch feelgood zomerfilmpje waarbij je niet al te veel moet nadenken en waar de locatie een al bijna even grote rol speelt als de hoofdrolspelers. Die locatie is echter niet Napels zoals je zou vermoeden, maar Capri.

Want nooit is er een titel geweest die meer de waarheid sprak dan It Started in Naples. De film begint daar inderdaad, maar al snel wordt er een bootreis naar het eiland Capri ondernomen en daar speelt het hele verhaal zich af. Hoewel, over een verhaal kun je eigenlijk moeilijk spreken. De film concentreert zich op het over en weer gediscussieer van Mike en Lucia over wat ze met de kleine Nando gaan doen. Zijn ouders zijn overleden, Lucia -zus van de moeder- heeft evenveel recht op het hoederecht als Mike -broer van de vader- en uiteraard hebben beide een compleet verschillende levensstijl en idee over hoe ze Nando moeten opvoeden. Het verloop valt te raden, spoiler alert: ze worden verliefd op elkaar, en er ontstaan de nodige misverstanden. Tof filmpje om eens te zien dus, maar niet echt hoogstaand dus.

Iets wat ook gezegd kan worden over de chemie tussen Gable en Loren. In ieder geval blij dat Gable met The Misfits nog een mooie afsluiter van zijn carrière heeft kunnen maken, want hier oogt hij echt wel een stuk te oud om de relatie met Loren geloofwaardig te brengen. Het hielp natuurlijk ook niet dat de twee naast de set ook niet goed overeen kwamen, maar Loren houdt de boel nog fris. Een typische rol van de Italiaanse, maar ik heb dan ook wel een zwak voor La Loren. Toffe bijrol ook nog van Vittorio De Sica die als gluiperige advocaat nog voor een aantal leuke momenten zorgt. Marietto speelt Nando, het kind waar alles om draait, en is van eenzelfde niveau als de meeste kinderen in films. Op zich niet slecht, maar bij vlagen erg irritant.

Vrolijk niemendalletje dat vooral nog wordt gered door dat typische Italiaanse filmsfeertje (heerlijk toch wanneer ze tegen elkaar beginnen te roepen) en een onderhoudend doch volstrekt voorspelbaar plotje. Loren blijft een mooie verschijning, Gable daarentegen genoot teveel van de Italiaanse kost waardoor zijn gewicht doorheen de film zichtbaar schommelde. De Sica blijkt naast een begenadigd regisseur ook nog een vlotte acteur te zijn, zeker de rechtbankscène is tof.

3*

Het was weer even geleden dat ik nog een film van “La Loren” gezien had. Zoals te zien is in veel van haar Amerikaanse films wordt opnieuw duidelijk dat de Hollywood regisseurs zich eigenlijk geen raad wisten met de natuurlijke sex appeal, die haar in de Italiaanse films zo overweldigend van het doek doet spatten. In deze film beperkt zich dat facet van deze getalenteerde comédienne tot één sexy dansje (“Carina”).

Neem daar bij dat een heel erg uitgewoonde Clark Gable (in zijn voorlaatste film) haar tegenspeler is en het is al gauw duidelijk dat echte romantiek het kind van de rekening wordt. Nog los van het feit dat zowat alle Amerikaanse vooroordelen over het “onordelijke” leven in Italië in het verhaal zijn verwerkt.

Toch nog wel een voldoende als eerbetoon aan Sophia Loren én vanwege de fraaie beelden van Capri.

Matige film over een Amerikaanse man die naar Italië reist om de zaken van zijn overleden broer te regelen, die daar getrouwd was. Een mager verhaaltje dat ook niet echt weet te boeien en waarbij de romance ook mager uitgewerkt is. Hierbij helpt het ook niet dat er niet echt sprake is van chemie tussen Clark Gable en Sophia Loren. Een paar grappige dialogen en ook het jongetje is wel leuk. Mooi opgenomen op het eiland Capri.

Ook deze kwam ik vorige week tegen in een krat vol met oudjes, en buitenlands spul in de kringloop van Emmeloord waarop ik gewoonweg besloot mee te nemen wat iets leek. Daar behoorde ook deze toe, een keuze vooral ingegeven door de cast in de vorm van Gable en Loren. Bij thuiskomst had ik al geconcludeerd dat de film geen hoogvlieger was, desalniettemin toch even geprobeerd.

Desondanks heeft It Started in Napels bij aanvang best een aardige charme vooral ingegeven door het tijdsbeeld, de auto's de straten met het typische Italiaanse gekwetter maar vooral natuurlijk de prachtige locaties in de vorm van Italië, duh, Napels en Capri. Het is in één woord prachtig! Duidelijk en tegelijkertijd simpel is het verhaal rond Hamilton die de zaken van zijn overleden broer komt regelen maar op heel wat meer stuit en zelfs zijn eigen leven ziet veranderen. En dan heb je heel wat...

...maar toch ook niet want de beslommeringen binnen de driehoek verhouding Hamilton, Lucia en Nando stijgen nergens boven cliche uit en in sommige gevallen staat de typische Italiaanse hysterie, de drukte en het eerder genoemde gekwetter, best wel tegen. De fraaie rondingen van La Loren ten spijt. Net als Nando die best grappige momenten heeft maar net zo goed irritant kan zijn. Ondertussen blijft Capri de ware reden om te kijken, en tevens het hoofdkarakter van de film, want het einde kan de film ook niet redden aangezien deze behoorlijk voorspelbaar is.

Zoals reeds door andere gebruikers gemeld, en inmiddels ook door mij, is er weinig bijzonders aan deze film, buiten het kleurrijke en toeristische Capri, en kan deze gerust overgeslagen worden.