Risky Business (1983)

Met een soundtrack waarop The Police, Prince en Bruce Springsteen het beste van hunzelf geven valt natuurlijk niets op aan te merken. Het verhaal zit goed alleen haalt regisseur & schrijver Paul Brickman ( schreef o.a het script van “Uprising”) er niets uit. De grappen, als die werkelijk als grap bedoeld waren, zijn of wel voorspelbaar of wel dom. Als een romantische film slaagt deze film al helemaal niet. Dit komt vooral door het matig, soms slecht, acteren van Cruise en De Mornay. Al valt er natuurlijk nu niet meer te twijfelen aan het acteerwerk van Cruise. De film wordt toch nog een beetje op gang gebracht door het snelle laatste kwartier waar Joel ( met een Ray Ban zonnebril dat een enorme rage werd na “Risky Business”) op een erg collectieve manier geld probeert in te zamelen. Maar dat kan de film niet redden. Nee, dit was zwak en de enigste reden waarom je deze wel eens in een de filmgeschiedenis boek zou terugvinden, is dat door deze film Tom Cruise in Hollywood belandde. Nu al één van de grootste sterren aller tijden die al in een hoop kaskrakers en met Oscars gelauwerde films meespeelde.

2*/5

Door de prachtige poster en dvd hoes van de film had ik me heel wat voorgesteld van Risky Business. Dat viel toch een beetje tegen. De film is in het algemeen vermakelijk, maar bevat toch ook zijn minpuntjes. Acteerprestaties zijn redelijk te noemen en het is leuk om Tom Cruise in zijn jongste jaren als acteur te zien. Jammergenoeg bevat de film te veel ongeloofwaardige, voorspelbare en slappe momenten. De Porsche die in het water valt, de leraar die tijdens het feest een intakegesprek heeft met Cruise en de gang van zaken tussen Cruise en zijn ''callgirl'' waren niet super vond ik. Ondanks dat was de film bij vlagen erg grappig en was het zeker een leuk wegkijkertje.

Eén van mijn favoriete films allertijden. Eentje met een typisch jaren 80 sfeertje waar ik van hou en die ook best veel heeft betekend in die tijd.

Heb deze dus al meermaals bekeken en verveelt me nooit. Dit door het leuke verhaal wat ongetwijfeld later tot de Home Alone films heeft geleid, de scenes die tot echte klassiekers uitdraaiden (de onderbroek dans, de Ray-Ban momenten) en natuurlijk de sterke soundtrack met ondermeer muziek van Prince, Muddy Waters en Phil Collins.

Heel goeie film dus! Zeker kijken.

5 sterren

Lichtvoetige komedie die m.i. ook te zien valt als milde parodie op de kapitalistische jaren tachtig en Reaganomics, waarin een goede opleiding en een hoog salaris (nog) gewaardeerd werden boven alle andere waarden. Mooi tijdsbeeld wat dat betreft.

Film is onderhoudend en grappig met melancholieke ondertoon, vooral benadrukt door de contemplatieve soundtrack van Tangerine Dream.”Time of your life, huh kid?”. 4*

'k had hier al eens een stukje van gezien en nu eens een volledige kijkbeurt. 'k vond het geen misse film en toch de moeite om eens gezien te hebben, maar toch ook niet meer dan dat.

De cast zat wel goed en ook de soundtrack mocht er gerust zijn.

Het verhaal wist me wel te boeien en af en toe was het zelfs grappig. Toch ben 'k niet direct van m'n sokken geblazen.

Leuk om eens gezien te hebben.

Uiterst sfeervolle film met een piepjonge Tom Cruise die de week van zijn leven beleeft als zijn ouders op reis gaan. Het script - alles begint en eindigt met een glazen ei - zit knap in elkaar en levert enkele memorabele scènes op. De lage waardering zal wellicht met het gezapige tempo te maken hebben, iets wat in mijn ogen de film juist naar een hoger niveau tilt. De cinematografie van Brickman is bij wijlen prachtig, de terecht gelauwerde songs van o.a. The Police, Prince en Phil Collins zijn dat ook, maar de muziek van Tangerine Dream in combinatie met dromerige beelden verdient eigenlijk meer krediet dan hier wordt toegekend. Rebecca De Mornay die sporadisch uit de kleren gaat en wulps haar perfecte borsten toont maakt het compleet. Kortom, een rasechte eighties sfeerschets die een instant klassieker hoort te zijn. Mijn favoriete scène: Cruise en De Mornay die in een lege, rijdende metro vrijen onder de drums van Collins - magie.

Time of your life, huh kid?

Beginnen met het feit dat ik het heel vreemd vind dat deze van Cruise niet populairder is, sterker: ik vind het zelfs vreemd dat dit geen hoog gewaardeerde classic is maar enfin.

Erg leuke film. Vooral een erg sterk weergegeven tijdsbeeld, met een cynische ondertoon richting de kapitalistische jaren tachtig. De toon wordt vanaf het begin al gelijk gezet met de roze credits en de sfeervolle soundtrack. Wat een heerlijke sfeervolle soundtract van Tangerine Dream. Snap heel goed waarom Refn dit als inspiratiebron heeft gebruikt voor Drive, sfeervol en effectief.

Naast deze zeer solide sfeervolle basis is het youth gone awry plot ook gewoon zeer vermakelijk. Ondersteund door subtiele (zwarte) humor en mild absurdisme. Het blijft een heerlijk sub-genre. Tom Cruise is prima op zijn plaatst als zachtgekookt ei. Weinig films die zo effectief jaren 80 uitademt, zo enorm sfeervol is en dus niet leunt op narratief en hierdoor dus een enorme hoge herkijkwaarde heeft. De meerwaarde van Tangerine Dream valt niet onderuit te halen.

Heerlijk jaren 80 flick, die eigenlijk duidelijk style over substance is. Erg fijn. Bluray is een hele mooie transfer, mooi kleurgebruik ook. De beste manier om Risky Business te beleven. Wel een guilty pleasure geworden, deze zal ik nog vaak in de herziening gooien. Zeer ondergewaardeerd werkje en een prima inleiding voor Spring Breakers over een paar weekjes. Wat hou ik van die absurde youth gone awry flicks, meer suggesties zijn altijd welkom.

Amerikanen houden van dergelijke "ontgroeningsfilms", breien er nog een verhaaltje bij dat ook al van niet al te hoog kan vallen, stoppen er in dit geval een nog jonge Tom Cruise aan toe en we zijn vertrokken voor anderhalf uur oppervlakkig vermaak.

Maar Amerikanen verstaan ook de kunst om doorheen de naïeviteit het geheel als sympathiek te doen overkomen en ook nu lukt dit en aldus besluiten we maar : het kon veel slechter.

Klein drietje dan maar. Het is inderdaad serieuzer en volwassener dan latere teenage films uit die jaren, maar echt van de grond komen deed het zelden. Van het koppel Cruise-De Mornay vlogen de spetters er niet af... Er is nergens sprake van een echte klik. En de "stomende" sexscène in de trein vond ik een dieptepunt. De muziek van Phil Collins beloofde heel wat en dan... geen zweterige lichamen te bespeuren, geen zwoele passie op het scherm, geen kledingstukken die wild in het rond gegooid worden. Tja, dan maar binnenkort nog eens Reckless bekijken waar Daryl Hannah en Aidan Quinn mij wel nog rode oren wisten te bezorgen.

De film wordt nog handig gered door een paar grappige situaties (de travestiet Jackie, de auto van papa die in het water belandt, de diefstal van de meubels) die ertussen gegooid worden en maar best ook anders was dit een flop geweest. Over Cruises eerste hoofdrol heb ik gemengde gevoelens maar de hollywood-bonzen dachten er anders over en gaven hem met Top Gun een ticket naar blijvende roem.

Ondanks de middelmatigheid wist deze film toch nog serieus te scoren aan de kassa en effende samen met o.a. Fast Times in Ridgemont High het pad voor een hele reek andere schoolfilms in de jaren '80.

Als er nou net wat andere keuzes gemaakt werden in het verhaal, dan kon Risky Business nog wel wat worden. Want de opzet met vakantie vierende ouders die hun zoon alleen achterlaten in hun huis, is veelbelovend. Het loopt hier behoorlijk uit de hand en Tom Cruise leert onderwijl de fijne kneepjes van het runnen van een hoerenkast. Maar het blijft toch wat slapjes, nergens krijg je het gevoel dat de situatie geheel hopeloos is. Op een paar grappige situaties na, is het ook lang niet zo komisch als bijvoorbeeld het vergelijkbare Ferris Bueller's Day Off.

soms heb je van die films die je al 100x op tv hebt zien passeren maar nog nooit gezien hebt. Deze was er zo éen. Een positieve verrassing. Een heerlijke jonge Tom Cruise (die overigens hier laat zien wel degelijk iets anders te kunnen spelen dan 'tom cruise') het verhaal is inderdaad flinterdun maar wordt wel op snelheid gedragen door de uitstekende cast, genoeg komische accenten en enkele leuke twists die je niet altijd ziet aankomen...

Na 6 jaar was het toch weer eens tijd voor een herziening! Deze film blijft nog steeds 1 van de leukere uit de jaren 80, het plot doet hier en daar een beetje denken aan Ferris Bueller's Day Off die pas 3 jaar later verscheen.

Ik zit sterk te twijfelen tussen 3,5 en een 4, maar ach! Ik laat mijn stem gewoon staan op 4 for the moment. Vermakelijk filmpje en een must voor iedere 80s liefhebber.

Absoluut niet verkeerd. Los van de standaard opmaak 'sex/alcohol/tiener' -setting allerminst een voorspelbaar filmpje. Wederom erg genoten van de muziek van Tangerine dream.. dit geeft voor mij de absolute 80's sfeer.

Het is wel eens leuk om terug in de jaren '80 te duiken met een oppervlakkig filmpje zoals dit. Grappig om die hoge stem van Tom Cruise te horen. En Rebecca De Mornay was toch een lekker vrouwtje zeg! Dat dansje van Tom Cruise was er wel wat over!

Best een aangenaam filmpje. Het verhaal stelt niet veel voor en verloopt vrij voorspelbaar. Toch verveelt de film ook zeker niet en Tom Cruise weet een sympathiek personage neer te zetten. Niks bijzonders, maar ook zeker niet verkeerd.

Nogal verouderde film met een vermoeiende Tom Cruise en een scenario dat niet lekker loopt. Alleen Rebecca de Mornay heeft een redelijk verrassende rol.

Een aantal jaren later is min of meer hetzelfde scenario een stuk beter over gedaan in The Girl Next Door (2004)

Dit was bovenal een geforceerde film die valt of staat met wat je van Tom Cruise vindt. Voor de duidelijkheid ik ben geen fan.

Gemiddeld.

“My name is Joel Goodson. I deal in human fulfillment. I grossed over eight thousand dollars in one night. Time of your life, huh kid?”

Leuk. Je ziet gelijk waarom Tom Cruise zo'n grote filmster is geworden, en hij heeft in Risky Business een aantal iconische scenes. Het is ook echt een jaren 80 tienerfilm, met weer een tiener die zich afzet tegen zijn ouders en op avontuur gaat.

Risky Business doet denken aan films als Ferris Bueller’s Day Off en Home Alone, en ook Joel is weer een tiener die niet weet wat hij wil doen met zijn leven. Maar binnen een paar dagen komt zijn hele leven op z'n kop te staan. De Mornay is ook sterk op dreef en ze heeft een fijne chemie met Cruise. Samen met de heerlijke muziek, het luchtige coming of age verhaal en Cruise en een Ray-Ban zonnebril zorgt het voor een vermakelijke tienerfilm.

Heb deze in de jaren 80 nog in de bioscoop gezien. Vond m wel aardig, maar ben zelden enthousiast over komedies.

Nu had ik wel het idee dat deze film best wel een goed kon zijn opgedroogd en het toch wel een leuk 80’s document was. Dus had vorige week de blu ray besteld, om er vervolgens achter te komen, dat ik dat idee al eens eerder had gehad. Er bleek namelijk al een blu ray in de kast te staan, toen ik m daar neer wilde zetten.

Enfin, meteen herzien en het bleek toch wel een leuke komedie te zijn. Fijn ook om bij de openingcredits vast te stellen dat Tangerine Dream de soundtrack had verzorgd. Daarnaast komt nog een hele reeks lekkere 80’s hits voorbij.

Rebecca deMornay is ook prachtig en naar goed 80’s gebruik werden we getrakteerd op wat functioneel naakt. Inclusief het in die tijd obligate full frontal shot. Het hele idee ook dat het toppunt van cool neerkomt op het inhuren van prostituées voor je grotendeels minderjarige vrienden, kan in deze tijd waarin het geloof een steeds grotere grip op de politiek krijgt en we steeds preutser worden, helaas ook niet meer.

Verder kent de film een aantal momenten die me erg aan Ferris Bueller deed denken. De echte topper uit het genre.

Al met al voldeed de herziening aan mijn verwachtingen en is het met recht wel een klassieker.

Leuk, dikke 3,5

Risky Business onderscheidt zich van andere tienerfilms door een stuk gewaagder te zijn met prostitutie als centraal (en zeer luchtig behandeld) onderwerp en is daardoor net wat pikanter. Toch bijzonder in een land waar het oudste beroep in veel staten verboden is. Verder is dit een verhaal van een sympathiekere rijkeluiszoon terwijl dat soort jongens in veel andere films uit dat tijdperk juist de horken zijn. Het lijkt er op dat Ferris Bueller's day off hier toch wel een beetje leentjebuur bij heeft gespeeld, meerdere overeenkomsten te vinden maar ik zal niets spoilen.

Leuk is dat er een behoorlijk aantal bekende gezichten te zien is. En dan bedoel ik niet Cruise en de Mornay, maar Bronson Pinchot (Balki in Perfect Strangers), een nog best jonge Joe "Joeypants" Pantoliano (Cypher uit de Matrix) en Curtis Armstrong (Booger in Revenge of the Nerds).

Romantisch is de film niet. Het ademt het zakelijke en materialistische uit van de jaren 80, geld verdienen en blitse auto's lijken belangrijker dan gevoelsleven. De Mornay is erg lekker maar ze blijft wat koeltjes. Past op zich bij de rol. Cruise debuteert prima maar zijn hazentanden vielen hier meer op dan normaal.

Het muziekje van Tangerine Dream is fijn. In The Air Tonight vond ik niet zo passen en veel te afgezaagd hoewel dat laatste in 1983 waarschijnlijk wel meeviel. Verder is er niet zoveel muziek te horen en dat is voor zo'n 80s tienerfilm toch wel jammer.

Lekker foute film als je het verhaal kent, kan niet meer erover zeggen. Niet geschikt voor wie hoereren en pooien verwerpelijk vindt! Al met al een onderhoudend tussendoortje. Ik durf in ieder geval te zeggen beter dan Ferris Bueller maar die vond ik nooit zo super. En kwa plot gebeurt er meer dan in Fast Times At Ridgemont High. Maar het is verder mijlen ver van de echte klassiekers in mijn boek uit deze periode: Some Kind Of Wonderful en The Breakfast Club.

Goeie film over een tienerjongen die een weekend alleen thuis is en in de problemen komt. Een vrij sexy tienerkomedie met een prima opzet. Hier en daar best dromerig in beeld gebracht (wat onderstreept wordt door de fijne soundtrack van Tangerine Dream). Een jonge Tom Cruise die hier al cool weet over te komen.

Het thema van deze week is films waar Tangerine Dream de soundtrack van speelt.

Voor deze film geldt dan meteen dat dat zo ongeveer de enige reden is om deze film uit de welverdiende vergetelheid te halen - tenzij je het melkmuiltje van Cruise nog eens terug zien wilt, maar daar zijn toch wel betere films voor te vinden. En hetzelfde geldt voor Rebecca de Mornay.

Het script lijkt losjes gebaseerd op Ferris Bueller - dezelfde zero fucks given moraal, en wellicht ook het gedoe met de auto. Maar Ferris Bueller kwam drie jaar later pas. Sowieso ook een veel betere film.

Regisseur Paul Brickman is zo te zien een beetje een manusje van alles - regisseur (2 films), schrijver (7 films), camera (1 film), producent (3 films). Geen van allen erg succesvol, lijkt het. Waarmee ik de beste man geen trap na wil geven, hij is daarmee tenslotte in alle richtingen verder gekomen dan ik - maar het valt op dat hij zoveel verschillende rollen heeft gehad, dat zie je niet zo vaak.

Ohja, ik moet vanzelf natuurlijk nog iets zeggen over de soundtrack. De stijl van de 80-er jaren Tangerine Dream is onmiskenbaar - dat wel. Maar het zijn aan de andere kant maar een paar kleine stukjes. Niet echt de moeite om daar de film voor uit te zitten.

Het bekende gegeven van de tiener die het huis voor zich alleen heeft nadat zijn ouders op reis vertrekken. Dat geeft altijd leuke situaties en hier is dat niet anders. De film bevat wel wat dubbele bodems - de parallel tussen het school future enterprise project en Tom Cruise die zich intussen privé lanceert als pimp.

In se is het een hyperkapitalistische movie daterend van de eerste Reagan presidentstermijn die wel gekend was voor zijn ultra-liberaal beleid. De grap die erin verwerkt zit met een Tom Cruise die aan tafel in de schoolrefter laat uitschijnen dat hij zich in de toekomst wil inzetten voor zijn medemens, om er dan zelf eens smakelijk mee te lachen, is tekenend. Verder gaat het heel de film lang over bezit verwerven, bezit verliezen, geld verdienen op zo kort mogelijke tijd, uitbouwen van het cv om toegelaten te worden tot de prestigieuze unief van Princeton. Seks is een dienst waarvoor geld gevraagd kan worden. Er worden geen doekjes rond gewonden. De USA - en Hollywood zeker - heeft absoluut een cultuur van ondernemingsgeest - waarin je verantwoordelijk bent voor eigen succes en falen - en in deze film komt het er ongefilterd uit. En toch wel op een vermakelijke manier.