Nathalie... (2003)

Goed drama, met een interessant uitgangspunt.

Vaak stijlvol, Ardant en Dépardieu doen het wel aardig. Zoals Sydney zegt voel je het einde wel aankomen, maar stoort dat eigenlijk niet zozeer.

Wat mij echter aantrok in deze film was Béart. Had haar eerder gezien in Le Dernier Chaperon Rouge, en ook daar was haar verschijning minstens opvallend te noemen. Ook hier is ze een genot om te observeren. En niet alleen haar acteerwerk, geef ik toe. Voor een vrouw van 40 ziet ze er nog ongelooflijk uit. Verder deed haar vertelstijl me wat denken aan Godard's vrouwen. Sec, maar het had wel iets.

Filmpje zelf is een aangenaam 3.5* je, maar gooi er toch nog een halve bovenop. Heb er in ieder geval van genoten.

Ik ben het eigenlijk eens met praktisch alles wat hier boven staat. Ardant is prima, Béart is uitstekend, maar het plot laat nogal wat te wensen over. Het helpt dat, en laat ik het even tussen spoiler-tags zetten, dat ik hier heb gelezen dat er een twist in het verhaal zit; aangezien het naar verloop van tijd wel duidelijk is wat die twist inhoudt en dat dit nogal duidelijk is.

Al met al, te vaak een herhaling van zetten; iets te eentonig en helaas blijft de film zo in middenmoot hangen. 3*

Fijne film die lekker voortkabbelt. Er mag dan niets spectaculairs gebeuren, doch weet de film een mooie sfeer op te bouwen door een klein, ingetogen drama rustig uit te werken. De voice over van Emmanuelle Beart deed mij ook wat aan een Godard muze van de jaren `60 denken, het werd allemaal wat onwerkelijk, zwoel en loom gebracht.

Overigens complimenten voor het acteerwerk in deze film. Vooral de bedriegende, hoogst aantrekkelijke Beart en ongemakkelijke Ardant die duidelijk op 2 gedachten lijkt te hinken, zetten hun rollen als respectievelijk prostituee/huisvrouw met een enorme overgave aan passie neer. Dikke 3*

Béart op haar mooist in een volkomen voorspelbaar verhaal dat net te lang duurt. Ondanks de voorspelbaarheid toch af en toe spannend - maar dat komt misschien vooral door Béart.

De film is overduidelijk de bron voor Chloe (2009), die visueel misschien wat beter uitgewerkt is, maar de chemie of erotische spanning mist. En, in tegenstelling tot Seyfried, overtuigt Béart wél.

Aardige film, waarvan de clou zich voor de oplettende kijker al lang van te voren aandient. Het wachten is alleen op het moment dat ook bij Catherine (Fanny Ardant) het kwartje valt.

Ik heb het normaal gesproken niet zo op remakes, maar in dit geval moet ik toch een uitzondering maken voor Chloe, omdat ik die een stuk spannender vind.

Ik ben het ook niet eens met de overdreven complimenten aan het adres van Emmanuelle Béart. Toegegeven, ze ziet er nog steeds goed uit, maar de oogverblindende, frisse meid die in Manon des Sources de sterren van hemel speelde is toch duidelijk aan enige 'slijtage' onderhevig. Geen schande overigens, want er zit zo'n 17 jaar tussen.

Ah, eindelijk weer eens een Franse film zoals ik Franse films wil hebben. Over relaties en vreemdgaan. Hoe Frans wil je het hebben. Een mooi verhaal dat toch ook weer anders is als je zou denken. Al zag ik het einde al wel van ver aankomen. Maar dat deert me niet. Het klopt allemaal. De sfeer is klassiek. En er wordt weer eens supermooi geacteerd. De drie hoofdpersonen zijn stuk voor stuk weer geweldig. Echt goede acteurs hoeven niets te zeggen. De uitdrukking in het gezicht en hoe ze om elkaar heen bewegen zijn dan voldoende. Van dergelijke scenes zijn diverse mooie voorbeelden in deze film te vinden. Ik heb weer eens ouderwets genoten van een klassiek mooie Franse film.

Weet niet waarom Arte, na 20 jaar - en met commentaar - deze film nog eens van onder het stof haalt.

De historie is wel "speciaal" maar erg overtuigend is hij niet.

Misschien was het om nog eens Fanny Ardant, Gérard Depardieu en Emmanuelle Béart in een jongere versie aan het werk te zien. Ok, wat mij betreft dan, want zonder die drie was het nog een Nathalieke van niks geweest ook.