Ganja & Hess (1973)

Een film die de term ''Blaxploitation'' écht niet mag krijgen. Wordt er wel onder gerekend in veel lijstjes omdat het een goedkope (all black) productie uit de 70's is, maar de insteek én de uitwerking doet veel meer neigen naar ART dan naar EXPLOITATION. Hoewel er serieus maar één(!) blanke rol is (ergens in een droom, niet eens relevant), zit er geen anti-wit boodschap achter. Toch wel een vereiste (of in ieder geval een heersend stijlmiddel). Ganja & Hess onderscheidt zichzelf door het thema ''vampirisme'' toe te passen op culturele problematiek. Gekoppeld aan diepe dialogen, veelal religieus (alsmede de soundtrack, met veel gospel en dat op een zeer experimentele manier gesampled tot een surreële mengelmoes aan demonische geluiden). Duane Jones (NOTLD) speelt een rol in deze door Bill Gunn geschreven, geregisseerde film mét een rol voor zichzelf. Enorm verrast door deze bizarre, kunstige 70's cult.

Helemaal eens met D-ark.

Best interessant filmpje - traag, vaag, onconventioneel, met dialogen die ik soms maar met moeite kon verstaan, maar ook ontzettend sfeervol. Ganja and Hess wordt vaak in de Blaxploitation-hoek gezet, maar hoewel dit weliswaar een vrijwel compleet zwarte film is (er zijn een paar blanke bijrolletjes), heeft het qua type film maar bar weinig te maken met de andere Blaxploitation-films die ik gezien heb. Dit is een serieus, vrij arty, experimenteel portret van het vampiersbestaan van Dr. Hess Brown. Hess wordt met een besmette dolk gestoken, en heeft sindsdien een ontzettende zin in bloed - al wordt vampirisme ook heel duidelijk gebruikt als metafoor voor drugsgebruik en verslaving. Later in de film verleidt hij ook Ganja, en ook zij besluit mee te gaan in het vampierschap. Op bijzonder sfeervolle wijze, met een soort van terugkerend voodoo-deuntje, zien we in mooie beelden hoe zij zich een weg door het leven banen, hoe ze overleven en ook hoe Hess uiteindelijk weer God vindt. Het is allemaal best trippy en vaag, en de hele film draait veel meer op sfeer en stijl dan op plot, maar een interessante zit was het wel.

Experimentele horrorfilm die erg goed begint, aangezien regisseur Bill Gunn een sterke passie laat doorschemeren voor zijn vak. Hij probeert geregeld originele invalshoeken te vinden op visueel en inhoudelijk vlak, wat een film als Ganja & Hess toch sterker maakt. De aanloop is prettig mysterieus en de film geeft zichzelf niet meteen prijs, dat weet de boel toch onvoorspelbaarder te houden. Gaandeweg begint het geheel een duidelijk pad te kiezen en dat is spijtig genoeg nogal vermoeiend. De opbloeiende romance maakt een ongeloofwaardige en oninteressante indruk, waardoor de volledige tweede helft aanzienlijk vermoeiender is dan de eerste helft. Het acteerwerk is bovendien niet geweldig en in een hoop opzichten is de boel verouderd, maar Gunn komt een eind met een goede soundtrack, gespeel met de camera en een dromerig narratief dat uiteindelijk op jammerlijke wijze wordt ingeruild voor een clichématiger gebeuren.

Heel erg jaren 70 kunstzinnige filosofische freestyle werkje over verslaving ofzo. Het staat in de top250 van horrorfilms van LetterBoxd. Maar man, wat een vervelende oninteressant, pretentieuze prul was dit weer! Ik geef toe dat het geluidsontwerp nog enigszins interessant was Maar er wordt veel gepraat. Er zitten ook veel heleboel artistieke dingen in, zoals slow motion springen door hoog gras, staren naar een open haard, dansjes doen in de kerk en veel meer religie dingen... het waarom gaat me natuurlijk allemaal volledig boven mijn pet. Bijna twee uur aan langdradige scènes waar niet veel gebeurt en die niets toevoegen aan het verhaal en waar geen enkele spanning is te bekennen, horen ook blijkbaar bij artistiek verantwoord, maar ik ben een kunstbarbaar dus raakte er behoorlijk verveeld van. Tja het is een veelgeprezen horrorfilm die enorm tegenvalt! Kan niet zeggen dat ik heel verrast ben.