On Deadly Ground (1994)

I don't wanna resort to violence... but I don't have a choice!

Ach, ik kan wel waarderen dat Seagal zich aan het eind van de film zo uitspreekt, al is het wat over the top en komt het, gezien de hele film, wat onrealistisch over na het botte bijl werk van met name het laatste half uur.

Wat On Deadly Ground echter definitief de das omdoet is het middenstuk, met vage dreamsequences en dodelijk saaie achtervolgingen te paard. Gevoegd bij een teleurstellende Caine is deze film niet meer dan 1,5* waard.

Ik vond deze film best wel meevallen hoor met redelijke scenes waarom moet deze dan in de flop 100. Zet the foreigner dan in de flop 100

2,5

Ik vond het wel een goede film. Vind best raar wat die in de flop 100 doet. Daar vind ik deze film wel weer te goed voor. 3,sterren

Matige film, die Steven Seagal ook nog eens zelf geregisseerd heeft. Dit is duidelijk zijn minste film uit zijn beginjaren en komt niet in de buurt van films zoals bijvoorbeeld Marked for Death en Hard to Kill. Een klasse acteur als Michael Caine is hier niet op zijn plaats, maar goed die fout maakte hij ook al eens met Jaws 4.

2,0* voor dit Seagal vehikel.

Na zoveel slechts gehoord te hebben over deze film heb ik me zo verschrikkelijk vermaakt, dat ik niet serieus genomen ga worden met mijn stem.

En toch, het werkelijk briljant gevonden middenstuk met de tripscene waarna hij toch ineens besluit niet vreedzaam maar wreedzaam de badguys uit te roeien met stalen pijpen, machinegeweren, explosieven, messen en natuurlijk aikido was voor mij een absoluut fantastisch staaltje pulp waar ik nog vaker naar ga kijken. Deze film verdient echt een hogere score, als veel slechtere films als Half Past Dead wel boven de 2,70 uitkomen.

En Michael Cain is een held als vuilbekkende ploert, wat een fantastische slechterik. Steven acteerde zelf daarnaast ook absoluut niet slecht, maar dat is iets waar je hem bij films waar hij zelf ook echt wat om geeft (The Patriot, On Deadly Ground en Into The Sun) wel vaker op betrapt.

En ja, ik baseer mijn scores over het algemeen op vermakelijkheidswaarde, waarbij soms mijn gevoel voor 'objectiviteit' iets sterker naar voren komt, waardoor een score wel eens lager kan uitvallen. Dat is hier echter niet het geval, mijn persoonlijke ervaring laat ik hier zwaarder gelden

Gemiddelde Seagal-meuk met bio-moraal. Zelfs Caine kan weinig redden aan deze flauwe hap.

Seagal goes Rambo en dat doet hem in ieder geval geen goed. Dit is werkelijk prul van de bovenste plank. Die knokpartij in het café (de gehele scène trouwens) moet toch wel één van de slechtste ever z'n. Belachelijk verhaal, erbarmelijk acteerwerk, ontiegelijk vervelende soundtrack en simpelweg geweldig slecht geregisseerd. 1,5*

Destijds in de bioscoop gezien en ik kan me nog goed herinneren dat ik hard moest lachen op het einde toen Steven Seagal zijn belachelijke speech ging houden over auto's en het milieu. Dat was wel een enorme afknapper.

Verhaal is niet bijzonder (wat normaal is bij een Steven Seagal film) maar hij zit wel vol met actie en geweld (soms wel grof). Ook zit er hier en daar een vleugje humor in en met het strikken van Michael Caine als badguy en Billy Bob Thornton zijn de acteerprestaties ook nog eens redelijk.

Al met al een vermakelijke actiefilm.

Heb deze film nu al een paar maal gezien en ik vind hem niet slecht. Inderdaad het is een Steven Seagal-film en je bent ervoor of ertegen. Een waarheidsgetrouwe, realistische film bestaat niet.

Ik hou van dit genre en vind het dus een geslaagde film, dat is een kwestie van smaak. Sommige films krijgen mooie commentaren en die vind ik dan weer niks.

Wat zit de wereld toch mooi in elkaar, voor elk wat wils.

Van mij een 3,5

Hey, Hugh, what's cooking?

Steven Seagal is niet één van mijn favoriete actiehelden, maar hetgeen ik tot nu toe van hem heb gezien (wat op zich niet veel is aangezien dit nog maar de 4e film is die met hem zie) kon ik wel waarderen. De drie andere films waren de twee Under Siege films en Critical Decision waardoor ik voor een volgende film opnieuw naar de jaren '90 neigde. Seagal regisseerde bovendien nog eens deze On Deadly Ground dus de keuze was snel gemaakt.

Het is beetje een vreemd filmpje geworden, maar vond het algemeen gezien best wel vermakelijke nonsens. Sowieso altijd wel fan van een eenling die het tegen een heel leger opneemt, maar Seagal probeert er ook gewoon een degelijke film van te maken. In het middenstuk slaagt hij er wel af en toe naast met een paar vreemde droomsequenties en die speech op het einde is ontzettend slecht gebracht waardoor het meer een komisch effect krijgt, maar de strijd tegen Jennings is vermakelijk genoeg voor een filmpje van anderhalf uur. Halverwege zit er nog een leuke knokscène in een bar in (die wel wat een rare wending krijgt) en het stelletje huurlingen dat er naar het einde toe wordt bijgehaald geeft de climax net dat beetje extra kanonnenvoer. Al kan ik me voorstellen dat deze bio-boodschap niet voor iedereen is weggelegd. Seagal legt het er in zijn regiedebuut nogal dik op en dat is misschien niet echt iets wat je in een actiefilm als deze wil zien.

Was te verwachten natuurlijk dat Seagal ook de hoofdrol op zich ging nemen en daar is niets mis mee. Het is een Seagal zoals je hem al eerder hebt gezien, maar hij is er wel in geslaagd om een aantal interessante bijrollen te casten. Michael Caine is de grote uitschieter als de corrupte Jennings, maar ook John C. McGinley mag er zijn als de rechterhand van Jennings. Let vooral ook nog op een kleine rol voor Billy Bob Thornton. Wat dikker in zijn gezicht, maar met een beetje moeite haal je hem er wel uit alsook een kleine rol voor Louise 'Nurse Ratched' Fletcher als barvrouw. Zwakste schakel in het geheel is Joan Chen. De Chinese actrice verwierf eind jaren '80 - begin jaren '90 bekendheid dankzij haar rol in Twin Peaks als Jocelyn Packard, maar blijkt hier niets minder te zijn als de verplichte vrouwelijke bijrol.

Afgaande op de berichten heeft dit blijkbaar ooit zelfs in de flop 100 gestaan, maar sowieso is dit met maar 2.07* een nogal ondergewaardeerde film. Moet voor mijn part niet boven de 3* komen, dat is sowieso al moeilijk voor dit soort films naar mijn gevoel, maar iets meer dan 2.5* had er wel mogen inzitten. Soit, langs mijn kant dus een dikke voldoende.

3.5*

On Deadly Ground vond ik een goede actiefilm, althans toen ik 16 was. Steven was cool met zijn indianenvestje(s), zijn boots, zijn kennis over allerlei springstoffen en wapens en natuurlijk zijn Aikido-moves! In deze film ging hij ook nog eens de indianen toer op.

Bij grondige schoonmaak tussen mijn dvd’s vond ik deze film terug, ik heb hem dan nog eens opnieuw bekeken.

Laat ons zeggen de sfeer zit er direct in met de muziek en die besneeuwde bergen, maar wanneer Steven dan uit die helikopter stapt, tja … tadaah.., dit is de neef van superman, all American hero en hij spreekt, wat was het ook weer: ‘Yo man what’ s cooking? (pff). Steven Seagal zijn filmcarrière was met deze film op zijn hoogtepunt en ik geloof dat ook zijn ego even hoog moest zijn geweest als die boortoren die in brand stond.
Wees gerust ik typ geen 10 pagina’s vol om Steven Seagal af te breken, tenslotte is deze film doordrenkt met nostalgie en de films van Steven Seagal zijn nu ook eenmaal actiefilms die je moet bekijken met een pint of popcorn en liefst zonder verstand (veilig opgeborgen).
De actiescènes zelf zijn nog steeds ok vind ik, ook al wordt Superman Steven nooit geraakt of geschoten. De spanning daarentegen, je weet dat ome Steven toch niets overkomt en sterk genoeg is om zelfs een stalen buis los te trekken, dus ja, … wachten tot iedereen geveld is hè.
Ten slotte hebben we ook nog wijsheid van Steven: bij de barscène heb je die vent die 10 keer cup cake zegt, eerst geef je hem een paar dreunen, zodat hij de grond vol kotst en zijn neus half gebroken is en dan zeg je: “What does it take to change the essence of a man?" Hij zal zijn lesje wel geleerd hebben denk ik Steven!
NOT!!!

In het 2de deel van de film wordt Forrest (Steven) gered door Inupiaq indianen en krijgen we wat indiaanse mythologie voorgeschoteld die wat doet denken aan de film Dances with Wolves (1990), maar dan een 80ste afkooksel hiervan.

en dan Joan Chen… een Chinese actrice die voor indiaanse moet spelen. Op zich heb ik daar zeker geen probleem mee, maar dan moet ze ook nog wel iets te doen hebben.
Eerst mag ze bij de indianen tijdens het ‘herboren worden’ van Seagal wat in het Inupiaq praten (vermoed ik toch) en vervolgens dient ze enkel nog als vrouwelijke-stilzwijgende-onwetende-ik kijk toe- sidekick van Steven. Ik hoop van harte dat ze haar voor deze ‘rol’ toch nog goed betaald mogen hebben.

Om samen te vatten, de film was voor mij een trip door het verleden toen ik nog in het middelbaar zat en dol was op nutteloze actiefilms, maar laat ons eerlijk zijn de film is eigenlijk 1 grote one-man show met Steven Seagal., btw ook door hem geregiseerd zijn enigste film trouwens.

Ik heb de dvd nu ergens in een kastje op het werk liggen voor mocht ik deze film toch nog eens willen zien.
0,5* extra voor de mooie indianen-Jacks die Steven gedurende de film draagt

Matige film over een oliemaatschappij die het niet zo nauw neemt met de milieuregels. Een bijzonder slap uitgewerkt verhaal (op het stupide af). En ook vallen er bar weinig klappen in deze Steven Seagal-film (explosies zijn er genoeg). Een aantal mooie plaatjes van Alaska en verder kun je dit regiedebuut van Seagal zeker niet goed noemen, maar op een bepaald niveau nog vermakelijk genoeg voor een nipte 2.5 sterren.

In begin jaren '90 maakte Seagal best nog wel leuke en vermakelijke films, zoals Nico, Hard to Kill en de beide Under Siege films, de zoveelste Die Hard ripp offs die met name in de eerste best nog wel goed uit de verf kwamen. Daarna was het eigenlijk niets meer, met Exit Wounds (2001) kwam ie nog wel een keer goed terug omdat producent Joel Silver nog een keer wilde proberen zijn carriere uit het slop te trekken. Ook de Glimmerman (1996) was nog wel te pruimen vooral door zijn tegenspeler en ronduit amusante bijrollen. Na de eeuwwisseling werd het lopende band DVD-werk.

Seagal moet het vooral van zijn rake klappen en pure aktie hebben en ver wegblijven van de lange dialogen en preekstoelen. Anders wordt het lachwekkend in negatieve zin, zo ook in deze On Deadly Ground. Het Narcisme, het handelsmerk van Seagal, druipt werkelijk uit je beeldscherm als je hier naar kijkt. Het begint al met de openingsscene als de 'god' Seagal een brandje komt blussen met een sigaar in zijn bek. Man, man man...

Hoewel de film an sich visueel en plottechnisch best wel werkt met de leuke bijrollen van bijvoorbeeld R. Lee Ermey (de beroemde drillsergeant uit Full Metal Jacket), Michael Cane en Joan Chen, wordt de film behoorlijk verziekt door de typische Seagal intermezzo's zoals de vaderlijke preek na dat kroeggevecht, het tijdelijke herstelverblijf bij de Eskimo's en als klap op de vuurpijl de 5 minuten durende monoloog om de film af te sluiten, alsof je ineens naar een promotiefilm van Greenpeace zit te kijken.

Je zou denken dat Seagal zelf deze film geregisseerd heeft. Dat heeft ie namelijk ook bij uitzondering, gelukkig deed ie dat niet te vaak in zijn grotere films.

Geef er nog een 2 voor, maar vooral doordat de aktie goed in beeld is gebracht tegen een mooie winterse achtergrond in Alaska. En dankzij de bijrollen zoals Lee Ermey, wat een leuke acteur is dat.

Te gekke Seagal flick. De laatste 90's titel die ik nog van hem moest zien, de periode waarin hij het alfamannetje was. Een bommetje testosteron met een paardenstaart eraan. In On Deadly Ground bevindt onze goeie vriend zich op glad ijs (ha-ha), wanneer o.a Caine, McGinley en Ermey hem liever niet meer rond zien paraderen in zijn indianenpakje, eskimopakje of stoer zwart-lederen jack. Terwijl het hem zo goed staat. Wat volgt is een aanvaring met een horde wilde husky's, een flinke bad trip waarin hij getuigen is van een eskimo-orgie en worstelt met een beer.... en de kers op de ijstaart is een ellenlange preek over het milieu. Seagal kickt genoeg kont en blaast de hele godganse bende in het laatste half uur ook in traditionele 90's stijl volledig op, maar toch voelt het niet als een ego-project. Daarvoor is de ''supporting'' cast toch écht teveel van buitencategorie. McGinley is de ultieme 90's bad guy en R. Lee Ermey gooit er even de beste omschrijving van Seagal ooit uit; He's the kind of guy that would drink a gallon of gasoline so he could piss in your campfire! You could drop this guy off at the Arctic Circle wearing a pair of bikini underwear, without his toothbrush, and tomorrow afternoon he's going to show up at your pool side with a million dollar smile and fist full of pesos. Dat laatste moest ongetwijfeld een vervolg op deze film worden.

niet slecht deze film redelijk wat actie jammer is deze film wel werkelijkheid is geworden hier en daar is nog wat groen maar de lucht is meer grijs dan blauw vele dieren zijn uitgeroeid door ons olie is het goud maar een andere kleur dan goud de kleur is zwart maar ondanks de kleur is het een rijkdom voor vele. ze stopen met kernenergie ze sluiten ze bouwen windmolens voor schoone energie ze willen de lucht zuiveren maar toch stopen ze niet met hun olie schoone lucht maar wat met de zee dan? mooie landschapen maar zoals reeds gezegd this maar een film want stel je voor dat er iemand zo zou bestaan zal meer zijn dan een explosie. ach this eens wat anders Seagal als beschermer van de natuur toch nog een vind ik bij de goede films maar ja een acteur is zoals een zanger soms goede en andere keer minder

Prima film van Seagal met een te laag gemiddelde als je het mij vraagt. De boodschap aan het einde van de film verdient al een dikke pluspunt. Daarnaast zien we prachtige besneeuwde landschappen, met name vanuit een helicopter gefilmd. Ik had de film graag op bluray willen zien maar ik heb genoegen moeten nemen met de dvd versie. Eigenlijk doet de dvd-versie de film te kort. De beelden zijn niet altijd mooi en scherp en het ziet er soms wat bleekjes uit allemaal.

Seagal houdt zich redelijk in op het gebied van aikido en het breken van botten (toch een beetje jammer), maar dat wordt in het laatste half uur goed gemaakt met vuurgevechten en explosies. En Caine, ja dat is natuurlijk een goede acteur en doet de film zeker ten goede.

Vreemd genoeg was dit de enige Seagal film die ik uit de jaren '90 niet had gezien. Zonde, want het is zeker een keer waard om de film te bekijken.