Pane e Tulipani (2000)

Zojuist gekeken, een mooie film inderdaad. Schitterend contrast ook tussen de scènes met vreselijk uitgedoste toeristen aan het begin, en de mooie kleding en poëtische dialogen (èn harmonica!) tegen het eind.

Wel vond ik dat de verschillende sentimenten er soms wat te dik bovenop lagen. Maar dat is misschien typisch Italiaans, want bijvoorbeeld "La vita è bella" had er ook last van.

Heel aardige feel good movie zoals 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain'.
Heb alleen het einde niet kunnen zien (balen! videoband was op!). Maar tot dan toe leuk en met af en toe mooie filmistische kunstukjes (let bijvoorbeeld op de Campanile weerspiegeld in de zonnebril van Rosalie als ze voor het eerst verwonderend het San Marco-plein betreedt....

Vooralsnog 3,5*, tenzij de film alsnog een draak van een einde blijkt te hebben.........

Wat een ontzettend warme en heerlijk sfeervolle film... Ik heb echt genoten van de personages en de sfeer. Wat is die Licia Maglietta ongelooflijk charmant zeg!

Dit soort humor vind ik ook echt heerlijk, af en toe kolderiek maar meestal heel 'natuurlijk'. Niet omdat het grappig moet zijn, maar omdat het leven zelf gewoon zo leuk kan zijn.

Maar het is zoveel meer dan een komedie: hier en daar wat drama, maar vooral heel veel warmte tussen de personages, een warmte die langzaam op gang komt, maar geleidelijk aan alsmaar voelbaarder en fijner wordt. Een film die me vervulde met een gevoel van plezier en, tsja, het woord waar ik steeds op terug kom: warmte... Heerlijk!

Kappeuters eerste droge bericht hier omschrijft het aardig

Toch nog een paar woorden meer: dit is in de categorie feelgood-movies een absolute topper. Geen opsmuk, geen drama, maar een ideale balans in de hoeveelheid sentiment. Verder barst de film van de subtiele details, worden echte clichés op natuurlijke wijze vermeden, maar toch weer zo dat je het waarneemt, met een grote glimlach. Mooi zijplot van de privédetective en de buurvrouw. Scherp opgemerkt overigens van Yak, dat contrast in kleurgebruik en belichting tussen het begin en het einde.

En een buitengewone vermelding voor zowel het acteren als het personage van Bruno Ganz, hij personifieert eigenlijk de hele film in zijn eenvoud en romantiek. Een rasechte aanrader!

Heerlijke film. Een van de beste komedies, die ik de laatste jaren heb gezien.

De mooie Licia Maglietta is geweldig in de hoofdrol en Bruno Ganz laat opnieuw zien hoe veelzijdig hij is. Daarnaast zijn Giuseppe Battiston als de loodgieter annex detective en Felice Andreasi als de bloemist van tijd tot tijd hilarisch.

Dat geldt trouwens ook voor de scherpzinnige dialogen.

Echt een juweeltje. Een film om eens lekker te lachen en nog een keer terug te zien.

In de herziening!

En als je met griep in bed ligt, je hondsberoerd voelt is er wel heel wat voor nodig om je weer een beetje op te peppen en met deze film lukt dat zowaar.

Sneeuwt altijd een beetje onder door Amelie, maar eigenlijk is deze vergelijkbare film nog veel mooier.

Feel-good, maar met een flinke dosis melancholie, schitterend geacteerd, heel mooi gefilmd en heerlijk romantisch, grappig en liefdevol...en dat is deze keer nou eens iets totaal anders dan lichtgewicht.

Meesterwerk!

Inderdaad een feel good-film. Goed genoeg gemaakt om te boeien en ook om te werken. Helaas niet genoeg nieuws onder de zon, om ook te beklijven. Dit is zo'n typisch Italiaanse film, waar je er af en toe wel eentje van nodig hebt. Best leuk.

Zonder grote verwachtingen aan deze begonnen en hij is me erg goed bevallen. 'k vond het verhaal redelijk origineel en wist me eigenlijk de volledige speelduur te boeien. Ook de personages passen in de film en wisten me wel te bekoren. De film is een echte vakantiefilm, met mooie beelden vanuit Venetië. Voor de rest is het een luchtige film, met toch ook een beetje drama.

'k was eigenlijk aangenaam verrast door deze film. Wie een leuke vakantiefilm wil zien, met een leuke cast, is hier aan het goeie adres.

Een mij wat al te brave feel-good film van de vruchtbare Italiaanse bodem. Acteerwerk is in orde, de verwikkelingen zijn niet bijster interessant maar wel prima kijkbaar dit.

Aardige feelgood komedie uit Italië, even los van schreeuwende Italiaanse mannen die denken dat hun punt met 130 Db en wild gesticuleren beter over komt. Irritant. De David di Donatello voor beste film lijkt me iets overdreven, maar geen verkeerd filmpje om met een koppie thee te kijken, terwijl het buiten sneeuwt.

Leuk rolletje van Bruno Ganz en Licia Maglietta zet een charmante huisvrouw van middelbare leeftijd neer, die zichzelf hervind wanneer ze plot eens kans krijgt om los van haar gezinsleven op eigen benen te staan en even voor zichzelf te leven. Ik snap wel dat Ganz’ Fernando gecharmeerd was van de in kleurige jurken gestoken Rosalba, die opeens in zijn leven verschijnt.

3,2*