Zware Jongens (1984)

De films van Gaston & Leo zijn vooral bedoeld voor fans van hun sketches. De films zelf overstijgen die humor niet en spelen op safe door in de zelfde sfeer te blijven. Ik zag hen wel graag bezig en kon ook genieten van deze film. Het duo is op elkaar afgestemd en kan voor meer onderling charisma zorgen dan menig filmduo. Al is dat dan ook meteen de sterkhouder van de film. De grappen werken al dan niet en het geheel is gewoon verouderd. Topfilms zullen het zeker nooit zijn, maar Zware Jongens is op zich wel een leuke komedie waar ik kan van blijven genieten.

Mijne zoon zat vroeger in de Vlaamse film, zie wa er nu van is terecht gekomen

Sinds ik een paar jaar geleden voor het eerst kennismaakte met Robbe De Hert via zijn tentoonstelling "Kitsch en kwatsch" in Antwerpen, werd ik enorm geïnteresseerd in de man. Zijn liefde voor de cinema straalt van hem af en ook in zijn boeken is hij enorm aanstekelijk. Ik probeer al een tijd wat van zijn werk te pakken te krijgen maar dat blijkt enorm lastig te zijn. Lijmen/het been heb ik hier nog ergens liggen maar ik opteerde eerst om deze Zware Jongens te zien. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet.

Misschien komt het wel doordat mijn grootvader nogal grote fan is van het duo Gaston en Leo en ik eigenlijk nooit deftig naar iets van hen had gekeken. In ieder geval, Zware Jongens werd de kennismaking met Robbe De Hert en met Gaston en Leo en het was een aangename kennismaking. Ik ben zelf van Antwerpen en spendeer nogal veel tijd in de stad doordat ik er op school zit en in dat opzicht is de film natuurlijk heerlijk om naar te kijken. De oude beelden van Antwerpen waarmee de film begint zijn prachtig maar ook sommige van de locaties waar de film zich afspeelt zijn een paar van de bekendste plekjes in Antwerpen (o.a. de Keyserlei en de Leien). Zware Jongens is geen hoogstaand meesterwerk, verre van, maar het plezier tussen Gaston en Leo speelt er vanaf waardoor de film een sterke vaart krijgt maar naar het einde toe heb je het toch allemaal wel gezien. De situaties waar beide heren in terecht komen zijn vermakelijk maar wanneer de film op zijn laatste benen loopt, ongeveer vanaf dat ze in de handen van de gangsters terecht komen, wordt het toch allemaal wat minder en zakt de film een tikkeltje in. Maar gelukkig is al hetgeen dat daarvoor zit erg leuk. Uitstekende soundtrack trouwens. Tijdens het merendeel van de scènes kreeg ik al een Baantjer gevoel en dat bleek nogal logisch te zijn want de jazzy stijl met mondharmonica wordt verzorgd door Toots Thielemans die ook de generiek van Baantjer voor zich heeft genomen. De beelden van Antwerpen onder begeleiding van de muziek zijn een perfecte combinatie.

Vroeger deed ik Gaston en Leo eigenlijk altijd af als oubollig en te verouderd. Jaren later blijkt dat ik eigenlijk best wel te vinden ben voor dit soort humor dus ik wou de kans er wel eens op wagen want er moet toch een reden zijn waarom ze vroeger, en nu nog altijd, zo geliefd zijn. Wel, ik begrijp waarom ze zo populair zijn want de chemie tussen beide spat van het scherm af. Van Gaston Berghmans solo heb ik nooit zo heel veel moeten hebben. In de sketch programma's die de afgelopen paar jaren de VTM teisteren zit hij vaak in en is hij even vaak niet grappig maar in combinatie met Leo Martin heeft hij erg vaak een dikke glimlach op mijn gezicht weten te brengen. Leo was wel overduidelijk de leukste van de twee en is hier dan ook een perfecte aangever. Het is jammer dat hij zo vroeg het leven heeft gelaten want volgens mij hadden de twee samen nog wel wat leuks in petto kunnen hebben. Wel een groot aantal bekende gezichten trouwens in de bijrollen. Een piepjonge Carl Huybrechts, alleen te herkennen aan de blonde krollen, Jan Decleir, Rocco Granata, ... Alleen wel jammer dat de rol van Decleir zo enorm klein is want hij is toch wel één van men favoriete Vlaamse acteurs.

Een aantal fantastische scènes, het zottenhuis is goud waard, maar naar het einde toe zakt de film toch wel in. Gelukkig hebben we dan juist een klein anderhalf uur erg fijn vermaak gehad met een uitstekende Gaston en Leo. Misschien ook wel eens naar de rest van hun werk op zoek gaan.

3.5*

Robbe De Hert verzamelde een pak Vlaamse acteurs, allemaal in een piepklein rolletje, waarbij geen enkele van hun het niveau van deze film wat kon optrekken.

Enig lichtpuntje zijn de moppen van Gaston en Leo uit hun sketches geplukt.

Mager verhaaltje en evenzeer mager script en zelfs voor 1984 reeds achterhaald en uit de mode. Meerdere erg zwakke scènes met flauwe acts.

Antwaaarpse humor? Ja ja, moar uuk Gentsche, é ventse?

Leuke nostalgie, maar dan alleen vanwege het bekendste Belgische duo van de wereld Gaston & Leo. Ze zijn inderdaad beter in hun shows. Als kind had ik het geluk één van die shows te mogen bijwonen aan zee, in Blankenberge geloof ik.

Lang geleden dat ik deze Zware jongens nog eens kon zien, één van een reeks films over het Vlaamse komedieduo Gaston & Leo. Nog steeds erg vermakelijk eigen. Iets typisch Vlaams ook. Wat Flodder is voor Nederland, is Gaston & Leo misschien voor Vlaanderen. Vaak wellicht ook onverstaanbaar met dat vette Antwerpse accent.

Uiteraard sterk verouderd, zowel visueel als de grappen. Beter kolder bij momenten, zeker als er wat wordt overgegaan naar wat meer actie. De arrestatie en veroordeling mag je ook niet te nauw nemen, want erg professioneel oogde dat ook niet. Verder wat jeugdsentiment, vergane glorie, noem maar op. Denk niet dat deze soort films nog veel jongeren aanspreekt.