Werewolf of London (1935)

Iedereen zit wel altijd over die make-up van Lon Chaney Jr. maar ik vind die van deze film toch echt beter. Sowieso is de hele film beter dan The Wolf Man. Qua sfeer behoorlijk sterk en zeer prettige bijpersonages. Ik heb sterk het idee dat Stuart Walker heeft geleerd van James Whale. Zijn ruimte voor humor (en tevens het gevoel voor) komen zeer overeen. Ook de keuze voor belichting en locaties lijken me door hem geinspireerd. En dat werkt prima bij dit soort films. Werewolf of London is een zeer degelijke weerwolffilm.

Aardig oudje.

Het verhaaltje over de door een weerwolf gebeten botanist is niet erg sterk en rammelt nogal. Toch is dit ondanks de hoge leeftijd nog steeds een vermakelijk filmpje vol sfeer. Het romantische zijplotje hangt er een beetje bij, maar binnen het genre steekt dit net boven het doorsnee niveau. Door de toegevoegde humor voelt een en ander soms uit balans, al zijn sommige grappen allesbehalve gedateerd.

Redelijk.

Goede film die door het verhaal leuk is uitgewerkt. Vond de film wel helaas wat te stroef op gang komen waardoor het niet allemaal geweldig is. Maar deze film heeft zeker zo z'n charme en de weerwolf ziet er zeer oke uit. 3,0.

Een aantal jaren voor het veel bekendere The Wolf Man kwam Universal Pictures met 'Werewolf of London'. Een film die ik persoonlijk minstens even sterk vind dan diens opvolger.
Henry Hull speelt op overtuigende wijze de getormenteerde dokter die beseft dat hij bij iedere volle maan in een weerwolf veranderd en 'moet' doden.
Het dramatische aspect hiervan komt ook wel goed over, daar zijn relatie met zijn vrouw (gespeeld door Valerie Hobson) wel natuurlijk overkomt (voor een relatie uit die tijdsperiode althans).
Ik vind het ook wel tof dat ze dit in deze film net iets anders aanpakken door een gegeven ervan te maken dat hij vanuit zijn instinct iemand zal doden die hem dierbaar is. Voor zover ik me kan herinneren was het bij de andere prenten vaak toch nog per ongeluk, ook al moet bij praktisch iedere andere bekende weerwolf film de vrouw of vriendin de slachtofferrol op zich nemen.
Verder is de humor in deze film ook wel raak. Vooral de scenes met de twee oude kamer verhuursters vond ik best grappig.
Wat mij betreft minstens net zo'n klassieker als The Wolf Man en ik kan deze dan ook aanraden voor de liefhebbers van de klassieke Universal monster films.

Een inmiddels vaak verfilmd verhaal, maar deze versie over een wetenschapper die in Tibet wordt aangevallen door een weerwolf en daardoor zelf begint te veranderen, vond ik nogal tegenvallen. De rode draad met de bloem, kon ik niet zo één twee drie uit andere films te boven schieten, dus was dit best een redelijke toevoeging. Maar het verhaal zelf vond ik vrij saai en niet al te spannend. Qua sfeer viel het me eveneens tegen alhoewel in de avond dat Dr. Glendon een onbekend meisje op straat vermoord dat een behoorlijk sfeervolle scene was. Daarentegen vond ik de transformatie van Dr. Glendon één van de weinige hoogtepunten.

Zeker geen slechte film deze Universal klassieke Monster film maar of het nu aan het budget lag of aan de tijd waar het in is uitgebracht...op een of andere manier vond ik het minder. Dit was al bij de weerwolf die een ​​relatief minder dreigend personage was. Hij lijkt te beschaafd en nooit bijzonder beestachtig. (las dat dit ook zo was omdat Universal verzocht om de make-up van de wolf te verzachten) Toch was de weerwolftransformatie zelf erg cool!

Daarnaast ging ook tijd verloren aan andere mindere zaken. Het op-en-aflopen van de sets, theekransjes en feestjes of de twee dronken hospita’s. Gek genoeg verschilt ook niet zoveel van een film over gekke wetenschappers. Jekyll en Hyde? Aan de positieve kant zijn er ook ideeën die van invloed moeten zijn geweest op andere. De scène in de serre die gevuld is met Venus Flytraps, tentakels en kikkers etende flora. En een soort slasher verhaallijn waardoor je de hele tijd verwacht dat hij zijn vrouw (het laatste meisje) zou vermoorden. Niet geweldig zoals andere uit zijn tijd maar wel een prima wegkijker!

De eerste langspeelfilm met een weerwolf. In de lijn van de andere monsterfilms uit de jaren '30. Ik moest met de titel meteen denken aan de song Werewolves of London van Warren Zevon, die hier duidelijk zijn inspiratie haalde. Het heeft wat weg van Dr. Jekyll & Mr. Hyde, al zie je sowieso meer gelijkenissen in de monsterfilms. Door die titel lijkt het wel een spin-off of sequel te zijn van een andere weerwolffilm. Maar het is wel degelijk een originele film. Een B-film voor de liefhebbers van het genre.