The Aristocats (1970)

Geweldig leuke én mooie Disneyfilm die ietwat aparter is in mijn mening toch, dan andere kleurige Disneyfilms

4.5*

In een woord fantastisch

Eerste film die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Fantastisch leuke figuurtjes, die hele zoektocht naar huis is geweldig leuk om te volgen.

Een echte Disneyklassieker met hele leuke muziek en dansende katten.

Enorm veel keer bekeken als kind. Dit omdat ik toch geregeld bij mijn grootouders was en zij maar enkele video's in huis hadden. Herzien en jeugdherinneringen opgedaan .

Deze van de week bekeken.

Dit was ergens begin jaren '70 de eerste film die ik als klein kind samen met mijn moeder in de bioscoop ben gaan zien.

Een jaartje later draaide hij weer en zijn we er nog een keer heen gegaan.

Leuke animatie film met veel aparte figuren. De film wordt vlot verteld en kent een paar leuke wendigen.

Het leukste zijn zonder twijfel de Jazz katten met hun Everybody wants to be a cat!

Ook de twee waakhonden vormen een hoogte punt.

Een aanrader voor jong en oud, zeker voor kattenliefhebbers.

Een acht, ofwel vier sterren.

prachtige film !

Toch wel een serieuze misser van Reitherman, mijn favoriete Disney regisseur.

Een toch totaal overbodige film met dan ook niets van enige toevoegende waarde aan de Disney stal. Het verhaal zelf is al zo ongeloofwaardig (ik weet dat het Disney is maar een deftig verhaal mag een film toch wel bevatten zeker). Wie in godsnaam geeft zijn erfenis nu aan katten. De reactie van Edgar is dan ook begrijpelijk maar ik zou de katten niet achterlaten op één of andere plek maar ze eerder de saucissen in gedraaid hebben. Soit, de personages en de liedjes sloegen ook nergens op. Alleen Edgar vond ik nog een cava personage, de rest liet me compleet koud. Liedjes waren niet van een hoog niveau, wat me toch wel verbaasd. In Reitherman films is de muziek normaal best te pruimen. Al bij al dus een zeer slechte Disney Classic met hier en daar nog een pluspunt maar meer dan 1.0* kan, wil ik dit niet geven.

Zonde. Vind het juist een van de allerbeste Disney's.

Redelijk.

Visueel wat interessanter. Aardig gedetailleerde achtergronden die een fijn eigen stijltje hebben. Ook de personages zien er wat anders uit. niet het ultracleane, maar bijna schetsmatig in de afwerking. Niet dat het revolutionair is, maar fijn om wat anders te zien.

Verhaaltje is inderdaad echt wat te pover, gelukkig zijn de 5 katten wel erg leuk, zeker de drie jongste. Bijfiguren zijn een beetje muf af en toe. Niet echt leuk en nogal overdreven.

Aan de liedjes en muziek heb ik me deze keer niet eens zoveel gestoord, al hebben ze verder ook maar weinig meerwaarde vond ik. Hadden er ook deze keer evengoed uitgekund.

Blijft wel erg vluchtig allemaal, helemaal kon het ook niet boeien, maar visueel toch weer een kleine variatie op de typische Disneylook. Degelijk tussendoortje voor Disney.

2.0*

Herzien en blijft best leuk. Vooral de kleine katjes stelen de show, maar ook de rest van de personages zijn vrij leuk. Alleen Edgar is een beetje een lapzwans als badguy. De animatie is niet onaardig en ook de muziek kan ermee door. Ik vond het niet speciaal, maar ook niet storend. Blij om hem weer eens te hebben herzien. De 3* blijven staan.

Dit was nooit echt een van mijn favorieten Disneyfilms. Tekenstijl was best mooi, sfeervol en voor de rest zijn de karakters best wel leuk zoals de dames gans en de jazzcat band. Maar ik vond ze niet echt heel bijzonder ondanks dat ze wel geinig waren. De muziek was wel lekker swingend. 3,0 dan maar.

Ik was weg van die film als ik klein was, een van de beste Disneyfilms ooit, samen met Bambi, Sneeuwwitje, Peter Pan.

Misschien wel mijn favoriete Disney, want lekker ongecompliceerd zonder de irritante levenslessen van latere Disney films. Herzien in de Nederlandse dub, want ja, VHS, dan kan je helaas geen andere track kiezen. Overigens geen moment me gestoord aan de Nederlandse stemmen, erg goed gedaan zelfs. Kan me herinneren dat ik ook ooit in een tourbus de Engelse versie heb gezien, die in mijn ogen niet minder maar ook niet meer was, maar misschien denk ik daar anders over als ik de Engelse dub nog eens zie.

Nu nog steeds een charmante film met een fijn sfeertje, de personages komen nog steeds komisch over met hun maniertjes, de muziek en de liedjes zijn okee tot nog steeds leuk. In de animatie soms wel wat herhaling, maar dat zit ook in de nummer 1 van mijn top 10. De schetsmatige tekenstijl heeft me ook zeker niet gestoord.

Werkelijk geweldige Disneyfilm.

Niet de beste ,maar zeker weten een van de bétere klassiekers.

4*

Niemand swingt zo, als een echte kat

Ik had normaal gisteren andere plannen maar door een acute aanval hoofdpijn en me ziek te voelen besloot ik thuis te blijven. Ik ging vroeg naar mijn bed maar ik kan niet goed slapen voor ik nog iets van een serie of film in mijn bed heb gezien. Gisteravond stond ik dus voor de collectie en omdat ik iets extreem licht wou ging mijn aandacht naar de resem Disneys die ik in de loop der tijd heb verzameld. De Aristokatten is een film waarvan de VHS al ettelijke jaren meegaat maar het moest toch al een serieus lange tijd zijn geleden eer ik deze nog eens had gezien. Perfecte gelegenheid dus.

De Aristokatten, ik heb de Nederlandse versie gezien, was altijd al wel één van mijn favoriete Disneys en gisteravond bleek nog maar eens waarom. Na (her)kennis gemaakt te hebben met twee prinsessenfilms van Disney was dit toch wel een andere soort dan ik gewoon was. Men is aan de film begonnen toen Walt nog leefde maar hij is pas afgeraakt na zijn dood en ergens voelt het dan ook als een nieuwe soort in de Disney stal. Soit, in ieder geval weten de makers hier wel weer iets erg leuks van te maken. Hier thuis hebben wij nooit katten gehad, ook geen honden trouwens, maar als ik dit zie zou ik er zo één in huis willen nemen. Duchess en haar kinderen, Marie, Berlioz en Toulouse zijn schattig (al is Marie soms wel wat op het vervelende af) maar het is vooral de straatkat, Thomas O' Malley, die de show steelt. Wacht, dat is niet waar. Praktisch elk personage steelt de show. De film baseerde zich op een waargebeurd verhaal waar een vrouw effectief heel haar fortuin aan haar katten heeft nagelaten en dat gebeurt dan hier ook. Niet lang daarna wordt de gebruikelijke Disney villain geïntroduceerd, al valt hij natuurlijk in het niets met de echte slechteriken, De film blijft nogal braafjes, iets te braaf wanneer de film zich alleen maar op Duchess en de kinderen concentreert, maar vanaf de introductie van O'Malley breekt de film compleet los. Gaandeweg komen de meest hilarische personages tevoorschijn (de ganzen, Napoleon en Lafayette, de Jazz band, ...) waardoor dit één heerlijke rit wordt om naar te kijken. Daar komt dan ook nog eens bij dat de muzikale intermezzo's heerlijk catchy zijn (het nummer "Niemand swingt zo, als een echte kat' zit nog altijd continue in mijn hoofd af te spelen) maar ze voelen ook nergens gedwongen aan, iets wat ik praktisch nooit heb met Disneys maar toch.

Wanneer je niet zo lang geleden Sneeuwwitje hebt gezien, de eerste Disney, dan valt het op in hoeverre de animatie is verandert in de loop der jaren. Sleeping Beauty was al een serieuze verbetering maar De Aristokatten is voor mij nu het hoogtepunt van Disneys kunnen. Het Parijs van 1910 ziet er werkelijk verbluffend mooi uit maar het voelt ook allemaal een tikkeltje anders aan. De lijnen zijn dikker, de achtergronden stilistisch maar, al kan het zijn door de setting van Parijs, het deed me allemaal erg hard denken aan het impressionisme waarin Manet een held in was. In ieder geval, het ziet erg prachtig uit. Net zoals elke Disney film die ik tot nu toe heb herzien (het zijn er eigenlijk nog maar 2, Sneeuwwitje en Sleeping Beauty) is er ook hier weer sprake van een fantastisch geanimeerde climax. De Jazzband onder leiding van Jazzkat, die helemaal naar jazzlegende Louis Armstrong is geportretteerd, was al een geweldige toevoeging maar het nummer "Niemand swingt zo, als een echte kat' met de vele flitsende kleuren ziet er werkelijk verbluffend uit. De piano die door de vloer zakt, de spelende katten, ... Heerlijk! Deze keer worden er ook amper mensen geportretteerd (Edgar en Madame zijn de enige mensen doorheen de film, als je de 2 verhuizers niet meetelt op het einde) maar de katten zelf zien er erg mooi uit. Maar eigenlijk ziet heel de film er erg mooi uit. Hoogtepunten zijn er genoeg en dieptepunten zijn er praktisch niet te vinden. De Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel erg goed gedaan. Normaal gezien hou ik niet zo van gedubte versies maar voor Disney knijp ik nogal veel een oogje dicht. Veel heeft natuurlijk te maken met het feit dat ik vroeger altijd de Nederlandse versies heb gezien maar die zijn dan toch nog altijd beter gedubt dan tegenwoordig. Zo geeft Louis Neefs zijn stem aan de kat O'Malley en het klinkt erg goed.

De beste Disney tot nu toe en ik vraag me af of er een titel is die deze film van zijn troon kan afstoten. Als ik een gok moet doen, dan zal het Aladdin zijn die het meeste kans heeft. In ieder geval is dit een serieus ondergewaardeerd pareltje. De animatie is verbluffend, het plot loopt lekker (hoewel het op zich niet veel om handen heeft) en de muziek is fantastisch. Jazz is niet mijn favoriete genre maar misschien toch maar eens meer naar luisteren. Fantastische film in ieder geval.

4.5*

Best wel een beetje nagenietend van, jaja, alweer de 5e keer dat ik vanmiddag Rapunzel kon zien (4e keer in het Nederlands), en vanavond enkele afleveringen van Mash (onder andere even snel en vluchtig naar Welcome to Korea, Abyssinia Henry gekeken), besloot ik een Disney te gaan kijken. Disney staat garant voor heerlijke jeugdherinneringen, en heel fijne tekenfilms. Ik ben echt wel een fan van het werk van Disney, hoewel ik zeker wel liever echte tekenfilms heb, dan animatie (en toch geniet ik van beide tekenstijlen, dus ik mag en moet niet zeuren).

Wauw, dit was prachtig. Zoals gewoonlijk is bij mij, kijk ik liggend op m'n bed, het liefst met m'n voeten onder de deken, en ik had m'n ene hand ergens neergelegd op de plaats waar ongeveer m'n hart zou moeten zitten. Waarmee ik wil aangeven, dat ik echt best geraakt werd. Al vond ik Marie inderdaad een beetje vervelend, en die 3 ganzen hadden niet echt een toegevoegde waarde.

Thomas o'Malley is een prachtig personage. Duchess ook, Berlioz en Toulouse zijn schattig en leuk. Verder is het verhaal erg mooi bedacht en uitgewerkt.

(en natuurlijk, Metalfist, ik kan het toch echt niet laten om te zeggen dat je echt goed kunt schrijven !)

Ik snap er niks van. Vroeger tekende ze vooral met de hand achter tekentafels en nu omdat er computers zijn doen ze het vanachter de computer. Dat verschil is er toch tussen teken en animatie?.

Ach ja, ik wil ook niet zeuren en ik dacht al dat je dat bedoelde.

In de allernieuwste gedubde versie is het zijn zoon Gunther Neefs die O'Malley inspreekt.

Het is ook al lang geen geheim meer dat Disney regelmatig inspiratie zoekt in de Europese schilderkunst. Als je daarin geïnteresseerd bent, moet je zeker eens het boek "Walt Disney And Europe" raadplegen van Robin Allan. Een absolute must in elke Disneybibliotheek.

Kan ik inkomen, de stemmen trekken dan ook erg hard op elkaar van vader en zoon. Bedankt voor de aanrader, zou sowieso al eens meer van Disney zelf willen ontdekken.

Prachtige film, vind hem toch iets apparts hebben t.o.v. andere Disney's. Voor de kinderen geweldig veel muziek vrolijke kleuren en zelf ook leuk om mee te kijken. 3,5 *

Blijft errug leuk...

Van alle Disneyherzieningen is dit verreweg degene die het slechtst uitviel. Ik heb de film als kind wel vaak gezien, maar ik zag iedere Disney die we in huis hadden vaak en The Aristocats was nooit degene die het meest voor me betekende en dan ook niet degene die het best was blijven hangen. Niettemin beviel iedere Disneyherziening me in meer of mindere mate me, waarbij sommigen nu zelfs beter uitvallen dan vroeger (zoals Beauty and the Beast). The Aristocats is de eerste die echt hard onderuit gaat. Eerlijk gezegd was ik de film snel zat en was ik blij dat ie voorbij was. En dat voor een korte, vlotte, luchtige film.

Het was gewoon de hele toon die me niet beviel. Té knuffelachtig, té lief (dit is waarschijnlijk wel de braafste Disney) en vooral té duidelijk gemaakt met desinteresse in wat dan ook. Dit komt nog het meest tot uiting in het zwakste script dat ooit uit de Disneystal is komen rollen. Het verhaal is niets waard en de makers hebben er moeite mee om ünerhaupt met genoeg gebeurtenissen te komen om 75 minuten te vullen, waardoor we een ontmoeting hebben met een stel ganzen die nergens naartoe gaat en moet de hopeloos irritante Marie (kon ik als kind al niet uitstaan) regelmatig uit onbenullige problemen gered worden. Daarbij kon ik het dit maal ook nauwelijks geloven dat Edgar (Disneys minst indrukwekkende schurk) een reden had om de katten te doden. Het testament zegt dat de katten het geld erven en dat Edgar voor de katten moet zorgen, wat er praktisch op neer komt dat Edgar dus gewoon ook het geld in het bezit heeft (waar geven de katten immers het geld aan uit?). Edgar hoeft hoogstens hun eten te betalen. Hij heeft het geld al. Ach, laten we dat voor lief nemen. Evenals dat we voor lief moeten nemen dat de personages in Frankrijk wonen en bij het geld praten over dollars. En dat ze soms Britse en Texaanse accenten hebben. Deze film geeft me weinig anders te doen dan dergelijke onbenulligheden op te merken.

Weinig kon hier goed bij me doen. De film miste charme, een boeiende ontwikkeling, wellicht ook wat dreiging (de katten overkomt niets op de weg terug, behalve dat Marie twee keer ergens vanaf valt) en ook de humor werkt vaak niet (al is Uncle Waldo nog wel oké). In plaats daarvan krijgen we een overdosis schattigheid (teveel stoeiende katjes en een irritant pianoliedje aan het begin). Wat rest is dat Thomas O'Malley nog wel een leuk personage is en vooral een goede stem heeft. Daarnaast is Everybody Wants to Be a Cat nog wel en aanstekelijk nummer, zelfs al is het niet bijzonder goed in beeld gebracht.
2* Erg, erg matig.

Mweh, niet echt leuk. Het eerste half uur is sowieso niks aan, wanneer ze Thomas ontmoeten wordt het wel iets leuker, maar het is nog steeds matigjes. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, de stukken met de honden en de butler en de ganzen zijn irritant en overbodig te noemen, en ik vond

'm ook, nog erger dan Jungle Boek, erg schetserig en slordig getekend. Dertig jaar eerder hebben de animators al laten zien het beter te kunnen.

Een paar leuke momenten, Everybody wants to be a cat is een erg leuk nummer, maar of het genoeg is voor een voldoende? Ik twijfel erg.

Ben het ook wel eens met The One Ring's recensie.

2,5* toch maar.

Gisteren eens deze film herbekeken en hij is me goed bevallen. De tekenstijl is wel wat ruwer dan dat we nu gewend zijn, maar er zat toch voldoende detail in de verschillende scènes.

De muziek vond 'k zeker een meerwaarde in deze film. De genres variëren van klassiek tot jazz en de film bevatte ook heel wat humor. Zo vond 'k de twee hondensidekicks heel leuk gevonden

Eens leuk om deze film nog een terug te hebben gezien.

vandaag de film herbekeken en ie heeft de tand des tijds toch redelijk goed doorstaan (ondanks de ruwe tekeningen). Vroeger trouwens in NL gezien en nu in Eng, maar bij Disney vond ik het NL gesproken niet zo erg als bij de animatiefilms van tegenwoordig (of was dat misschien omdat ik toe nog jong was )

Anyway, een gemiddeld Disneyfilmpje dat de nodige porties romantiek, humor en avontuur bevat. Zeker niet de slechtste, maar lang ook niet de beste film gemaakt door Disney...

3*

Niet een van de beste Disney Classics.

De ruwe tekeningen zijn af en toe best storend. De liedjes waren best "catchy" en de katjes waren ook best koddig. 3*

Eindelijk komt het talent van Reitherman boven en dat merk je aan z'n later films (Aristocats, Robin Hood, The Rescuers). Veel meer sfeer dan de vorige Disneyfilms en een brok meer avontuur zodat het geen slapstickgedoe voor de allerkleinsten wordt. The Aristocats doet denke aan Lady and the Tramp. Dit keer geen honden, maar katten en opnieuw de jazzy soundtrack. Prachtig.

De kern van het verhaal is niet meteen de slechterik van dienst. De butler heeft het dit keer gedaan, en is een schaduwfiguur van Cruella de Vil die niet op hondjes, maar op de katten uit is. Wel een belangrijk gegeven is net als bij Lady & the Tramp het verschil tussen de vrijvogel Thomas O'Malley en Duchess met elk hun eigen leefwereld. Ook de kleine katjes zijn geweldig, zijn verre van irritant en hebben een eigen persoonlijkheid. Groot verschil tegenover 101 Dalmatians.

Dit hoort tot één van de betere Disneyfilms en meteen ook de coolste van de hoop. Dat deze film over het hoofd werd gezien bij de Oscars is een groot raadsel, de muziek van oa Maurice Chevalier is geweldig en kwalitatief is deze beter dan de vorige Disneyfilms die wel bij de nominaties werden opgepikt. Maar dat is kwestie van smaak zeker?

Aristcats is gewoon genieten en eindelijk nog eens een leuke Disneyfilm. Meer van dit!

een hele leuke film. Heel vaak gekeken aantal jaren terug.