The Big Bird Cage (1972)

Paar hilarische momenten, maar over het algemeen saai en langdradig. Pam Grier en Sid Haig zijn altijd cool, maar hier doen ze de rest niet vergeten.

2*

Dit keer speelt de film zich niet af in een gevangenis maar in een kamp. Uiteraard wel weer hetzelfde concept namelijk brute vrouwen gevangenis gevolgd door een ontsnapping. Maar ondanks dat feit vond ik deze film eigenlijk beter dan de andere delen omdat het iets meer op een echt verhaal leek en ook boeiender en komischer was. Ook de cast deed het beter. Verder zitten er best wel wat fraaie beelden in. En dan doel ik niet alleen op het vele fraaie bloot maar ook op de beelden van de omgeving. De cast is ongeveer hetzelfde (wel meer blanke en zwarte vrouwen dit keer) als in de andere delen echter dit keer aangevuld met de fraaie Anitra Ford. Ze kon wel niet echt acteren want in iedere situatie waarin ze belandde moest ze vrijwel altijd lachen maar ze zag er wel wulps uit. Geweldige rol trouwens ook weer van Sid Haig die er in dit deel al verdomde veel leek op Captain Spaulding inclusief baard (wel nog zwart) en trekjes. Hij zorgde uiteraard ook weer voor de komische noot in deze film. Wat een geweldig acteur is het toch eigenlijk.

Het onnozele gevecht ergens in het begin tussen Sid Haig (met een kip in de hand ) en Pam Grier (met een mes in de hand) eindigend in een modderbad was wel lachwekkend want bij dat gevecht vliegt er uiteraard een melkfles uit het shirt van de schaars geklede Pam Grier. Wat een heerlijk lichaam had Pam Grier toch.

Matige film waarin een infiltrant binnen een strafkamp voor vrouwen een ontsnappingsplan bedenkt. Uiteraard bestaat de populatie louter uit sexy meiden. Sadistisch en seksistisch, zoals wel meer van dit soort exploitatie-werkjes. Een mooie locatie maar vooral ook vermakelijk gezien het feit dat ze in de film niet bekend zijn met het fenomeen bh's.

Ok ik vraag me af waarom Jack Hill aan WIP/exploitation deed want ik heb niet het gevoel dat hij snapte waarom de liefhebber dit soort films kijkt. Het blijft net als The Big Doll House mak op het vlak van geweld en naakt. Er is dan wel Pam Grier met haar sexy lijf maar je krijgt er niets van te zien. Een beetje zoals haar andere films alsof ze niet serieus zou worden genomen als ze te vaak uit de kleren zou gaan. Vind ik onzin want Edwige Fenech bijvoorbeeld hinderde het helemaal niet. Van haar acteertalent moet Pam het nochtans niet hebben, want meer dan een irritante bitch die denkt dat de evenaar door haar dik gat loopt heb ik nog niet van haar gezien. Sorry voor de fans maar ik vind haar eerder een stoorzender dan pluspunt. Wel een pluspunt is die andere getrouwe van Hill: Sid Haig. Zijn Freddy Mercury personificatie is wel leuk. Wat de exploitatie betreft, de enige sterke scène is die waar een van de leading ladies wordt opgehangen aan haar lange haren. Dat was pijnlijk om te zien (dat is de bedoeling van exploitatie naar mijn mening). De andere exploitatiescènes waren al voorbij voordat ze begonnen waren.

Nochtans hadden we met Olga's Girls al midden jaren 60 al redelijk harde exploitatie ondanks de censuur. De vroege jaren 70 getuigen precies nog van voorzichtigheid. Een film als Last House on the Left is bijvoorbeeld ondanks de reputatie ook erg tam. Kennelijk was het gros van de filmkijkers in die periode nog niet veel gewoon en moest er stelselmatig worden opgebouwd hetgeen volledig te begrijpen is. Maar Craven en Hill waren geen pioniers of regisseurs die grote verandering brachten in dit genre hoogstens de populariteit vergroten. Ik denk dat die populariteit ook vooral te maken had dat oudere exploitatie maar in beperkte mate werd vertoond in de wat groezeligere cinema's waar Jan Modaal ook wegbleef. De echte grondleggers waren mannen als Dave F. Friedman, Lee Frost, Josesh P. Mawra en natuurlijk HG Lewis. Vooral Lewis was de concurrentie al een decennium voor als het ging om graphic violence, blood & gore. Toen hij ermee stopte in 1972 met The Gore Gore Girls, moesten de meeste andere regisseurs uit die tijd nog een eerste shocker maken.

Tot slot Big Doll House heeft verder nog een scène waarbij een van de homofiele guards wordt verkracht, das op zich nog best geinig. Best blijft nog als die lange blonde ingesmeerd met kippevet volledig naakt door het kamp loopt om die vervelende Pam Grier lookalike eens een lesje te leren. Helaas blijft het te weinig. Te mak, te preuts, te weinig tempo, geen sterke personages. Had ik nu geen HG Lewis en hopen exploitatie uit de jaren 60 gezien had ik dit nog ergens schokkend kunnen vinden. Maar ik gun Jack Hill de populariteit, Spider Baby blijft een pareltje ook al is het helemaal geen exploitatie.