Tarzan the Magnificent (1960)

Uitstekend vervolg op Tarzan's Greatest Adventure. Spannend van het begin tot het einde. Gordon Scott kroop voor de laatste keer in de huid van de man van de jungle. Ironisch genoeg zou Jock Mahoney, hier in de rol van de schurk, in de vervolgfilms de hoofdrol van hem overnemen. Een aardig weetje is dat Scott in deze film niet één keer de overbekende en vaak geparodieerde Tarzankreet door de jungle laat galmen...

Film begint behoorlijk goed. Het spanningsgehalte zit er goed in. Ik ben alleen toch niet geheel weg van de hele film. Tarzan's Greatest Adventure is in mijn ogen veel beter. Gordon Scott doet de rol van Tarzan opvallend goed. Niet het soort van droom held, dus eigenlijk zie ik hem gewoon als een normale man die behoorlijk sterk en slim is. Ik weet niet of dit de eerste keer is, maar hier weet Tarzan een vrouw die aangevallen wordt door een leeuw NIET te redden. De bandieten worden ook behoorlijk goed gespeeld. Ik vind deze film mooi gemaakt maar niet het grootse spektakel wat ik ervan had verwacht daarom toch een 3,5. Maar ook dit is natuurlijk gewoon voldoende.

Tarzan in deze film opgescheept met een select groepje, als een blok aan zijn been bij een

tocht door de jungle om een bandiet voor het gerecht te kunnen krijgen. Hindernissen

genoeg, en op de hielen gezeten door de vader en twee broers van de bandiet; regelrecht

schorem zoals aan het begin van de film reeds duidelijk wordt. De schurkenrollen voortreffelijk

gespeeld, vooral die de vader en die de arglistige Coy Banton vertolken. Vooral aan een

lafhartige snob en zijn vrouw tussen wie het duidelijk niet meer klikt, heeft Tarzan zijn handen

vol.

Een latere film over The Ape Man, en waarin uit een heel rauwer vaatje wordt getapt. En dat

beviel mij wel. Opvallend vond ik ook dat Tarzan in deze film weinig begrip kon opbrengen

voor de in zijn beleving laffe houding bij sommigen terwijl die toch hun logische redenen

hadden om niet hun medewerking te verleden. Een beetje een onredelijke Tarzan voor

wie kennelijk de voornaamste deugd dapperheid is. Een detail die in lijn ligt bij die rauwere

benadering van deze Tarzan film.

Maar wat een borstkas hier bij Gordon Scott (Zie ook de poster). Dan geef ik toch de voorkeur

aan het natuurlijkere lijf van Lex Barker en voorzeker Weismuller die voor mij de ideale Tarzan is.

Diens haardracht, waar enkele Moviegebruikers het hier ook al op hadden gemunt, zat mij ook

een beetje dwars. Dat zijn haar na bepaalde scenes gelijk weer keurig op zijn kop zat stoorde

mij evenwel dan weer geenszins. Mierenneukerij! Het is maar een (Tarzan) film, maar bovendat

was er volgens mij ook sprake van springende sceneovergang en wanneer er met gemak uren

tussen had kunnen zitten, genoeg om bijv. zijn haren te kunnen schoonspoelen en terug te

brengen in model. 't Wordt nu wel een beetje kappersgelul. Ik vond het een fijne avonturenfilm

en voor mij was dit een van de betere Tarzanfilms die mij aangenaam wist te verrassen met

een heel andere input dan bij de oudere Tarzanfilms.

Fijne slotscene ook, wanneer Tarzan afscheid neemt. Mission Accomplished, en begeeft hij zich

als een mysterieus en door de overgeblevenen bewonderend fenomeen, richting de vertrouwde,

dichtbegroeide rimboe: Zijn thuis!