Le Passager de la Pluie (1970)

Nog zo'n film die stamt uit Charles Bronson's Franse periode.

En dat voor een mijnwerkers zoon.

haha.

Fijne harde sixties sfeer. Niet altijd even logisch, maar voor liefhebbers van het thriller werk van bijvoorbeeld Argento en het CV van Charles Bronson kennen een fijne film (eerder dan de liefhebbers van de Franse policiers).

DVD SLEUTH: RIDER ON THE RAIN new release date - dvdsleuth.blogspot.com

Vreemde, haast vervreemdende film met 'hard-boiled' Charles Bronson in een a-typische rol als mysterieuze kolonel die een vrouw... ja, wat eigenlijk? ondervraagt? stalkt? treitert? terroriseert?

Bronsons performance, de sfeer van de film, alles heeft de adem en logica van een droom (of: nachtmerrie...). Helaas dat in de laatste twintig minuten deze merkwaardige toon wat verdwijnt, maar dat mag de fascinatie voor deze obscure film niet drukken.

Aangename film uit 1970. De sfeer van het Frankrijk van die tijd, in één woord: heerlijk!

Prima script ook, goede plotwending, goed geacteerd. Kortom: de moeite waard.

Warrig scenario en tegenvallende acteerprestaties van de beide hoofdrol spelers. Aardig dat ook Bronson's mooie vrouw Jill Ireland nog een paar keer in beeld komt als winkelierster. Verder snel vergeten.

Volgens de IMDb-trivia-pagina was deze film de inspiratie voor Jim Morrison om Riders on the storm te schrijven...?!

"Sproetje" Marléne Jobert was destijds een graag geziene verschijning op het witte doek en zette wel meerdere knappe acts neer ("Nous ne vieillirons pas ensemble" om er maar ééntje te noemen), maar zit helaas in deze "Le Passager de la Pluie" opgezadeld met een nogal ongeloofwaardige rol.

De film heeft wel een thriller-allure maar komt nogal warrig over met enkele flauwe scènes (de nootjes !?).

Er was meer mee te doen.

"Le Passager De La Pluie." ... " !!!

Aparte Bronson (Heropfrissing) !!! Emoji!!! 'Rider On The Rain' is een

Franse productie met Charles Bronson en Marlène Jobert. De vrouw

van Bronson, Jill Ireland speelt ook hier alweer een klein rolletje. Ze speelt

Nicole (de vrouw van de boetiek) !

De scènes en de betekenis achter de nootjes vond ik 'mooi' gedaan.

Charles Bronson speelt een andere rol dat we van hem gewoon zijn.

Broeierig script met een Charles Bronson die een vrouw stalkt/ondervraagt/

treitert omdat hij ervan overtuigd is dat zij iets met de 'verdwijning'

te maken heeft van een bepaalde man die blijkbaar een zak geld bij zich

had.

Vond het een best wel sterke film! Leuk om Charles Bronson een keer in zo'n rol te zien! Heb hem op een oude huur VHS met Nederlandse ondertiteling gezien. Leuk dat Bronson wel eens in die oude Franse films speelt hij speelt ook in Adieu l'Ami (1968) samen met Alain Delon ook een hele sterke film!!

Ongeveer het eerste half uur vond ik het beste van de film. Bronson die Marlene Jobert

aanvankelijk geniepig maar alsmaar opdringeriger, plagerig onder druk zet. Redelijke film,

bij een apart, onderkoeld sfeertje.

Uit zelfverdediging doodt Mellie [Marlène Jobert] een indringer [Marc Mazza] die haar probeert verkrachten. Ze probeert haar wanhoopsdaad geheim te houden door het lichaam te dumpen in een rivier, maar wanneer een de Amerikaanse kolonel Harry Dobbs [Charles Bronson] de moord komt onderzoeken, heeft hij meteen door hoe de vork in de steel zit. Dobbs blijkt echter meer geïnteresseerd in de inhoud van de rode tas die de indringer bij zich had en speelt een gemeen psychologisch spel in de hoop dat Mellie hem zal vertellen waar de tas is gebleven. Maar Mellie weet van niks!

De film opent sterk en Bronson zet één van zijn beste rollen neer, maar Jobert worstelt met het Engels (let op de intonatie) en is daardoor minder overtuigend. Het psychologische steekspelletje tussen Bronson en Jobert zorgt voor een aantal sterke momenten en Bronson toont zijn mannetje te staan in een goed gefilmde vechtscène, maar de pogingen van René Clément om humor in het verhaal te verweven zijn onbeholpen en doorbreken de spanning. De opzichtige verwijzing naar het werk van Alfred Hitchcock is dan ook niet geheel op zijn plaats.

De enige film van Bronson die ik nog nooit gezien heb en nog zoek op dvd. Enig idee waar die nu nog verkrijgbaar zou zijn op dvd/importdvd(wel regio 2) of blu ray?

Ik heb hem op vhs (ex rental).

Enigszins verrast door deze film. Een iets andere Bronson dan ik gewend ben. Zonder enige voorkennis van het plot kwamen sommige scenes redelijk langdradig over, echter de prima (Franse) sfeer dor de hele film maakte dat weer goed. Het verhaal bleef boeiend met een enkel spannend momentje. Bronson en Jobert zette prima rollen neer. En niet te vergeten het rolletje voor Jill Ireland (als Nicole), de toenmalige echtgenote van Bronson.

"Nu was òf de put heel diep, òf ze viel erg langzaam, want zij had onder het vallen ruimschoots tijd om om zich heen te kijken en zich af te vragen wat er verder zou gebeuren." !

Met dat citaat uit Lewis Carroll's Alice in Wonderland gaat deze boven-verwachting erg fijne Euro-thriller uit de vroege jaren '70 van start. Niets voor niets begin de film met dat citaat want er zijn referenties naar Alice. Natuurlijk heeft het betrekking op de bangige kinderlijke of zelf popachtig heldin, Mellie Mau gespeeld door de charmante schattige Marlène Jobert. Een vrouw die vastzit in een wereld. Terwijl Charles Bronson steeds opduikt als, zoals zij hem ook noemt; "de Cheshire Cat" Best grappig was het dat de indringer waar het allemaal omdraaide zijn naam McGuffin was. Wat hij dan ook letterlijk was! Hoop ook dat de Italiaanse echtgenoot en luchtvaartnavigator ook als grap was bedoeld? Want tjonge, tjonge wat een vooroordelen (met als strekking, vrouwen hebben maar één recht...) had die van zijn vader geërfd? De film is misschien enigszins opgebouwd rond een pulpverhaal maar gecombineerd met stilistische elegantie en uitermate leuke en sterke vertolkingen van de twee hoofdrolspelers maakte van deze film een waar feestje! Ja dit was een echt fijne verleidelijke eigenaardigheid!

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Marlène Jobert zie ik graag.

Het verhaal is wat mager. Het kat-en-muis-spel kent nogal wat herhaling. De film is vrij traag en de film moet het vooral hebben van de broeierige sfeer. Die bijzondere sfeer de degelijke cast maakt de film zeker de moeite waard om eens te zien.

Eerste pakweg 20 minuten zijn nog het aardigst aan deze film, alsof je middenin een Giallo bent gedoken; een verkrachter met een vleeskleurige panty over zijn kop. Bijzonder fraaie regenscènes ook, voor de regenliefhebber. Daarna is het allemaal veel minder spannend en wordt er vooral gepraat, een hoop gezwets als je 't mij vraagt.

Warrig verhaaltje ook.

Heel af en toe een oubollig stukje dialoog; Bronson die voor hij iets gaat vertellen tegen haar zegt: "Drink je glas leeg", en zij doet dat dan ook nog.

Bronson ziet er trouwens goed geconserveerd uit voor zijn leeftijd, hij was hier al bijna 50, qua lichaam dan.

Mooie op elkaar afgestemde kleuren.

Film noir met heftig patriarchale stijl. Jobert speelt haar, naïeve, rol met verve. Voor zijn tijd best wel confronterend met rauwe elementen. Bronson speelt zoals altijd met kalmte. De dubbele plot tilt de film naar een hoger niveau. Late 60's komen goed naar voren in Parijs. Muziek van Francis Lai is perfect.