Le Passager de la Pluie (1970)

Warrig scenario en tegenvallende acteerprestaties van de beide hoofdrol spelers. Aardig dat ook Bronson's mooie vrouw Jill Ireland nog een paar keer in beeld komt als winkelierster. Verder snel vergeten.

"Sproetje" Marléne Jobert was destijds een graag geziene verschijning op het witte doek en zette wel meerdere knappe acts neer ("Nous ne vieillirons pas ensemble" om er maar ééntje te noemen), maar zit helaas in deze "Le Passager de la Pluie" opgezadeld met een nogal ongeloofwaardige rol.

De film heeft wel een thriller-allure maar komt nogal warrig over met enkele flauwe scènes (de nootjes !?).

Er was meer mee te doen.

Ongeveer het eerste half uur vond ik het beste van de film. Bronson die Marlene Jobert

aanvankelijk geniepig maar alsmaar opdringeriger, plagerig onder druk zet. Redelijke film,

bij een apart, onderkoeld sfeertje.

Uit zelfverdediging doodt Mellie [Marlène Jobert] een indringer [Marc Mazza] die haar probeert verkrachten. Ze probeert haar wanhoopsdaad geheim te houden door het lichaam te dumpen in een rivier, maar wanneer een de Amerikaanse kolonel Harry Dobbs [Charles Bronson] de moord komt onderzoeken, heeft hij meteen door hoe de vork in de steel zit. Dobbs blijkt echter meer geïnteresseerd in de inhoud van de rode tas die de indringer bij zich had en speelt een gemeen psychologisch spel in de hoop dat Mellie hem zal vertellen waar de tas is gebleven. Maar Mellie weet van niks!

De film opent sterk en Bronson zet één van zijn beste rollen neer, maar Jobert worstelt met het Engels (let op de intonatie) en is daardoor minder overtuigend. Het psychologische steekspelletje tussen Bronson en Jobert zorgt voor een aantal sterke momenten en Bronson toont zijn mannetje te staan in een goed gefilmde vechtscène, maar de pogingen van René Clément om humor in het verhaal te verweven zijn onbeholpen en doorbreken de spanning. De opzichtige verwijzing naar het werk van Alfred Hitchcock is dan ook niet geheel op zijn plaats.

Enigszins verrast door deze film. Een iets andere Bronson dan ik gewend ben. Zonder enige voorkennis van het plot kwamen sommige scenes redelijk langdradig over, echter de prima (Franse) sfeer dor de hele film maakte dat weer goed. Het verhaal bleef boeiend met een enkel spannend momentje. Bronson en Jobert zette prima rollen neer. En niet te vergeten het rolletje voor Jill Ireland (als Nicole), de toenmalige echtgenote van Bronson.

"Nu was òf de put heel diep, òf ze viel erg langzaam, want zij had onder het vallen ruimschoots tijd om om zich heen te kijken en zich af te vragen wat er verder zou gebeuren." !

Met dat citaat uit Lewis Carroll's Alice in Wonderland gaat deze boven-verwachting erg fijne Euro-thriller uit de vroege jaren '70 van start. Niets voor niets begin de film met dat citaat want er zijn referenties naar Alice. Natuurlijk heeft het betrekking op de bangige kinderlijke of zelf popachtig heldin, Mellie Mau gespeeld door de charmante schattige Marlène Jobert. Een vrouw die vastzit in een wereld. Terwijl Charles Bronson steeds opduikt als, zoals zij hem ook noemt; "de Cheshire Cat" Best grappig was het dat de indringer waar het allemaal omdraaide zijn naam McGuffin was. Wat hij dan ook letterlijk was! Hoop ook dat de Italiaanse echtgenoot en luchtvaartnavigator ook als grap was bedoeld? Want tjonge, tjonge wat een vooroordelen (met als strekking, vrouwen hebben maar één recht...) had die van zijn vader geërfd? De film is misschien enigszins opgebouwd rond een pulpverhaal maar gecombineerd met stilistische elegantie en uitermate leuke en sterke vertolkingen van de twee hoofdrolspelers maakte van deze film een waar feestje! Ja dit was een echt fijne verleidelijke eigenaardigheid!

Marlène Jobert zie ik graag.

Het verhaal is wat mager. Het kat-en-muis-spel kent nogal wat herhaling. De film is vrij traag en de film moet het vooral hebben van de broeierige sfeer. Die bijzondere sfeer de degelijke cast maakt de film zeker de moeite waard om eens te zien.

Film noir met heftig patriarchale stijl. Jobert speelt haar, naïeve, rol met verve. Voor zijn tijd best wel confronterend met rauwe elementen. Bronson speelt zoals altijd met kalmte. De dubbele plot tilt de film naar een hoger niveau. Late 60's komen goed naar voren in Parijs. Muziek van Francis Lai is perfect.

Fascinerende film. Jobert en Bronson vullen elkaar goed aan en het is allemaal sfeervol en mooi in beeld gebracht. Het verhaal ontwikkelt zich wat langzaam, maar dat is in dit geval niet zo erg. En of het geloofwaardig is… het boeit en broeit gewoon!

Dikke 7,5, naar boven afgerond.