Lady and the Tramp (1955)

het verhaal van Lady en de Vagebond is geweldig en meeslepend, ben er helemaal weg van kan niet wachten om hem te kopen.

Ik heb wel al de filmposter meegenomen van de Videotheek aangezien ik daar werk en alles gratis mee kan nemen , heb ik dus ook al de poster mee terwijl ie nog uit moet komen haha...

hang nu onder mijn exclusive: The Disney Kiss poster...

En die poster is mijn trots!!!

maar okay geweldige film vooral het spaghetti eten!!

Geweldige klassieker! Brengt een leuk en pikant sfeertje

vandaag de dag de ouders van Rakker uit de Donald Duck.

Lees ze graag

4*** voor een mooi klassiek filmpje.

Meende me al te herinneren dat ik deze Disney altijd minder vond dan alle andere classics. En na de film laatst weer gekeken te hebben kan ik dit slechts bevestigen. Neemt niet weg dat het een hele schattige en toch leuke film is, met niet te vergeten de legendarische spaghetti scene. Voor mij is de scene met de bever echter favoriet!

Mijn favoriete personage in de film: Trusty (Snuffel), wat een geweldige hond met zijn eeuwige verhalen over zijn ouwe trouwe grootvader.

3*

Goede Disney klassieker en wat beter dan het vervolg.

De straat achtige setting was goed vooral hoe het is ingericht. Ook de stijl van het huis waar Lady woont is leuk. De honden waren wel geinig. 3,5 voor een goede Disneyfilm.

Ik heb nogal een hekel aan honden. Het zijn irritante vieze beesten, die veelsteveel aandacht opeisen. Nee geef mij maar het chille van poezen! De heren van Disney dachten er echter anders over en tekenden een brave film bij elkaar over hoe twee honden van verschillende klasses elkaar vinden. Aardig avontuurtje hoor, maar niet heel opmerkelijk allemaal. De scene bij het Italiaanse restaurant kwam me overigens wel bekend voor .

De Aristokatten, maar dan met honden

Hoewel, eigenlijk klopt die vergelijking niet echt want Lady en de Vagebond stamt uit '55 en De Aristokatten uit '70 maar de films hebben wel erg veel met elkaar gemeen. Ik maak de vergelijking simpelweg omdat ik Aristokatten eerder heb gezien maar soit. Ik dacht dat ik Lady en de Vagebond nooit had gezien, heb er blijkbaar wel op gestemd, maar toen ik gisteravond achter een iets luchtig was aan het zoeken stootte ik hier op. Normaal gezien kijk ik meestal een episode van een serie voor ik ga slapen maar vermits ik alles van Angel heb gezien en Battlestar Galactica of Stargate Atlantis met lange films begint, moest ik iets korter hebben. Zoals gezegd viel het oog op Lady en de Vagebond en doordat De Aristokatten één van mijn favoriete Disney films is, dacht ik dat dit ook best wel eens leuk zou kunnen zijn.

En dat is het ook geworden. Dankzij een scène die gebaseerd is op een anekdote uit het leven van Walt Disney zelf (hij was ooit een diner met zijn vrouw vergeten en zag als enige oplossing een cadeau, de puppy in een hoedendoos), wordt Lady in het leven geroepen en vanaf dat moment kent de film een groot aaibaar gehalte dat nergens vermindert. Deze keer is geen film die gebaseerd is op een sprookje maar op een kortverhaal in de krant dat daarna verder werd uitgewerkt. Op zich kent Lady en de Vagebond dan ook een redelijk vlot plot, vooral als je bekijkt dat hier eigenlijk bitter weinig mee is te doen. Ik vroeg me al af hoe ze in godsnaam een dik uur gingen vullen met honden maar Disney zou Disney niet zijn als ze hier niet weer iets moois van wisten te maken. En dat doen ze ook want de film zit dan ook bomvol met romantische scènes (de spaghetti scène kent iedereen, al wou Walt Disney die origineel zelfs niet in de film!) maar ook heel de climax pakt beter uit dan ik had verwacht. Ik wist niet wat ik kon verwachten maar vanaf het moment dat Lady in de problemen geraakt door tante Saar, komt de film in een ware stroomversnelling. Het idee met de rat is eenvoudig gevonden maar werkt perfect en het einde waar Snuffel onder de auto terecht komt in de hoop om Vagebond te redden is een erg mooi kippenvel moment. Ik ben er alleen nog altijd niet uit wat ik het liefste heb. Oorspronkelijk was het de bedoeling om Snuffel echt te laten sterven (zie ook de reactie van Jock) maar toen Walt Disney de scène zag, kreeg hij schrik dat er zich weer een Bambi situatie ging voordoen en werd Snuffel terug in het leven geroepen. Ik denk dat ik dan toch meer naar de aangepaste versie nijg want anders was het wel een erg triestig einde geweest. Toch is het weer eens een bewijs hoe Disney er altijd in slaagt om de gevoelige snaar te raken. Gelukkig is het niet één en al tristesse dat de klok slaat want er zijn weer een aantal geweldige nevenpersonages in de film te ontdekken. Aan de hoofdpersonages begin ik zelfs niet, iedereen weet wel hoe aandoenlijk die zijn, maar die 2 katten waren fantastisch. Jammer dat ze maar zo'n vreselijk korte rol in de film hebben, daar had echt wel wat meer ingezeten. Maar ook de andere honden zoals Jock en Snuffel of de bever zijn erg leuk.

De animatiestijl die hier wordt gebruikt is toch Disney op zijn hoogtepunt. Ik ben de laatste tijd vooral bezig met de klassiekers te herzien maar af en toe zit er eens een nieuwere titel tussen, een paar dagen geleden nog The Emperor's New Groove. Als je die 2 dan vergelijkt dan snap ik niet dat er mensen zijn die de nieuwe computeranimatie prefereren boven deze ouderwetse stijl. Kuzco is zelfs nog niet geheel in de stijl zoals Tangled maar toch verkies ik titels zoals deze Lady en de Vagebond, De Aristokatten of Sleeping Beauty met gemak boven die films. Alles is werkelijk zo prachtig geanimeerd dat het lijkt alsof je de honden zo kunt aaien. Iets wat me in de oudere Disney films ook vaak opvalt is dat er rustig met de animatiestijl wordt gewerkt en dat er wordt opgebouwd naar een climax waarin de tekenaars even helemaal los kunnen gaan. Ook deze film kent dat in de vorm van het gevecht met de rat en de achtervolging van Snuffel en Jock. Maar het is vooral het gevecht tussen de Vagebond en de rat dat echt prachtig is geanimeerd. Naar aanleiding van het gevecht heeft animator Wolfgang Reitherman verschillende ratten in een kot op zijn bureau gehad om hun acties te bestuderen en hij heeft erg goed opgelet. Het gevecht ziet er dan ook werkelijk prachtig uit. Ook het idee om de film echt vanuit het oogpunt van de honden te laten afspelen, dus zo weinig mogelijk gebruik maken van de gezichten van Jim en Lieverd is al even simpel als geniaal.

Wederom een erg sterke Disney film ware het niet dat het plot soms ietwat te weinig om handen heeft. Dit heeft als resultaat dat ik niet dezelfde score kan geven zoals aan mijn favoriete Disney films maar misschien moet ik hem gewoon nog eens een keer zien. Lady en de Vagebond is echter al bij al een heerlijk romantische film met een aantal erg leuke personages en een prachtige animatiestijl.

Dikke 4*

Aardig.

Een film uit een periode waar de Disney classics nog wel te pruimen waren. Een pluimpje voor de animatie van Lady, het is jammer dat ze dat oog voor detail door de jaren heen kwijt zijn geraakt.

Het verhaaltje begint wel leuk, maar na een tijdje is het toch iets te gefragmenteerd of echt interessant te blijven. Korte dramatische bruggetjes van een tiental minuutjes per stuk moeten samen een film vormen, maar dat lukt uiteindelijk niet helemaal.

Wel een leuk niks-aan-de-hand filmpje met uiteraard één legendarische scene. Maar is het vooral het oog voor animatie dat me bijblijft in deze film.

2.5*

What a dog!

Vandaag wéér deze prachtige Disney-klassieker gekeken. Het afgelopen jaar heb ik hem al wat vaker gezien maar aangezien hij het thema Kerstmis bevat heb ik hem vandaag weer bekeken.

En ik denk dat dit na The Lion King toch wel mijn all-time favourite Disney-film is. De karakters zijn leuk, mooi getekend en geven een fijne sfeer aan de film. Elk personage van de film draagt bij aan een erg leuke film. De film wordt nooit saai. Hij duurt dan wel kort, maar ik ken films die nog korter duren en veel langer lijken te duren. De film bevat veel scenes die ik zeer leuk vindt. De spaghetti-scene is natuurlijk de uitspringer. Maar ook de rest van die romantische avond en de eind-scenes zijn erg sfeervol. De romantiek in de film is heel erg aanwezig en komt zeker op mij over. Nog beter als in sommige real-life films. De klaagzang van de honden in het hondenasiel vind ik dan weer iets minder, maar gelukkig is dat zowat het enige. Want, hoe vaak ik deze film ook kijk, hij blijft gewoon leuk. Dat vond ik vroeger en dat vind ik nu nog. Ik heb echt heel erg goede gevoelens bij deze film. Ik weet nog dat ik deze film vaker meerdere malen op een dag keek. En ik kwam er de afgelopen dagen dan ook achter dan de VHS echt 'oud' oogde. Maar dat is juist zo gezellig Desondanks dat overweeg ik toch de Diamond Edition te kopen als hij in Nederland uitkomt.

Nu had ik vroeger sowieso wel een zwak voor de Disney-films, deze was toch een van mijn favorieten. En in de afgelopen tijd ben ik er dus achter gekomen dat dat nog steeds zo is. De personages, de animatie, de muziek, de scenes: alles klopt. En dan te bedenken dat deze film gemaakt is in 1955.... Menig animatiefilm wat nu uitkomt kan nog niet in de schaduw staan van de klasse die deze film biedt. En daarom doe ik er nog een halve ster bij. Voor een van de beste animatiefilms ooit gemaakt.

4,5*

Lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien en dus nog eens uit de kast gehaald. De film viel een klein beetje tegen. De bekende scène met de spaghettisliert is eigenlijk het hoogtepunt van de film, de rest viel een beetje tegen. Het verhaal is ook niet echt bijster speciaal en veel liedjes (die toch wel typisch zijn voor zo'n Disneyfilm) komen ook niet voorbij en zijn ook niet echt bijzonder. Voor de rest is hij wel mooi getekend.

Toch wel wat tegengevallen.

Wow, Disney zit terug op het niveau van Dumbo en Bambi met deze prachtige animatie. Na de compilatiefilms in de jaren '40 lukt het Disney om terug te krabbelen met grote animatiefilms. Al merkte je dat het niet zo simpel was. Het valt me meteen op dat Lady and the Tramp beter getekend is dan z'n voorgangers en er duidelijk geleerd is. Bambi en Dumbo hadden ook wel deze kwaliteit. Na het drukke Peter Pan is er meer gekozen voor een film bestemd voor de hele familie. Met plaats voor sfeer, avontuur, humor en romantiek. De eerste Disney trouwens die ècht romantiek in zich heeft. De prinsesjes (Cinderella, Sneeuwwitje) hadden hun prins wel, maar echt romantisch kon je die films ook weer niet noemen. Gewoon sprookjesachtig.

De film heeft ook één van de betere scripts. Niet alleen de scène met de spaghetti maar ook andere scènes zijn niet per se losstaand maar komen op het juiste moment in beeld en krijgen de verdiende opbouw. Er zijn ook rustige momenten ingebouwd. Een fout die Peter Pan maakte om dat niet te doen.

Lady and the Tramp is gewoon genieten. Prachtige beelden, leuke figuren, adembenemende beelden, mooie muziek, ... Dit hoort tot één van de betere Disneyfilms.

En tijdens het herkijken van de Disney-reeks ben ik alweer beland in 1955, het jaar dat Lady and the Tramp ging draaien. Na een stel zeer matige films neemt Disney revanche, want deze LatT heeft me goed vermaakt. Dat komt denk ik door het hoge aaibaarheidsgehalte van alle hoofdrolspelers. Het is een feelgoodfilm die best wel aardig uitgewerkt is. Al heeft ook deze Disney weer het euvel dat de opbouw altijd lang duurt, waardoor er voor het hoofdplot (Lady meets the Tramp) niet zo heel veel tijd over blijft. Maar het paste gelukkig allemaal in de film. Het bekende spaghettimoment stond me nog wel bij van vroeger, maar zo heel bijzonder is dat eigenlijk niet. Er had wel een mooiere kus uit mogen volgen. Eigenlijk zijn alle stukken wel de moeite, ook al eindigt de film wat zoetsappig met al die puppy's. Maar dat past wel bij Disney, dus daar klaag ik maar niet meer over. Het is een heel fraaie film geworden dat er ook nog eens uitstekend uitziet. Qua humor zouden deze films wel wat scherper mogen. Al waren de Italiaanse restauranthouder en de 2 mannelijke hondenvrienden van Lady best leuk.

3,5* (was 3*)

Lady and the Tramp stond me zoals ik al in een oud bericht aangaf vooral bij als zo'n beetje de enige film waar mijn grotendeels Disneyhatende vader gek op was. Ik zelf heb het tot nu toe nooit beschouwd als één van de betere of slechtere, meer eentje voor in het midden, maar een herziening doet toch wonderen. Dit is een zeldzame Disney waarbij de emoties de hoofdrol spelen, waardoor je een kalme film krijgt die de tijd neemt om te ontvouwen. Dat het een korte film is komt dan vooral doordat er weinig verhaal is, maar in tegenstelling tot in het erg zwakke en vergelijkbare The Aristocats wordt dit een voordeel. Nooit is er bij Disney namelijk zo lang stilgestaan bij een romance, maar zelfs de verwarring van Lady rond de geboorte van de baby (wat haar naar de Tramp leidt) krijgt gewoon de tijd. Nee, dit is niet het niveau van Yasujiro Ozu of zo iemand op emotioneel gebied, maar het moet natuurlijk ook voor kinderen leuk zijn. Disney en zijn regisseurs besteden hier meer tijd aan sfeerschepping en personages dan ooit en het levert een magisch effect op. Het is ook de mooist ogende film van de studio voor de wederopstanding in de late jaren '80. Erg gedetailleerd, met mooi kleurgebruik en honden die echt als honden bewegen.

Ik verhoog naar vier sterren.

”Of course not, Miss Lady. Why, everybody knows a man's best friend is his human.”

Een erg mooie Disney film, waarbij net als in Belle en het Beest twee uitersten zich tot elkaar aangetrokken voelen. De één is rijk en deftig, de andere juist het tegenovergestelde.

Lady and the Tramp is allereerst ontzettend mooi geanimeerd, waarbij de details van de honden goed zijn uitgewerkt en alles heel mooi en natuurlijk oogt. De romance tussen de twee honden wordt op een sterke manier opgebouwd. Verder is het ook één van de weinige Disneys, waarbij de muziek echt een duidelijk toegevoegde waarde is. De nummers zijn niet alleen mooi, maar staan ook echt in dienst van het verhaal.

Verder is de balans erg goed. Er zit humor in, tempo, rustige momenten en vooral een hele sterke luchtige sfeer, waarbij alles goed in elkaar over loopt. Ook de bijpersonages zijn in orde. Jock en Trusty zijn twee grappige honden en de Italiaanse restauranthouder is op een ingetogen manier ook best leuk. Het moment waarbij Lady en de Vagebond samen spaghetti eten, is schitterend en een van de allermooiste momenten uit een Disney film.

Een fijne Disney klassieker dus, die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan en die zich mag rekenen tot mijn persoonlijke favorieten.

4,0

Ik kan me niet herinneren dat ik deze Disney ooit gezien heb toen ik klein was dus toen hij van de week op BBC werd uitgezonden vond ik het tijd om hem een dekeer te gaan kijken. Ik kende natuurlijk de 'spaghetti scène' al, en het liedje Bella Noche,maar voor de rest was deze film nieuw voor mij.

Maar hij is me heel goed bevallen. Hij is natuurlijk ontzettend schattig, maar ook de sfeer vond ik heerlijk. De originele klassieke Disney sfeer, met bombastische muziek en een redelijk sneltempo. Maar ook de kleding, hetdecor. En trouwens ook gewoon hetmooie, schattige verhaal. De trouwheid van een hond komt sterk over, maar ook hoe de veschillen van afkomst in het niet vallen bij echte liefde. Schattig toch

Een heerlijke film.

Disney doet romantiek erg goed en 'Lady and the Tramp' is daar een uitstekend voorbeeld van. De dynamiek tussen de twee hoofdrolspelers werkt uitstekend ondanks het inmiddels afgezaagde concept. Lady laat genoeg pit zien om op zichzelf te kunnen staan en Tramp heeft genoeg kwaliteiten om zijn tekortkomingen goed te maken. De legendarische scene met de spaghetti moet toch voor iedereen iets doen?

Wat 'Lady and the Tramp' echter het beste doet is plot. Alle verhaallijnen zijn uitermate goed opgezet en komen ook perfect terug. Geen uitstapjes die er niet aan toe doen, geen onnodige hoeveelheid personages. Elk personage is belangrijk, goed gedoseerd en nog charmant ook. Daarnaast zijn er enkele geweldige scenes, zoals de Siamese katten of in de pond, die in korte tijd ongelooflijk veel weten te vertellen. De liedjes daarin dragen bij aan het verhaal en voelen veel minder een oponthoud dan in, bijvoorbeeld, 'Cinderella'. De animatie is wederom fantastisch met een geweldige climax met de rat. De puppies zijn natuurlijk nooit erg om naar te kijken.

Hoewel dit nooit echt mijn favoriete Disney is geweest heb ik er wel meer waardering voor gekregen. Het is een romantisch verhaal zonder al te veel tragedie en met uitstekende personages. Goed vermaak.

Terechte klassieker.

Lady And The Tramp heeft wat tijd nodig om een standvastig tempo te vinden, maar eenmaal dat lukt volgt nog een uur lang een leuke roadmovie-achtige romantische trip, waarbij het niveau stijgt naarmate het einde nadert. Je ziet het niet veel in Disneyfilms, maar fijn is het natuurlijk wel.

Ook fijn is de stemmencast. In tegenstelling tot latere Disneys (die uit de jaren 90, waarmee ik ben opgegroeid en die eigenlijk een streepje voor hebben) is hier nog geen sprake van excentrieke zijpersonages. Elk personage is nog vrij ingetogen en dat helpt misschien wel.

Maar de grootste troef is wellicht de animatie, die volgens de typische klassieke tekenstijl gedaan is. De belangrijkste personages zijn qua design ook vrij gedetailleerd vormgegeven en af en toe springt er eens een scène bovenuit, zoals het gevecht tussen de Vagebond en de rat, die de toon meteen een stuk grimmiger maakt.

3,5

Fijne klassieke Disney film, veel sterker dan ik mij kon herinneren.

Het begint al met de tekenstijl. Die is warm en sfeervol. Veel details van dichtbij, in zowel honden als huizen, maar soms wat abstracter van veraf (die eerste beelden bijvoorbeeld). En natuurlijk geen computeranimatie. Ook de muziek is mooi en de gezongen liedjes zijn erg sterk, grappig en melodieus. De voice-acting is ook prima.

Maar het zijn vooral de losse scènes waarin Disney sterk is. Die eerste nacht alleen van Lady, met haar puppy-ogen, gedrag en speelsheid. Disney weet als geen ander filmbedrijf een schattigheid over te geven, enkel en alleen via beelden. Heel knap. Ook de montage is bijzonder trouwens in deze, met veel personages die in beeld blijven maar waar de achtergrond verdwijnt. Dat zie je niet vaak, zeker niet bij Disney.

Verder geen irritante bijfiguren, eens een keer geen echte vijand wat best leuk is voor de verandering en natuurlijk één van de bekendste Disneymomenten ooit. Alleen tegen het einde viel de scène bij de hondenkennel wat tegen en ging alles net te snel. Verder met gemak 4,0*.

Dat is wellicht de reden waarom ik deze film zo weinig heb bekeken. Ik kon maar geen binding krijgen met de karakters. Ook na herbekijken is het enige wat ik me herinner de spaghetti scène. Het is een film die aardig is, maar ik kan er mijn aandacht gewoon niet bijhouden. En ja hoor de katten moeten natuurlijk weer de slechte zijn, hoe origineel!

Disney Classic #15

Jeugdfilms vallen vaak tegen als je ze later terugkijkt maar bij Lady and the Tramp is het in mijn geval juist omgekeerd. Van begin tot eind een oerdegelijke Disney die nergens verveelt. Ik heb niks met honden of liefdesverhalen maar hier lijkt alles op zijn plaats te vallen.

Dat begint al met het breedbeeldformaat. De makers hebben hier uitstekend gebruik van gemaakt en het lijkt zelfs of ze er al jarenlang ervaring mee hebben. Het voegt in ieder geval duidelijk iets toe. Ook kijk je voortdurend naar hekken, benen of tafels in plaats van straatbeelden, auto's en landschappen. Hierdoor is het echt een hondenfilm geworden die zich afspeelt in de mensenwereld in plaats van een mensenfilm waarin toevallig honden voorkomen. De voordelen die animatiefilms in dit opzicht hebben, namelijk geen camera- of lichtrestricties, zijn uitstekend benut.

Verder is de tekenstijl vrij realistisch en dat past prima in het verhaal en de sfeer. Het geeft vanaf de eerste minuut een warme uitstraling. Maar ook de karakters zijn in tegenstelling tot een aantal voorgangers weer erg vermakelijk. Stuk voor stuk verschillen de honden behoorlijk in gedrag wat het avontuur levendig en verrassend maakt. Een achterliggende gedachte van Lady and the Tramp is ook behoorlijk volwassen en serieus: mensen krijgen en kind en andere dingen, waaronder huisdeuren, zijn opeens een stuk minder belangrijk. Wie heeft hier niet eens over nagedacht?

Maar de toon blijft vooral vrolijk zonder kinderachtig te zijn. Mocht ik deze ooit nog eens aanschouwen als vader tijdens de Kerstdagen zal er nog wel een halfje in de beoordeling bijkomen.

4*

Disney’s 15e avondvullende tekenfilm is na Dumbo en Bambi de derde tekenfilm waarin dieren de hoofdrollen spelen (de compilatiefilms uit de periode 1942-1949 niet meegerekend). Tussen het eerste idee en de uiteindelijke première van Lady and the Tramp lagen ruim dertig jaar, toen Walt Disney op een avond in 1925 een puppy mee naar huis nam. In de pré-productie van SnowWhite and the Seven Dwarfs kwam schrijver Joe Grant met een idee voor een nieuwe Disney-film, gebaseerd op eigen ervaringen uit het leven van Grant. Walt Disney was meteen enthousiast, maar het duurde nog enkele jaren voordat hij het script goedkeurde. Toen Disney in de jaren ’40 het korte verhaal “Happy Dan, The Whistling Dog” van schrijver Ward Greene las, besloot hij om die verhaallijn te koppelen aan Grant’s verhaal over een troetelhondje welke opzij wordt gezet wanneer er een baby geboren wordt.

In 1953 begon men met de productie en Lady and the Tramp was de eerste film die in Cinemascope werd opgenomen. Ze huurden de populaire Amerikaanse zangeres Peggy Lee in om een deel van de soundtrack voor haar rekening te nemen en een aantal stemmen in de film in te spreken. Dit kwam het succes van de film zeker ten goede. Met een opbrengst van 7,5 miljoen dollar in de VS was de film een succes.

Lady and the Tramp behoort misschien niet tot de beste films van Disney, het blijft een leuke film met fraaie animatie en enkele leuke karakters. De scène waarin Lady en de Tramp samen spaghetti eten is een klassieker.

Ook weer eens herzien. Lady and the Tramp is nooit mijn favoriete Disney film geweest, en zal dat ook nooit worden, maar viel uiteindelijk toch best mee. Het verhaaltje is niet heel erg meeslepend, maar best wel lieflijk, en weet uiteindelijk toch wel te vermaken. Opvallend zijn de culturele stereotyperingen die voorbijkomen. In mijn ogen redelijk onschuldig, maar ik vrees dat het tegenwoordig not done is.

De animatie is sterk, zeker voor die tijd, maar de film voelt als geheel wat minder creatief aan. Dat uit zich met name in de koppeling tussen beeld en muziek, die hier wat minder sterk is dan in eerdere films. Liedjes storen niet echt zoals bij de latere films, maar muziek en beeld staan wel veel losser van elkaar. Wel leuk is het hondenkoor in het asiel, en natuurlijk de iconische spaghettiscène.

Niet de beste Disney, maar zeker ook niet vervelend. 2,5*.

Fijne Disney film.

Het verhaal is gewoon erg lief en erg leuk gebracht. Van begin tot einde zit het tjokvol magische momenten. Hoogtepunt is toch wel de Spaghetti scene hoor. Naar het einde toe duurt het soms net even wat te lang en begint het een heel klein beetje te slepen. Maar de animaties maken erg veel goed. Er zit zoveel schoonheid in de tekenkunst. Geweldig gebruik van kleur, de schaduwen zijn erg goed en de achtergronden nagenoeg perfect. Geweldige Disney Classic.

De film zit nogal onevenwichtig in elkaar, want in de laatste tien minuten moet ineens alles gebeuren. Daarvoor is het niet zo bijster interessant. Het moment met de spaghetti is niet voor niets de meest iconische, want verder valt er met deze film erg weinig te beleven. Het begin met Lady en de perikelen rondom het huis en de baby was nog wel vermakelijk, maar zodra er meer avontuur in het spel kwam werd het rap minder (met als dieptepunt die vervelende bever).

Ook de andere bijfiguren zijn irritant te noemen, en memorabele liedjes zitten er ook al niet echt in. Nogal een tussendoortje dus. De kwaliteit is verder niet heel slecht (hoewel het geluid wel minder was, maar dat kan ook aan mijn versie gelegen hebben).

2,5*

Degelijke Disney film. Lady is een ietwat truttig en nogal oninteressant personage, the Tramp is qua karakter een stuk leuker. Leukste personages zijn wat mij betreft echter de honden Jock en Trusty, zij zorgen voor enkele komische noten. Het verhaal stelt niet heel veel voor, maar mede gelet op de beperkte speeltijd valt daar overheen te komen.

“What a dog!”

Prima Disney klassieker. De iconische spaghettiscene is geweldig, en ook het begin is mooi gedaan. Je voelt gelijk die hartverwarmende en sentimentele sfeer waar Disney om bekend staat. Het middengedeelte is wat minder en de bijrollen (behalve Trusty en Darling) maken ook geen blijvende indruk. Maar Lady en Tramp, en de mooie animatie, zorgen ervoor dat het boeiend blijft om naar te kijken. De korte speelduur is ook wel heel fijn.

Toch een beetje saai bij herziening. Lady en de Vagebond was een film die ik vroeger niet zelf op videoband had, maar wel vaak wilde kijken bij vriendjes. Daardoor is het toch een beetje een speciale film voor me, maar die magie is nu voorbij vrees ik.

De animatie is wederom erg mooi, vooral Lady springt er bovenuit. Leuk gedaan dat de mensen bijna niet in beeld komen, waardoor je als kijker op het hondenniveau blijft. De liedjes zijn redelijk, al zijn de Siamese katten wel een hoogtepuntje van de film. De rat vond ik vroeger best spannend, maar nu komt het besef dat ik een echte badguy mis. Toch iets waar Disney normaal gesproken erg goed in is. Door dit gemis voelt het hele avontuur een beetje gewoontjes.

Daarnaast zijn niet alleen Lady zelf, maar alle randfiguren niet memorabel, behalve die katten weer. Het is allemaal wat te braaf naar mijn smaak.

Eigenlijk verbazingwekkend dat deze al dateert van in 1955! Ik zag hem als kind ontelbare keren en ook vandaag ziet hij er nog best prima uit. Ik dacht een Disney van ergens in de jaren 80 ofzo, niets is minder waar. Knap voor die tijd!

Sowieso een aantal erg leuke en nostalgische scènes waarvan de spaghettiscène de meest beroemde is, maar ook andere zaken kwamen snel terug zoals die Siamese katten (prima song overigens), die twee andere loebassen, het hondenasiel en de grote wijziging ten huize Lady die haar hele leven overhoop haalt.

Lady en de Vagebond blijft een mooie romantische film, één van de klassiekers van Disney. Met een lach en een traan, maar vooral lekker sentimenteel.

Ik denk dat dit voor iedereen met een hart nog wel een leuke film is. Ik moet zeggen dat ik niet had verwacht dat ik dit zo'n leuke film zou vinden. Ben er dan ook blij mee dat ik de film uiteindelijk heb gezien.

Ik vond 'm wel vermakelijk. Wat aan de zoete kant, maar wel echt typisch old-school Disney met charmante karakters die in dit geval bijna alleen maar honden zijn. Heel typisch ook dat in heel veel scenes met mensen de hoofden niet getoond worden, maar de focus blijft op de honden. Een paar klassieke scenes met bijvoorbeeld de Siamese katten en natuurlijk de iconische spaghetti-scene. Ik was wat verbaasd door de waarschuwing van Disney+ over 'inappropriate content', dat zal wel de regelmatig terugkerende accenten en stereotypetjes zijn (onder andere de Engelse bulldog, de Aziatische katten, de Italiaanse restauranthouders, de Ierse politie-agent, de Schotse en Russische honden). Hoe dan ook, fijn geanimeerd, best leuke karakters, en hoewel het een wat romantisch en zoet verhaaltje was komen we niet in eindeloze pretentieuze muzikale nummers terecht. Fijne nostalgie.

Laat disney hier maar eens een real life movie maken !!!

Wat een fijne Disney film. Ziet er voor die tijd prachtig uit. De straten, huizen, kleuren, luchten, zijn zeer sfeervol getekend. Ook de honden hebben mooie eigen karakters.

De twee irritante katten zijn geweldig. Toen ik de Donald Duck las, weet ik nog dat ik het heel erg vond dat 'Lady' de schuld kreeg van alles wat de katten kapot hadden gemaakt.

Het is niet Disney's beste film, maar zeker een topper! Zeer de moeite waard om eens te kijken.

Gedateerd, traag, weinig emotie en had ik al gezegd dat de film traag is?

Deze film vies tegen. De film is denk ik (voor mij) té gedateerd geworden. De film is bijzonder traag. De scenes worden oneindig lang uitgesponnen en de eerste 45 minuten missen elke vorm van urgentie. De film gaat nergens heen. De stemmen zijn erg onderkoelt en - het is al eerder gezegd - ik kon me absoluut niet inleven of binding krijgen met het verhaal of de karakters. Het klopt gewoon allemaal niet. De laatste 20 minuten stijgt de film in niveau en begint het verhaal vorm te krijgen, maar dan is het ook weer voorbij voor je het door hebt. De balans is uit de film: het begin gaat veel te traag het einde is afgeraffeld. Voor mij viel deze film erg tegen. De spaghetti scene is by far het beste stuk in de film maar het kan de film niet redden helaas. Ik blijf - met pijn in het hart - steken op 1,5 ster.