Paris Qui Dort (1924)

Zeer leuke film met wel ietwat verouderde special fx en het geluid was ook niet alles Een aanradertje ****

p.s. deze poster lijkt me niet van deze film maar van Sous les Toits de Paris uit 1930

Paris Qui Dort zit bij de Criterion dvd van Sous les Toits de Paris. Al zou dat geen geldige reden moeten zijn om dan maar de verkeerde hoes te plaatsen.

Was wel een aardige stille film. Niet erg verwonderlijk dat er dingen in de film zitten die later cliches werden. 2.5 sterren

Rene Clair felt that French Cinema had gotten off the track and made this little film as an antidote to that problem. There's really not much to it, but it manages to be quite amusing enough to fill its short running time. Clair would go on to direct several other interesing fantasy movies, and would eventually direct And Then There Were None.

bron

In Film > Overige films > Paris Qui Dort:

Is er verder iemand bekend met dit schitterende filmpje van René Clair uit 1925 (zo'n 32 minuten lang)? Een combinatie van science-fiction en slapstick humor; het gaat over een zestal Parijzenaren die ontdekken dat hun stad plots compleet stil is gevallen. Een vreemde straling heeft de gehele stad in slaap gebracht, behalve dit zestal, omdat ze zich ofwel in een vliegtuig, of op de top van de Eiffeltoren bevonden (en dus boven het stralingsveld). Dit levert bizarre situaties op, als de groep zich uitleeft in de stad die ze geheel voor zichzelf hebben, maar vervolgens vervallen in verveling, ruzie en zelfs diefstal.

Na het eveneens uitstekende Entr'acte (1924) is dit het tweede korte, stomme meesterwerk dat ik van Clair zie. Echt een pareltje. 5*

Ja,de special effects zijn krek ietwat verouderd,valt toch tegen van een film die nog geen 100 jaar oud is.Als je bedenkt dat het plaatsen van een juiste filmposter al meer dan 3 jaar duurt...

Hoe dan ook:innovatieve kortfilm(niet verder vertellen) met imho DE definitieve beelden van de tour Eiffel en het(steeds maar niet)ontwakende Parijs,ondanks de technische onvolkomenheden(voor kijkers anno nu).

Verder kunnen we de thematiek nu wel dromen:mad scientist die volkomen op hol slaat en het kinderlijke"wat als ik alleen op de wereld was"motief.Maar het grote aantal imitaties pleit toch vaak voor de kwaliteit van een film.

Zoals gebruikelijk toont Clair zijn gauchistische wereldbeeld per film:de burgerlijke wakers(behalve de nachtwaker dan) die zijn overgebleven kunnen helemaal niets zonder het zwoegende proletariaat dat is ingeslapen,en weten al snel niet meer waar ze het zoeken moeten van verveling.

Overigens:Eco vermeldt deze film in IPDF en verbindt aan de beelden van de Eiffeltoren allerhande quasi-serieuze samenzweringstheorieen,wel vermakelijk(R.C.=Rose-Croix enz.)

Gerestaureerde 4K versie gezien. Precies alsof je naar bewegende postkaarten zit te kijken met die bruine en blauwe kleuren. Parijs is volledig stilgevallen om onbekende redenen. De nachtwaker van de Eiffeltoren wordt niet op tijd afgelost en éénmaal beneden ziet hij overal bewegingloze mensen. Dan ontmoet hij een groepje reizigers die ook door de "vloek" gespaard lijken. Opmerkelijk aan deze film is de manier waarop René Clair met beweging en onbeweeglijkheid speelt, en dit vooral naar het einde toe. Het wordt duidelijk hoe krachtig een film hierdoor Is. Een beeld op zich suggereert, een beweging in dat beeld vertelt.

De originele opnames van 66 minuten bestaan niet meer. Deze 4K benadert met 59 minuten het meest het originele werk.

Paul [Henri Rollan] werkt als nachtwaker op de Eiffeltoren. De volgende ochtend is Parijs vrijwel uitgestorven. De enige mensen die Paul tegenkomt lijken wel bevroren, met uitzondering van een piloot [Albert Préjean] en diens passagiers, die vannacht vanuit Marseille naar Parijs zijn gevlogen. Samen profiteren ze optimaal van de mogelijkheden dat een uitgestorven Parijs ze biedt, tot Paul via zijn radio-ontvanger een oproep hoort. In 2018 gerestaureerde Engelse versie met een overdaad aan tussentitels. De beelden van Parijs (vooral de shots op en rondom de Eiffeltoren) zijn indrukwekkend en het basisidee is interessant. Het tweede deel, waarin Paul en kornuiten de oorzaak van dit alles achterhalen, is teleurstellend conventioneel en het einde is ronduit gemakzuchtig.