Speedy (1928)

De dag dat ik deze bekeken heb, ga ik mij bezatten...

Bij de film Steamboat Bill, Jr. (1928) van Buster Keaton werd door kos geattendeerd op (films met) Harold Lloyd.

En inderdaad kos, bedankt voor de tip!

"Speedy" is dan nu de eerste film van Harold Lloyd ik heb gezien.

In vergelijking met Buster Keaton is Harold Lloyd m.i. wat minder een komiek. Maar in deze film maakt de regie van Ted Wilde echter alles goed. Wát een frisse, heldere film is dit, en dat voor die leeftijd! Het verhaal zit vol met grapjes en wordt (in vaak korte scènes) met veel vaart verteld, waardoor het boeiend is van begin tot eind.

Voor de liefhebbers van dit genre gewoon een fantastische film...

Weer een goede Lloyd, al is het allemaal niet bijzonder verrassend. Lloyds twee grootste talenten zitten echter weer in deze film: scènes waarbij een gag constant in variatie herhaald wordt (de taxiscène) en de bijna verplichte actiescène op een voertuig. En het is wederom briljant. Wel jammer van het eerste half uur dat maar niet grappig wil worden en wat geforceerde humor bevat, zoals met die krab.

3,5*

De leukste van alle Lloyds die ik zag. Ik moet er nog drie en heb de twee waar ik het meest van verwacht bewaard. Maar toch. Heerlijk tempo en erg fijne vindigrijke grappen. 4 dikke sterren.

Na het erg leuke Safety Last! (1923) is dit mijn tweede Lloyd. Het is een aardige film, al voldoet het niet aan de verwachtingen die ik had. Vooral het begin is verre van Speedy en wil de film maar niet op gang komen, daarna trekt het bij en zeker de tweede helft is goed te doen. Bij deze film met een tram in de hoofdrol krijg ik een beetje het gevoel dat men niet eruit gehaald heeft wat eruit te halen viel. In The General (1926) en Our Hospitality (1923) wordt met het vervoer over rails veel meer leuks gedaan, en dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaald. Ongetwijfeld dat mede daardoor (en door de hoge score en het veel vlottere Safety Last!) mijn verwachtingen te hoog waren. 2,5* a 3,0*.

Harold Lloyd in Luna Park - YouTube

Beetje langdradig, alleen de beelden van New York uit die tijd zijn erg leuk om te zien. En zoals kappeuter in het clipje hierboven laat zien de beelden van Coney Island zijn tof. Vooral bij nacht, maar dat is maar heel kort te zien.

Zo, dat was een hele tijd geleden dat we Harold Lloyd zagen. Kennen we natuurlijk vooral van de Comedy Capers in de middag-matinee op de televisie. Enige andere lange film die ik ooit van hem zag is Safety Last (1923) met de beroemde klim op het gebouw.
86 minuten is wat aan de lange kant voor een komedie zonder geluid en moet het dus voornamelijk hebben van de gags. De luna-park-scenes zijn erg mooi (de EHBO had het vermoedelijk druk daar in de jaren twintig!). De taxi-scenes en de tram-scene bieden geweldige actie. De grote vechtscene valt wat tegen ... in goede slapstick-traditie worden elkaars broeken naar beneden getrokken, maar vermoedelijk zag ik liever slagroomtaarten dan knuppels, spijkers, strijkijzers en wasborden.

Harold Lloyd die in een film uit 1928 de middelvinger uitsteekt, ik schrok nogal toen ik het voor de eerste keer zag. Ongelooflijk dat zoiets niet gecensureerd werd.

kappeuter had het blijkbaar ook al opgemerkt:

Hehe, deze had ik zelf ook nog niet gezien maar idd vermakelijk. Al is hij niet zo goed als Safety Last.

Geinig rolletje van Babe Ruth trouwens, de eerste cameo van een bekend persoon ooit?

Echt genieten van de gerestaureerde versie. Prachtig tijdsbeeld met veel details. Toch wel speciale 'Lloyd'-humor. Mooie continuïteit en de charmant co-star Ann Christy. De hond is een hele leuke aanvulling (zeker als je net als ik een hondenliefhebber bent). En de film oogt inderdaad ook heel fris. Taxi-scene, de babytweeling met de 'Lloyd brilletjes', schuimbekkende hond, er is ook volop te lachen. Cameo van Babe sjonge er gebeurt zo veel.

Prima silent comedy waarvan het scenario volgens de credits aangeleverd werd door vier scenaristen. HIj is in elk geval volgestouwd met leuke gags en een verhaallijn die werkt. De nadruk ligt op de lotgevallen van Harold Lloyd in enkel stielen en bijhorende ongelukken, waarbij het obligate liefdesverhaaltje met Ann Christy relatief gezien heel weinig aandacht krijgt en dus weinig essentieel is. Behalve de gags is het genieten van de talrijke buitenlocaties in New York. Wilde tram- en taxiritten in het dagdagelijkse verkeer van het New York van 1928 zijn hier aan de orde. En dan is er natuurlijk ook nog het spektakel in de pretparken van Coney Island.

Speedy was de laatste silent van Lloyd die gereleased zou worden in de bioscoop, en het is meer dan een waardige afsluiter, het is alweer pure fun.

If I ever want to commit suicide, I'll call you

Met Speedy ben ik aan mijn 12e Harold Lloyd film gekomen en tot mijn verbazing blijkt dit de laatste van zijn silent features te zijn. Ik moet nog wel een aantal DVD's zien uit mijn boxset maar langs de andere kant startte die ook met films als The Cat's-Paw en dat is ook geen silent. In ieder geval: Lloyd is één van de weinigen die de overstap van silent naar talkie goed heeft weten te overbruggen dus ik ben wel benieuwd naar wat er nog meer gaat komen. Eerst echter Speedy dus!

Blijkbaar ook de nickname die Lloyd indertijd door zijn vader gegeven was en eigenlijk wel één van de minste films die ik tot nu toe van de bebrilde ster heb gezien. De reden dat ik hier toch uiteindelijk nog 3.5* aan weet te geven is door het fijne einde met de zoektocht naar treinwagon en alles wat er zich voor afspeelt. Ik ben altijd wel te vinden voor een heuse grootschalige knokpartij en op dat gebied kom je met het gevecht tussen de oudjes en wat gangsters wel aan je trekken. Het is dan ook jammer dat het zolang duurt vooraleer de film op gang komt. In het begin is het me toch allemaal net iets te fragmentarisch met Speedy die allerlei verschillende jobs uitoefent en hoewel het erg fijn is om even zo'n blik te kunnen werpen op het Coney Island uit de jaren '20 (altijd al een fascinatie voor gehad sinds ik The Warriors zag maar vandaag de dag is dat absoluut niet meer zo indrukwekkend), is dat niet hetgeen waarvoor ik een Lloyd film kijk. Ik verwacht dan meer wat spitsvondigheden en leuke stunts en daarvoor moet je dus best lang wachten.

Wel grappig dat Lloyd hier eindelijk eens iets anders doet met zijn personage dan in al die andere films. Hij blijft nog altijd wel een beetje een stuntel maar het zelfvertrouwen is er vanaf minuut één en het levert eens een ietwat andere soort van film op. Ann Christy is een leuke tegenspeelster voor Lloyd en weet zeker haar mannetje te staan maar maakt verder eigenlijk weinig indruk. Ook Bert Woodruff als Pop Dillon is redelijk inwisselbaar en het merkwaardigste aan de cast is toch ongetwijfeld de bijrol van baseball legende Babe Ruth als zichzelf. Fijn om te zien dat zo'n cameo's bijna 100 jaar geleden ook al een dingetje waren. Dan rest er vooral nog Lloyd die zijn middenvinger opsteekt als merkwaardig iets maar Speedy werd nog gemaakt voor de Hays Code in effect trad en toen mocht dat dus allemaal nog. Beetje zoals de (bijna) bloot-scènes uit King Kong.

Mjah, ik moest er duidelijk eventjes inkomen maar eenmaal de gangsters besluiten om de wagen te gaan stelen schiet de film wel in een volgende versnelling. De rest is niet noodzakelijk slecht maar het gevoel ontsnapte me niet dat Lloyd nog wat ideeën had voor wat kortfilms en die nu dan maar aan elkaar besloot te monteren. Het is en blijft echter Lloyd en die kan eerlijk gezegd weinig verkeerd doen bij mij.

Kleine 3.5*

Eindeloze Coney Island pret, gevolgd door eindeloze taxi-duiver-gags om ook nog de vuisten te laten spreken tegen al wie of wat het hart niet in zich draagt en dit ter ere van die laatste paardentram.

Een prima Harold Lloyd. Hij zette ook moeiteloos de stap naar de geluidsfilm, maar het kan niet ontkend dat de stille films zijn beste waren, getuige hiervan deze "Speedy" één van zijn laatste.