Quadrophenia (1979)

Redelijke film die goed aansluit bij mijn filmsmaak.

Het eerste stuk is wat mij betreft het sterkste stuk, daarna zakt het toch wat in. Jammer dat die lijn niet werd doorgetrokken.

Enkele bijrollen waaronder die van Sting waren best droevig geacteerd.

Maar Phil Daniels speelt de hoofdrol en dat maakt een hoop goed, al is het pillen effect dan weer niet realistisch weergegeven.

Toch wel leuk om gezien te hebben. Twijfel nog tussen een 3.0/3.5*

Aanrader, overtrof mijn (hoge) verwachtingen. Personages zijn stuk voor stuk memorabel, vooral Ace Face, ik heb al zijn screentime dubbel bekeken (rest van de film niet). Beelden sluiten goed aan bij de muziek. Een sfeerschets, die zeker niet onderdoet voor films als 24 Hour Party People en Control (ja andere periode ik weet het).

Erg fijne toevoeging aan de pakketservice.

Te lang geleden gezien om nog enige herinnering aan te hebben, en bovendien kende ik de plaat toen nog niet. Nu herzien, en het was toch wel een heel andere film dan ik eigenlijk had verwacht, met minder muziek om de beelden te sturen en veel meer serieus drama. Als je deze film ziet als uitbeelding van hoe een vrij kansloze jongere probeert om te gaan met het vinden van een richting in zijn leven terwijl het zielloze arbeidersbestaan hem bedreigt, zou je kunnen zeggen dat Quadrophenia niet wezenlijk anders is dan Saturday night and Sunday morning 19 jaar eerder of Trainspotting 17 jaar later, maar de achtergrond van Mods versus Rockers, de bijbehorende stijlgevoeligheid, de nadruk op muziek en het portret van een tijdsgewricht waarin zowel de regisseur als de vier Who-leden opgroeiden maken hier toch een wezenlijk andere film van. Phil Daniels is Jimmy zoals ik maar weinig acteurs met hun rol vereenzelvigd heb gezien, zijn vriendengroepje is scherp getekend, en de dramatische spanning blijft wat mij betreft de hele film door gehandhaafd. Nog altijd een vrij intense ervaring die ik absoluut niet gedateerd vind. En nogmaals, Phil Daniels máákt de film.

        Gezien via de Universal-Blu-ray uit 2011, met uitstekend beeld en geluid + Nederlandse ondertiteling op mijn versie + audiocommentaar van Franc Roddam, Phil Daniels en Leslie Ash + twee leuke docu's van samen vijf kwartier. Opmerkelijk dat er bij dat audiocommentaar wel wordt ingegaan op hoe on-politiek-correct sommige opmerkingen van de personages over het enige Jamaicaanse personage (Ferdy de dealer) zijn, maar dat daarnaast niemand iets vertelt over hoe gangbaar zijn aanwezigheid in een verder geheel blanke groep was en of dat iets zegt over de Mod-cultuur.

Hoewel het bij lange na niet zo succesvol was als het album Tommy, beschouwen veel muziekkenners Quadrophenia als het artistieke hoogtepunt uit het oeuvre van The Who. Pete Townsend verwerkte opnieuw ervaringen uit zijn eigen jeugd in dit verhaal over Jimmy [Phil Daniels], die probeert los te komen van zijn verstikkende familie in een zoektocht naar zijn eigen identiteit. Die zoektocht brengt hem in de subcultuur van The Mods, die zich op hun beurt weer afzetten tegen The Rockers. Het is Jimmy's eerste grote stap in een zoektocht naar zichzelf, een tocht die uiteraard niet over rozen gaat.

Energieke reconstructie van de Britse jaren '60 geeft een scherp beeld van de verschillende subculturen en valt op door het spontaan ogende spel van de acteurs. Dat geeft deze film een authenticiteit die meer dan voldoende compenseert voor het gebrek aan een verhaal, een element dat sowieso onderschikt was aan de muziek en het sfeerbeeld. Om optimaal te kunnen genieten van deze film is het belangrijk om goed geluid te hebben, aangezien de muziek van The Who (maar ook o.a. The Kinks) de soundtrack domineert. Fans van The Who zullen deze film waarschijnlijk een halve ster extra geven.

Uitstekende film waarin de Mods vaak overhoop liggen met de Rockers. Een mooi tijdsdocument over een jeugdcultuur uit het Engeland van midden jaren '60. Tevens een coming-of-age film met een vrij treffend einde. Uitstekend gecast met een paar bekende koppen aan het begin van hun carrière (waaronder het filmdebuut van Sting).

Een iconische film voor de mod revival geloof ik, de scene rondom Paul Weller c.s. Zoals ik al vreesde is het niet allemaal even geweldig, geen bijzonder verhaal en veel te lange speelduur, maar als sfeerschets is wel behoorlijk geslaagd. Vooral de scènes in Brighton zijn de moeite waard, met een grappige bijrol van de jonge Sting. Het deed me op veel vlakken denken aan Northern Soul.

En hoewel alles natuurlijk gebaseerd is op het gelijknamige album van The Who, past die theatrale jaren '70 rock echt totaal niet bij de uitgebeelde periode natuurlijk. Toch een beetje vreemd. Hun '60s hit My Generation zit daarentegen wel als gegoten uiteraard.

Zondag staat meestal in teken van sport en muziek met een filmpje zo eind middag begin avond er tussendoor. En meestal is het een klassiekertje of iets ouds, maar dit keer dacht ik laat ik vast aftrappen met wat muziek en daar paste deze Quadrophenia prima in.

Het verhaal is duidelijk rond Jimmy die op de grens zweeft van tiener naar volwassenheid, voor de meeste mensen niet de gemakkelijkste periode, en dat doet in het London van de jaren '60. Hij is onderdeel van een soort van bende de Mods die het zoals een bende betaamt regelmatig in de clinch ligt met een andere bende genaamd de Rockers. Dit gebeurt in alle mogelijke stijl, strak in de snit, kitscherige brommers, en nog veel meer fijne muziek uit die tijd. En natuurlijk kan het beeld van de 'angry young teenager' niet ontbreken vol twijfel, angst, woede en verontwaardiging. Het is het typische beeld van de rebellerende tiener die de wereld tegen zich heeft maar uiteindelijk iedere reactie meestal zelf uitlokt.

Sterk is de cast waar iedereen goed acteert, geinig de jonge Ray Winstone en Timothy Spall en natuurlijk de kleine rol van Sting. Is het tijdsbeeld natuurlijk sterk met bij tijd en wijlen heerlijke muziek in het sombere en trieste London/Engeland. Niet te vergeten natuurlijk de vele Britse humor, oh en wat een foute brommers met al die spiegels en koplampen wat ongetwijfeld ook weer een vorm van humor is. Maar verder, moet ik eerlijk zeggen, heb ik er eigenlijk niet zo heel veel mee en kon het me de meeste tijd maar amper boeien. Een voldoende zit er wel in en een goede ook wel omdat het geheel wel een sterke beeld uitstraalt en bulkt van de kwaliteit. Toch is het niet echt my cup of tea.

Nog steeds treffend portret van de jeugdcultuur in het Londen van 1964, gebaseerd op het gelijknamige album van The Who. De muziek wordt wat mij betreft niet overal even subtiel ingezet en valt tegen het einde behoorlijk in herhaling, maar de film is levendig en vermakelijk genoeg om dit te compenseren. Vooral het middenstuk, wanneer de Mods en de Rockers elkaar op gewelddadige wijze treffen in Brighton, is knap in beeld gebracht. In de cast treffen we onder andere een nog piepjonge Ray Winstone en Timothy Spall aan. En het filmdebuut van Sting is natuurlijk helemaal geweldig.

Mooi tijdsbeeld van de opwindende jaren 60, waarin muziek, mode, stijl zo bepalend leken te zijn voor iemands wereldbeeld. Alleen heb ik niet bijster veel met The Who, en dat is dan toch wel jammer aangezien dit dus een bewerking is van een van hun platen. Ik kende eigenlijk alleen My Generation wat ik best een aardig nummer vind, maar vond de soundtrack verder niet memorabel. Ik zal het album over een tijdje nog eens luisteren, misschien dat het dan beter bevalt.

Phil Daniels is goed als angry young man vol branie, maar hij is geen Alex DeLarge. Klein rolletje van Ray Winstone, die hetzelfde jaar ook al met Daniels in Scum zat. Vreemd dat hij nadat hij door Jimmy en zijn maten in elkaar wordt geslagen helemaal uit beeld verdwijnt. Ook een kleine, geinige rol van Sting als de legendarische "modfather" Ace Face die zijn coolheid volledig verliest in zijn liftjongen-outfit.

De rivaliteit met de rockers is een beetje vergelijkbaar met het geweld tussen rivaliserende hooligans. Het was in werkelijkheid allemaal niet zo heel heftig en meer iets van de pers die jammerde over de losgeslagen jeugd. De rockers leken wat ouder dan de mods maar dat zal misschien komen omdat ik motoren associeer met volwassenen en scooters met jongeren. Die scooters zagen er trouwens wel cool uit.

Debuutfilm van Roddam die verder eigenlijk geen aansprekende films regisseerde (maar wel Master Chef creëerde).