Cinderella (1950)

Geweldige disney film.

Ontzettend leuk verhaal, tis gewoon een hele leuke film!!

mooi sprookje...

Een dozijn onweerstaanbare muizen, twee te onthouden muzikale intermezzo's en héél sporadisch een impressionistisch palet, maken van 'Cinderella' een charmante, maar eveneens vrij doorsnee Disney-prent. 'Cinderella' stelt namelijk teleur wat betreft animatie en kleurschakeringen, en moet daarom opvallend onderdoen voor vele van zijn collega's. Ook de morele boodschap, dromen doet leven, lijdt eronder en bekomt zo slechts deels zijn effect.

2.5*

Assepoester doet qua verhaal en animatie wel een klein beetje onder voor voorgangers als Sneeuwwitje en Pinnokio. Dit had ook te maken met het feit dat Disney door Pinokkio en Bambi veel geld verloor en hierdoor in geldproblemen kwam, omdat beide films behoorlijk flopten, mede veroorzaakt door de Tweede Wereldoorlog. In Assepoester werd minder geïnvesteerd en gelukkig flopte die film niet, zodat we tot de dag van vandaag nog van Disney kunnen genieten.

Het verhaal van Assepoester is erg mager, maar dit wordt enigszins goedgemaakt door de figuurtjes in Assepoester. De muizen en de kat zijn erg grappig en zorgen voor een aantal hilarische scènes. Mede hierdoor is Assepoester toch nog een hele aardige animatiefilm geworden. Het blijft ook tijdloos vermaak trouwens.

3,0*

Vond het nog best meevallen, deze Disneyklassieker.

Opvallend vooral de voice acting, die ik veel beter te pruimen vind dan in moderne Disney films. De muisjes hebben een beetje hun "eigen taal", ze zijn vooral geen irritante sidekicks met muffe oneliners. En de personages klinken met hun jaren '50 geluid wat statiger, iets wat best passend is. Het klinkt in ieder geval niet meer als een Nesquick graankorrels reclame.

Animatie is erg vloeiend zonder daarbij al te zweverig te worden, dus daar kon ik ook nog best van genieten.

Wat wel opvalt is dat het verhaaltje van Assepoester niet genoeg body had om een film mee te vullen. De helft van de film gaat dan ook naar de muisjes en andere ongein.

Het hele prinsessengedoe is ook niet zo mijn ding, maar de film heeft gelukkig een aantal andere zaken die goed te pruimen waren.

Blijft allemaal suikerzoet en weinig apart in stijl, maar vind dit veel beter te pruimen dan de jaren '90 Disney films.

2.5*

Niet zo'n heel bijzonder sprookje met bovendien een erg afgeraffeld onbevredigend einde om eerlijk te zijn. Het hele gebeuren van Assepoester, de prins en die stiefmoeder + die twee bitches is een en al cliché. De muizen en de valse kat Lucifer daarentegen konden mijn aandacht nog wel trekken. Het spel tussen hen werd zelfs Looney Tunes-achtig, erg leuk .

Eindelijk weer eens herzien, het was al even geleden. Ik was dan ook erg benieuwd wat ik er nu van zou vinden en dat is niet veranderd. Nog steeds vind ik het een erg goede Disney. Het gedoe met het glazen muiltje en de prins kon mij weer het minste boeien. Toch zit de film vol leuke dingen. De koning en zijn hulp, de zussen en natuurlijk de dieren. De muizen en Lucifer zijn een verhaal opzich. Nog steeds kan ik er om lachen en van genieten. Voor mij is Assepoester dan ook nog steeds een van de betere Disneys.

Niet veel woorden aan vuil gemaakt. Disney heeft weer eens een topprestatie geleverd. Wat is het toch een legendarisch bedrijf

Beetje tuttig.

Sleeping Beauty is een tuttig verhaaltje maar dit is een tuttig persoontje (Cinderella).

Wilde deze film dan ook nooit hebben.

De Hond, Kat en de Muisjes vond ik wel leutige personages. De twee stief zusjes zijn (net zoals de heks in Sleeping Beauty) als echte krengen getekend en ook lekker verwent. Vond ik dan ook erg goed gedaan. De tekeningen van de figuren geven duidelijk aan wat het zijn

(verwend of aardig) en dat vind ik best knap.

Aardige Disneyfilm over het bekende sprookje.

3,5.

Misschien is dit allemaal een enorm narcistische keuze aangezien de film zijn première kreeg op 15 februari, mijn verjaardag, en omdat er een "Pieter" in zit. Ach, Cinderella biedt natuurlijk zoveel meer en verdient eigenlijk ook meer aandacht en lof, want ik heb het gevoel dat deze classic wat te vaak vergeten wordt. Wat me vooral opviel aan deze film, is hoe de eerste twintig minuten niets elementairs aan het verhaal wordt toegevoegd. In tegenstelling tot andere Disneyfilms, waarbij je meteen in het verhaal gegooid wordt, houdt Walt Disney hier twintig minuten lang een soort kennismakingsronde. Maar het effect dat hij ermee zal bereiken is des te groter. Laat me dit even illustreren: we zien haar heel de tijd werken voor haar stiefzusters en haar stiefmoeder. Ze blijft volharden en doet alles met de glimlach. Ze verliest nergens haar geduld, die wij als gewone mensen al lang zouden hebben verloren, waardoor onze sympathie meteen gewekt is. Wanneer de koning de uitnodigingen voor het bal verzendt, begint het echte verhaal pas. Maar door deze proloog, kent het publiek Cinderellar beter - iets wat ik een beetje miste bij Sneeuwwitje, Doornroosje en Belle. Als we merken waar dat meisje voor staat, wat haar dromen zijn, komt het des te harder aan als de stiefzusters haar jurk stukscheuren. Schitterende zet van de scenaristen. Bij Peter Pan bejubelde ik Frank Thomas voor zijn animatie van Kapitein Haak, en ook deze keer gaat hij met alle lof lopen voor het ontwerp van de stiefmoeder. Ze heeft geen zwaard, slangenstaf of magische krachten nodig. Die éne omhooggaande wenkbrauw, wanneer ze op een duivels plan broedt, spreekt boekdelen. Qua ontwerp een zeer eenvoudige villain, maar o zo beklijvend.

Maar het zijn hier vooral de achtergrond-artiesten die al hun mooiste ontwerpen op tafel gooien. Hun kunnen komt vooral tot uiting in een een scene/lied die/dat me nauw aan het hart ligt. Dit is werkelijk één van de meest romantische stukjes uit de Disney-geschiedenis: "So this is love", een nummer dat onterecht vaak vergeten wordt. Je hebt een prachtige melodie, met dat zeer catchy geneurie dat Cinderella achter elk refrein plaatst. De background-artists vormen hier een aantal schilderachtige taferelen. Cinderella en de prins dansen alleen, niemand kijkt hen na en ze hebben alleen oog voor elkaar. "So this is what makes life worthwile" zegt ze. Wie smelt hier niet bij?

Het paleis heeft een ontzagwekkende hoogte, de tuin een ongeziene oppervlakte en er raast één of andere magische stof door de lucht. Het heeft allemaal meer weg van een droom en laat dat nou zijn waar deze film allemaal om draait. Het woord droom of een aantal psychedelische of droomachtige beelden blijven terugkeren. We vinden het tijdens dit liedje terug. We vinden het natuurlijk in een liedje zoals "A dream is a wish your heart makes" terug. We zien het terug in het kasteel met zijn haast groteske balzalen en deuren (let op de deur waardoor de koning vrolijk wegdanst). We vinden het wederom terug in de hallucinant hoge trap in het huis van Assepoester. We krijgen een Fantasia-achtige scene met de zeepbellen. Let ook op hoe de achtergronden Cinderella's wereld in een nachtmerrie doen veranderen wanneer de zussen haar jurk kapotmaken. Het lijkt misschien een pessimistische en vergezochte gedachte maar wat als dit gewoon allemaal een droom was van Cinderella, waaruit ze de volgende ochtend zal ontwaken? Ach ja, "A dream is a wish your heart makes"...een gedachte die, zonder twijfel, Walts motto zal zijn geweest als je het productieproces van deze film bestudeert.

Moet ik nog zeggen dat die 5* blijven staan?

Bibbidi-Bobbidi-Boo

Toen ik een paar dagen geleden Belle en het Beest nog eens had herzien, werd er me hier op MovieMeter aangeraden om Assepoester ook eens een kans te geven. Ik was sowieso al van plan om hem eens te zien (anders had ik hem niet gekocht) maar er staat nogal een grote stapel Disney films op mij te wachten. Gisteren dan toch maar deze er tussen uit geplukt en opgezet met redelijke hoge verwachtingen omdat de prinsessenfilms van Disney me altijd wel kunnen bekoren.

Assepoester (ik heb hem in het Nederlands gezien) is in dat opzicht een lichte teleurstelling geworden. De film is erg goed maar ik had toch net dat tikkeltje meer verwacht. Misschien ligt het aan het feit dat ik Assepoester nog nooit had gezien en dat de 'magie' zich pas later manifesteert bij meerdere kijkbeurten? Ik weet het niet maar gelukkig nodigt de film wel uit om hem later nog eens op te zetten want hoewel ik lichtelijk teleurgesteld ben, is Assepoester toch nog altijd zo'n typische heerlijk dromerige Disney. Het plot van de film is alom bekend en daar wringt het glazen muiltje dan ook een beetje want het wordt nergens echt verrassend. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen want Sneeuwwitje, Belle en het Beest of Sleeping Beauty kent ook iedereen maar die weten nog altijd op een bepaalde manier te verrassen. Assepoester heeft jammer genoeg iets te weinig om handen om de gehele speelduur te blijven boeien. De personages zijn nochtans vaak erg leuk. Assepoester zelf is één van de mindere prinsessen want ze heeft te weinig persoonlijkheid in vergelijking met de andere. Ze kent amper emoties, met als uitzondering wanneer haar jurk wordt kapot gescheurd, maar ze heeft ook nooit een slecht humeur of iets dergelijks. Het lijkt alsof niets haar kan deren en dat stoorde me een beetje. Gelukkig zijn er talloze andere personages die dit kleine mankement moeiteloos opheffen. Mijn favorieten zijn toch de twee stiefzussen en hun moeder. Zo lelijk als de nacht, zeker in vergelijking met Assepoester, ze zijn oerdom maar ze brengen vaak een zekere vorm van leven in de brouwerij. Vooral de stiefmoeder is soms geweldig geportretteerd. De humor wordt deze keer weer eens in handen gegeven van de sidekicks en het werkt wel, al is het net weer een tikkeltje minder dan bij mijn favoriete Disney films. De grootste stoorfactor was het feit dat Tom niet altijd even goed verstaanbaar was. Nu weet ik niet hoe het in de originele versie is maar in de Nederlandse versie hoor je vaak niet veel meer dan gepiep en bij een VHS wilt dat gepiep wel vaak eens onverstaanbaar worden.

Wel leuk om Joke de Kruijf wederom eens te horen in een hoofdrol. Ik noemde daarjuist al Belle en het Beest en in die Nederlandse versie geeft ze ook de stem aan Belle. Knap van de Kruijf hoe ze toch hetzelfde klinkt maar er nog altijd een andere soort nuance in weet te leggen. Sowieso vindt ik eigenlijk de Nederlandse nasynchronisatie van een erg hoog niveau. Al moet het wel mooi Nederlands zijn en mag er niet gewerkt worden met accenten zoals in latere animatiefilms zoals Brother Bear waar er echt een Vlaamse cast is gebruikt voor de stemmen. Waarschijnlijk zit er ook nog een stuk nostalgie voor tussen maar voor mij zijn de originele stemmen en de Nederlandse nasynchronisatie vaak van een even hoog niveau, al zullen het er waarschijnlijk een aantal niet met me eens zijn. Visueel is dit ook net een tikkeltje minder. Op zich is er niets echt op aan te merken en het is zeker en vast niet dat het er zo ontzettend lelijk uitziet of iets dergelijks maar ik kreeg de indruk dat ze er niet alles hebben uitgehaald. De Disney films die ik recentelijk hebben gezien kennen allemaal een ontzettend mooi getekende finale en dat is bij Assepoester ook niet het geval. Natuurlijk is de dans tussen Assepoester en de prins erg mooi geanimeerd maar dan vond ik het bij Belle en het Beest mooier. De personages zien er wel weer stuk voor stuk ontzettend mooi uit. Assepoester is weer zo'n typische Disney prinses maar die zijn altijd zo mooi geanimeerd dat het een genot is om naar te kijken. De stiefzussen en de stiefmoeder zijn trouwens ook uitstekend geanimeerd. Het zijn overduidelijk niet moeders mooiste maar het venijn druipt er zo heerlijk van af. De muizen en de kat zien er trouwens ook erg mooi uit.

Ik klink misschien te negatief als ik mijn recensie er op nalees en dat is zeker en vast niet de bedoeling. In vergelijking met films als Belle en het Beest moet Assepoester jammer genoeg onderdoen maar dat betekent niet dat het een slechte film is. De animatie is degelijk, al had het beter kunnen zijn, de personages zijn vaak erg leuk, al stelt Assepoester een tikkeltje teleur, en is het plot iets te karig om geheel te blijven boeien. Misschien binnenkort maar eens herzien als ik wat meer Disney films heb herzien want tot nu toe heb ik me alleen maar aan mijn favorieten gewaagd en 2 nieuwe, Fantasia en Sleeping Beauty.

4*

Overtuigende Disneyfilm, misschien wel de beste vanaf het begin tot aan deze. De herziening dit weekend is me ieder geval goed bevallen.

Sowieso heeft deze film bij vlagen leuke humor door de aanwezigheid van die muizen, de kat en de hond. Zeker de muizen stalen wel de show met hun leuke brabbeltaaltje en momenten met de kat.

Verder is het wel een behoorlijk voorspelbaar verhaaltje wat best op Snow White lijkt. Ook hier is jaloezie het belangrijkste punt van het verhaal. En de stiefmoeder is zeker zo slecht als de boze koningin uit Snow White. Disney is daar altijd wel zwart-wit in. Wat goed is, dat is mierzoet lief en wat slecht is, dat is door en door gemeen. Cinderella is weer een extreem braaf meisje die door iedereen wordt gemind. Ach, storend is het niet. Het wekt ook weer het gevoel op dat ze haar happy ending met de prins heeft verdiend. Ik vind het wel een mooi klassiek verhaal dat prima uitgewerkt is. Na een paar mindere films heeft Disney met Cinderella de lijn weer omhoog ingezet. Wel blijft het storen dat ze bij Disneyfilms altijd een hele lange intro nemen en dat het restant van het verhaal vaak in een kwartier of twintig minuten er doorheen gejaagd moet worden omdat de tijd op is.

3,5* (was 3*)

Cinderella, de comeback van Disney in 1950 met een nieuwe langspeelfilm sinds Bambi in 1942. Disney moest het in die tijd beredderen met compilatiefilms en ook op vlak van kortfilms werden ze voorbijgestoken door Hanna-Barbera en Looney Tunes. Disney koos voor de veilige aanpak qua verhaal, wat zeker niet slecht is: het sprookje met een mooie prinses. Het lukte met Sneeuwwitje, dus Assepoester kon dit evengoed moest er gedacht zijn.

Cinderella heeft alle troeven in huis om er een mooi sprookje van te maken. De scènes die daar rond draaien zijn dan ook heel mooi en brengen Disney terecht terug op het niveau van weleer. Het nummer 'A dream is a wish your heart makes' is opnieuw een prachtig nummer dat mee de sfeer maakt. Minder uitgewerkte personages, maar dat draagt bij aan het royale sprookje.

Minder is het gedoe rond de muizen. Er zijn al erger randfiguren gezien en ik wil ook niet zeggen dat ze echt irriteerden. Maar ik had echt het gevoel dat de muizen erbij waren gedaan om de hype rond Tom & Jerry te volgen. Op dat moment had het bekende duo al 6 Academy Awards gewonnen met hun korte animaties. De vogeltjes die mee het kleed maken komen dan weer uit Sneeuwwitje. Maar ik begrijp Disney wel, het verhaal zelf is niet lang genoeg om er een hele film rond te draaien en dan heb je extra vulling nodig. Ik kan me voorstellen dat tienermeisjes hier geweldig van genieten met de combinatie van humor en een lieve prinses.

Het eindresultaat is een animatiefilm die Disney qua langspeelfilms weer op de kaart zette. Je merkt wel een verschil met de opvolgers, maar dit heeft wel het sprookjesachtige en onschuldige dat latere Disneyfilms wel eens missen.

Lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien en 'k heb er stiekem wel van genoten.

De verschillende figuurtjes, de meeslepende muziek en het verhaaltje zorgen er voor dat dit terecht een klassieker is. De film is relatief kort (zo'n uur en een kwartier) en vliegt dus voorbij.

De moeite om te bekijken.

Eindelijk nog eens kunnen bekijken, en de film blijft een sprookjesniveau nastreven. Het overbekende verhaal heeft tal van 'remakes' gekend, en dat is dan ook oververdiend. Van begin tot eind leef je mee met de personages (in het bijzonder Assepoester), en wanneer de film eindigt blijf je achter met een gelukzalig gevoel. 3.5*

Zo, nu eens de tijd genomen deze een herziening te gunnen. Sommige beelden herinnerde ik mij nog wel maar een groot deel niet. Te lang geleden. En het werd een blijde kijkbeurt.

Veel klassieker dan deze zal je ze van Disney niet snel krijgen. Erg zoetsappig, een prins zonder enig charisma die met gemak het meisje krijgt en een vleugje magie. De bijfiguren zijn wel erg grappig en de muziek was prima ingepast in de situatie. Vooral de scène met de zeepbellen was betoverend mooi. Cinderella zelf is erg braafjes maar voldoet en de boze stiefmoeder en haar dochters zijn ook prima, karikaturaal maar toch eng. De kat en muizen zijn voor een leuke aanvulling in het toch verder tamelijk eenvoudige en rechtlijnige verhaal.

Visueel is de film erg mooi, met fijne heldere kleuren door de techniek van Technicolor met verder eenvoudige achtergronden in veelal grijzige en bruine kleuren. Zo ontstaan er mooie contrasten door kleurgebruik. Simpel maar doeltreffend. Een aantal erg mooie shots zoals de rit naar het paleis met de beige paarden en blauw-zwarte lucht en een verdrietige Cinderella die wegrent het donker in terwijl de camera uitzoomt maken het geheel af.

Erg vermaakt. Zeer simpel maar uitstekend uitgewerkt. 4*.

Cinderella heb ik vroeger vaak gezien niet omdat het een persoonlijk favoriet was, maar omdat mijn zussen er geen genoeg van konden krijgen. Niettemin heb ik het ook nooit echt een vervelende film gevonden en mijn mening blijkt na al die jaren nog niet bijgesteld te hoeven worden.

Het is wel echt één van die Disneyfilms die 100% binnen het imago van de studio valt. De film is nauwelijks begonnen of twee vogel maken al de gordijnen bij Cinderella open, om haar vervolgens met hun gezang wakker te maken. Dat is het soort film dat het is. Cinderella zelf is compleet goed, al wordt haar introductie wat uitgebreider behandelt waardoor we makkelijker met haar kunnen meeleven dan voorganger Snow White, die soms meer een plotelement dan en een personage leek. Minder enthousiast ben ik over de Engelse stemmen van de muizen. Die waren al wat schattig in de Nederlandstalige versie die ik gewend was, maar in het Engels wordt daar nog een schepje bovenop gedaan. Erg onprettig om naar te luisteren, zeker als ze gaan zingen. Die scène waarin de jurk gemaakt wordt door de muizen en vogels is sowieso net een stap te lief naar mijn smaak.

Erg veel met het verhaal heb ik ook nooit gehad en je merkt tevens dat de makers er moeite mee hadden om het tot een volle lengte te brengen, want erg veel tijd wordt besteed aan achtervolgingen tussen de kat en de muizen, wat niet tot bijzonder geïnspireerde slapstick leidt. De romance is ook wat oppervlakkig.

Wat de film redt is de prachtige aankleding, de geweldige karakteranimatie waar erg veel persoonlijkheid van afkomt en natuurlijk de schurken, met name dan Lady Tremaine (overigens voor het eerst dat ik die naam opmerkte). Ik heb haar altijd al akeliger gevonden dan de meeste Disneyschurken en ik denk dat ik de reden weet. De meeste vijanden bij Disney willen de helden vooral kwaad doen, omdat die hun doel in de weg staan. Tremaine is echter al wreed tegen Cinderella voordat ze echt een doel krijgt. Dit is een schurk die nooit hoeft te dreigen om iemand te vermoorden, want ze komt al kwaadaardig genoeg over als ze haar wenkbrauw ophaalt. Mijn favoriete moment is duidelijk die waarop Tremaine's ogen lichtgeven in het donker. Even wat film-noir in een Disneyfilm (en niet de enige keer in de film).

Maar verder is het vooral degelijk werk. Ontegenzeggelijk goed gemaakt, maar niet genoeg mijn ding om tot mijn absolute favoriete Disneys te behoren.
3*

Assepoester is zo een van die tekenfilms die ik als kind nooit had gezien. Ik ben nooit echt een fan geweest van het verhaal. Persoonlijk vind ik het wel een van Disney's betere werken ook al zal ik deze niet zo vaak terugkijken zals bijvoorbeeld Sneeuwwitje. Wat ik wel heb is dat ik de sequels en vooral dan nummer 3 eigenlijk heel spannend en vermakelijk vind. Die hebben voor mij een veel hogere terugkijkwaarde.

Disney Classic #12

Na een aantal wisselvallige compilaties die Disney allemaal als features durfde te bestempelen werd het nieuwe decennia uiteindelijk met een échte speelfilm geopend. Vroeger hadden wij deze op VHS en ik had er nauwelijks benul van dat deze titel veertig jaar ouder was dan Aladdin en The Lion King. Dat is ook niet zo gek want Cinderella ziet er nog altijd waanzinnig goed uit. De schaduwwerking is ontzettend fraai uitgewerkt maar ook de glinsteringen van o.a. het glazen muiltje mogen er wezen.

Het verhaal daarentegen is behoorlijk cliché, evenals de sterk zwart-wit weergegeven karakters. Door de vrolijke dieren die al vanaf de eerste minuut je hart weten te veroveren komt Cinderella daar echter mee weg. De ruzies met de kat waren leuk uitgewerkt en zorgden bovendien voor een goede afwisseling tussen de passages over de stiefzusters. Als derde laag is er dan nog de koning met zijn hofhouding en die waren ook niet onvermakelijk. Met name de bril van zijn bediende leverde een aantal leuke shots op. Het einde is natuurlijk ontzettend voorspelbaar maar dat doet er al niet meer toe. Met zijn prachtige tekeningen en aanstekelijke humor blijft het een waardige Disney klassieker.

4*

Ondanks het typische princessenverhaaltje een charmante Disney-film. De moraal is natuurlijk ergens een beetje dubieus: als je maar droomt komt alles uit. Het nodigt uit tot leven in een droom, waaruit het natuurlijk hardhandig ontwaken is als je naast Willem-Alexander wakker wordt.

Los daarvan, de moraal zit hem al in het basisverhaal, en er zijn in tegenstelling tot latere films geen extra moraaltjes door Disney aan toegevoegd, wat het ondanks de mierzoete smaak toch nog te behappen maakt. Dit komt ook name omdat er aan een hoop randzaken aandacht wordt gegeven, zoals de dieren, met name de kat en de muizen. Maar ook de koning en de aartshertog mochten en zijn, ik heb sterk het idee dat hun vormgeving nogal geïnspireerd is door het Habsburgse huis.

Muzikaal ook aardig, al kijk ik wel uit naar die andere prinsessenfilm, Sleeping Beauty waar de alle muziek afkomstig is uit Tsjaikovski's gelijknamige ballet. Maar ook al is de muziek hier niet van Tsjaikovski, ze valt evengoed te genieten. Ook hier, en dat vind ik typerend voor de oude Disney-films, is het duidelijk dat getoonde taferelen en muziek erg goed op elkaar afgestemd zijn.

Na allerlei compilatiefilms met veel mislukte (musicale) experimenten was dit weer eens een echt volwaardige film uit de Disney-stal. Toch ook leuk om scène te zien die zo uit één van die compilatiefilms had kunnen komen: als Cinderella zingend aan het schoonmaken is en er een koor ontstaat van Cinderella's reflectie in diverse zeepbellen. In de context van een speelfilm werkt zo'n scène wel, en voegt juist veel toe aan de charme.

Conclusie: Mierzoet, maar genoeg charme ter compensatie zodat het glazuur niet van je tanden springt. 3*.

Na een afwezigheid van acht jaar, was er in 1950 eindelijk weer een nieuwe avondvullende tekenfilm van Walt Disney. In de periode 1943-1949 vulde Disney z’n tijd met het maken van korte compilatiefilmpjes om toch geld in het laatje te brengen.

Er werd maar liefst zes jaar aan de film gewerkt en voor het eerst sinds Snow White and the Seven Dwarfs werd er weer gekozen voor een klassiek sprookje als uitgangspunt. Ditmaal het beroemde sprookje van Charles Perrault, wat al eens eerder door Disney werd verfilmd in 1922.

Het resultaat oogt fraai met prachtige kleuren, maar inhoudelijk stelt de film lichtelijk teleur. Het personage Assepoester is een regelrecht kopie van Sneeuwwitje, maar ze mist haar charme. De prins is andermaal een houten klaas en ook hun relatie wordt slecht uitgewerkt. Het zijn wederom de komische bijfiguren die de show stelen. De muizen zijn leuk, maar het is vooral de kat Lucifer die de show steelt. Ook de boze stiefmoeder is wederom een schurk van formaat.

Cinderella is zeker niet de beste film uit de carrière van Disney, maar wel één van de meest iconische.

Je schrijft hierboven een prima recensie, alleen jammer dat bovenstaande niet klopt, Cinderella was zeker niet de eerste lange tekenfilm van Disney welke in de theaters kwam. Deze film had al voorgangers in Sneeuwwitje, Bambi, Dombo, Pinokkio en Fantasia om een paar te noemen.

Dat het een prachtige en vermakelijke film is, dat ben ik met je eens. Maar dat geld, op een enkele uitzondering na, voor het hele werk van Disney.

Heerlijke Disney charme in beeld en geluid. Disney klassieker met prachtige animatie en klassieke muziek. Echt een meesterwerkje om puur van te genieten.

Een zeer behoorlijke verfilming van dit klassieke sprookje. Het is een wat braaf en mager verhaal, maar wel degelijk uitgewerkt. De soundtrack valt een beetje tegen, zeker in vergelijking met andere Disney films. De animatie ziet er echter prima uit en de film kijkt zeer aardig weg.

Disney is back!

Misschien wel de Disney film die ik het vaakst zag, en nog steeds weet de film mij elke keer weer mee te nemen naar de wereld van Cinderella.

Van de zesde tot de elfde film uit de Disney studio viel er weinig magie te ontdekken. Maar in hun twaalfde feature is die Disney magie weer helemaal terug. Eindelijk weer eens een echt verhaal, en een mooi verhaal is het ook nog eens. De opbouw zit goed in elkaar, de transformatie scene is echt geweldig en de dans erg mooi. Daarna wordt het toch wat minder en voelt het zelfs een beetje rushed. Het lijkt er op dat de makers hun kruit wat hadden verschoten en er zo snel mogelijk een einde aan willen breien. De film is enorm opgeleukt door een heel scala aan supporting characters die naast leuk, ook nog eens aandoenlijk en grappig zijn. Allemaal personages waar je om geeft. Gus is misschien wel mijn favoriete personage hier, op de voet gevolgd door de geweldige Lucifer en de Fairy Godmother

De animatie's zijn echt schitterend. De details die in de personages zijn getekend, de character design op zichzelf is mooi, de achtergronden die duidelijk uit Mary Blair's brein komen. Echt heel erg mooi gemaakt. Ik durf zelfs te zeggen dat de nine old men en de rest van de crew hier voorbij zijn gegaan perfectie. De transformatie scene blijft een van de mooiste scenes in het hele oeuvre van Disney. De liedjes zijn mierzoet, maar passen erg goed binnen het geheel.

Heel begrijpelijk dat dit Disney's favoriete film was. Dit is pure kunst, dit is movie magic. En dat gehaaste einde? Dat vergeef je de makers vrij snel.

“Keep-a busy, Cinderelly!”

Prima animatieklassieker weer van Disney. Het verhaal van Cinderella is natuurlijk bekend, maar wat me opvalt is dat er ook veel aandacht wordt besteedt aan de andere personages. Vooral de verschillende dieren krijgen veel schermtijd, en de humor die hieruit voortvloeit werkt geweldig. Maar het tijdloze verhaal over Cinderella, haar gemene stiefmoeder- en zussen, en een glazen muiltje maakt toch nog steeds de meeste indruk.

De laatste oude Disney die ik nog moest kijken, volgens mij heb ik hem als kind zelfs nooit gezien. Had er nooit veel interesse in, en dat bleek ook wel terecht, want heel veel is hier niet aan. Het sprookje is natuurlijk vrij mager om er een hele speelfilm omheen te bedenken, en dat hebben de makers opgelost met eindeloze fratsen van de vogels, muizen en kat. Vrijwel alle Disney's, zeker de oudere, hebben dat element wel in zich, en ik kan niet zeggen dat ik het leuk vind. Wellicht voor de allerkleinsten, maar het houdt het hoofdverhaal behoorlijk op.

De animatie is wel oke, zeker de iets simpelere/abstractere achtergronden (beetje in de stijl die Sleeping Beauty ook had) zijn wel mooi. De muziek is ook wel oke. Maar verder vond ik dit persoonlijk een van de mindere Disneyfilms.

2,5*

Net als vroeger vind ik dit nog steeds een film met ups en downs. De animatie is fraai, met veel detail in het huis en de achtergronden. Cinderella is ook mooi getekend, beeldschoon vergeleken bij de opzettelijk lelijk geanimeerde koppen van haar stiefzusjes.

Wat me wel tegenvalt is de muziek en liedjes. Ik draag Disney een warm hart toe maar ik had en heb een gruwelijke hekel aan dat ouderwetse Disney-geneurie in koorvorm. Daarnaast waren de liedjes te traag en te klef. Past natuurlijk wel in een prinsessenverhaal.

Wat nogal frappant is, is dat Cinderella in dit prinsessenverhaal een nogal gelimiteerde rol heeft. Je komt nauwelijks iets over haar te weten en heeft relatief weinig screentijd. Ook geen ramp, want daarvoor zijn de muizen en vooral Lucifer te leuk. Deed regelmatig aan Tom & Jerry denken. Ook de stiefmoeder is een goede schurk met haar ijskoude blikken.

Klein beetje humor is er gelukkig wel te bespeuren. Verhaal is verder wel bekend, over een meisje met een unieke schoenmaat, maar wel altijd haar muiltjes verliest. De bijrollen zijn het leukst, zoals vaker.

Ook voor mij één van de weinige echt bekende klassiekers die ik nog niet gezien had, en ook voor mij om dat het me nauwelijks trok. Eigenlijk kan ik volledig mee in de mening van Ste*; het is gewoon niet zo'n boeiend verhaal, met vooral heel veel vermoeiende tijdsopvulling die meer weg heeft van Tom & Jerry dan dat het iets met Cinderella of haar onaardige familie te maken heeft. Ook qua muziek is het nogal oubollig, met veel ouderwetse koortjes, en op een veel storendere manier dan ik me bij andere Disneys uit die tijd kan herinneren. Nee, de charme miste ik toch een beetje in dit mierzoete verhaal, en de slapstick met die irritante muisjes kon ik helemaal missen als kiespijn. Helaas, het kan niet altijd raak zijn.

Cinderella heeft vele vertolkingen waarvan dit denk ik een van de beste is. Een meer dan prima oude Disneyfilm die ook nog eens zeer vermakelijk is. Ik ben het dan ook totaal niet eens met mijn buurman hierboven, want juist die muisjes zijn zo ontzettend leuk! Ze maken de film samen met die kat Lucifer. Ik vond het eigenlijk wel leuk zoals ze met elkaar bezig waren om die kat steeds te misleiden. Vraag me alleen af hoe die Amerikanen die muizen konden verstaan. Leuk was ook de laatste dikke muis Peter die maar net door het gaatje paste. Bruno die slome hond vond ik ook wel grappig. Uiteraard gaat het om Assepoester. Groot verschil van naam trouwens met Cinderella. Ken daar de oorsprong helaas niet van. De koning met zijn paleis was ook wel grappig en opvallend we zien die prins eigenlijk maar heel weinig in beeld. Stiefmoeder en zusjes waren ook lekker op dreef, maar ik blijf die muizen met die kat Lucifer toch wel de show stelen. Bijvoorbeeld dat na het slapen de staart in de war zat en dat de kat die kralenketting moest verdedigen door telkens een stukje op te schuiven. Geniaal. Assepoester ziet er beeldschoon uit en uiteraard loopt het op de dode kat na goed af

Film 4,0
Beeld 4,0
Geluid 4,0
Extra's 4,0 met leuke Tangled ever after

Goed.

Mijns inziens één van de absolute klassiekers uit de Disneystal en een film die ik als kind meer dan eens gezien heb. Erg melig doch fijn sprookje, mooie animatie waarbij de kleuren weleens in het oog springen en een vlotte vertelling: ook na 71 jaar staat deze animatiefilm nog als een huis en is wat mij betreft één van die Disneyklassiekers waarvan ik hoop dat ze later, mochten ze er komen, mijn kinderen en kleinkinderen evenzeer kan bekoren.

3,5