In Old Chicago (1937)

De intrige biedt niet veel onverwachts, maar er wordt aardig gespeeld en de bijrollen maken een hoop goed. Vooral opvallend is Rondo Hatton, een aan acromegalie (buitenproportionele groei van lichaamsdelen als armen, benen, handen, voeten, neus, kaak en jukbeenderen) lijdende acteur die vóór zijn vroege dood dan ook vaak in horrorfilms werd gecast; hier is hij de bodyguard van Gil Warren (en voor het gemak ook maar "Rondo" geheten), en wanneer hij in beeld is worden je ogen vaak weggezogen van de andere acteurs, zo luguber ziet hij eruit.

De climactische brand is nog altijd enorm indrukwekkend, mede omdat er niet de gebruikelijke Hollywood-muziekscore onder is geplakt; dat "assistant director" Robert Webb voor deze film een Oscar kreeg is dan ook meer dan begrijpelijk. Zoals de New York Times-recensent indertijd schreef: "At the first cry of ‛Fire' the screen suddenly flowers into beauty, violence, and terror." (Overigens is er sowieso heel weinig achtergrondmuziek gedurende de hele film te horen, heel verfrissend voor een film uit deze tijd.)

Is het niet een vreemd idee dat deze film langer geleden gemaakt is (2011–1938=73 jaar) dan de brand zelf voor de mensen die deze film zagen (1938–1871=67 jaar)? Het is dus zelfs heel goed mogelijk dat aan deze film werd meegewerkt door mensen die die brand nog zèlf hadden meegemaakt.

Helaas worden wij hier voor onze Regio-2-DVD afgescheept met de "limited release"-versie van de film, en niet met de "roadshow release", de versie waarin een film gedurende een beperkte periode werd vertoond in een klein aantal (chique) bioscopen in grote steden zoals Los Angeles, San Francisco, New York en –natuurlijk– Chicago, alvorens in een gekortwiekte ("limited") versie in gewone bioscopen in het hele land gedraaid te worden. De "roadshow"-versie duurt 115 minuten, en de "limited" versie van mijn DVD slechts 92 minuten, hetgeen zelfs met de "snellere" Europese PAL-speelduur nog altijd een verschil van een goede 20 minuten betekent. Jammer; de extra scènes zouden de film misschien onnodig hebben vertraagd, maar als we net als Amerika een release met beide versies zouden hebben gehad, zouden we daar in ieder geval zelf nog voor hebben kunnen kiezen. (Maar ja, eigenlijk mag ik niet klagen voor een film uit de 5-voor-5-euro-reeks bij zekere grote speelgoedhandel.)

Een aanwinst voor wie houdt van de klassieke Hollywood-film uit de "golden era", en een leuke film van een warme en veelzijdige maar helaas bijna vergeten filmmaker voor wie wel eens een lans mag worden gebroken, Henry King, regisseur van o.a. Jesse James uit 1939 (eveneens met Tyrone Power), The gunfighter (1950), The bravados (1958) en zijn absolute meesterwerk Twelve o'clock high uit 1949.

Gelukkig een combinatie van allerlei genres en gelukkig voor de film destijds de dvd voor weinig bij Bart Smit gevonden waardoor nog steeds een plaatsje in mijn favorietenlijst heeft weten te behouden. Maar nu nog mij doen interesseren voor zo'n oude film zou echt niet meer lukken.

Redelijk boeiende film die gezien de trailer wel mooi gerestaureerd is. Luchtig komisch drama met een paar liedjes die verandert in serieus drama rampenfilm. De ramp waarin een groot deel van Chicago verwoest wordt is zeker voor die tijd erg goed gefilmd, met de paniek en chaos en toesnellende brandweerwagens. Het moment dat de brandweerwagens komen aangesneld was destijds de aanleiding om de film toch maar in zijn geheel te zien.

Grotendeels fictie. Leuke rollen van Ameche, Power en Faye.

Dik aangezet drama over opkomst en ondergang van een invloedrijke familie in het Chicago van de 19e eeuw. Met de oubollige en nogal overdreven gespeelde familietoestanden en politieke intriges kon ik niet zoveel (om over de vele muzikale intermezzo's met zang en dans nog maar te zwijgen), maar de climax van de film is de moeite waard. Daarin wordt de grote brand van Chicago in 1871 op indrukwekkende en spectaculaire wijze in beeld gebracht.