The Sound of Music (1965)

Beste musicalfilm ooit gemaakt. De meest geweldige muziek die over 50 jaar nog steeds zal worden afgedraaid. Schitterende locaties. Leuke herinneringen aan mijn jeugd komen weer omhoog na het zien van deze film. De speciale editie is leuk waar je een kijkje krijgt behind the scenes en waar het echte verhaal van Familie von Trapp wordt verteld. Grappig om te ervaren dat bijvoorbeeld Edelweiss per ongeluk werd voorgedragen toen de oostenrijkse president Amerika bezocht. Amerika dacht dat Edelweiss het Oostenrijkse volkslied was.

Jammer dat afgelopen week Charmian Carr, die de rol speelde van de oudste von Trapp dochter Liesl is gestorven. Deze mensen moeten eigenlijk voor altijd blijven leven. Helaas speelt moeder natuur niet mee.... Gelukkig leven Julie Andrews en Christopher Plummer nog......

Potsierlijk, gekunsteld, (te) zoet. En toch heeft The Sound of Music ook wel weer haar charmes, mede omdat het toch een onvervalste klassieker is. Als (jong) kind zal ik deze film misschien eens (deels) gezien hebben, maar dat was ik dan alweer vergeten. Enkele fragmenten stonden me voor de geest, maar het is toch vooral de meer dan iconische soundtrack die me erg bekend is (en hoe kan het ook anders).

Nu dan eindelijk eens een eerste volledige en bewuste kijkbeurt. De speelduur stond me danig tegen, en de liedjes zijn me, hoe aanstekelijk ook, iets te zoetgevooisd. Inderdaad bleek vooral die speelduur een struikelblok. De interactie tussen Andrews en de kinderen is leuk, maar daarna wordt er te veel tijd besteed aan de onderlinge verhoudingen tussen Plummer, Andrews en Parker (de barones). Net als je je af gaat vragen welke richting de film in wil slaan, toont een fraai overzichtsshot de eerste hakenkruizen op het stadhuisplein. Interessant in eerste instantie, omdat ik benieuwd was hoe de Duitse bezetting een rol zou krijgen in het geheel. Snel bleek echter dat ik de incorporatie van dit historische element nauwelijks vond passen bij een (familie)film als deze, waarbij het laatste gedeelte van de film de plank echt volledig misslaat.

The Sound of Music was mij te braaf, te cliché, en zo'n beetje alle emoties en thema's die voorbij kwamen lagen er te dik bovenop. Omdat de muziek zich op eenzelfde niveau ophield wist de film me, geheel naar verwachting, geen moment te raken. Nochtans ben ik blij deze klassieker een keer in het geheel gezien te hebben.

Geslaagde musical.

Misschien wel een van de beste. Van de man achter die wat minder geslaagde West Side Story zet hier toch wel een zeer geslaagd filmpje neer. Geinig om Christopher Plummer nog zo jong te zien. Maar ja.

Wat de film zelf betreft, Julie Andrews is meer dan leuk. De kinderen van Plummer zijn uitermate leuk om te volgen en zijn de 174 minuten eigenlijk vrij snel om. Al is het wel wat aan de lange kant voor een musical. Het eerste deel is vrij onschuldig, maar het tweede deel is ook sterk.

Voor het tweede deel doet het hem. De Tweede Wereldoorlog is altijd wel een gevoelig onderwerp, maar dat om te bedenken dat die film maar 20 jaar daarna was en niet zoals nu meer dan 70 jaar. Voor de rest een goede film, ik heb me gewoon goed vermaakt met deze onschuldige cinema.

The Sound of Music beschikt over diverse best geslaagde liedjes. De speelduur is wel wat erg lang en er gebeurt in het laatste half uur opeens best veel, terwijl het daarvoor soms maar een beetje voortsleept. Het acteerwerk is wat houterig en de chemie tussen Andrews en Plummer zag ik niet echt. Het plot is niet altijd even interessant en slaat tegen het einde een richting in die qua toonzetting niet heel erg past bij hetgeen daaraan voorafgaat. De beelden van de bergachtige omgeving zijn wel de moeite waard. De film heeft zo zijn momenten, maar ik vind er over de hele linie weinig aan.

Nostalgische musicalfilm geïnspireerd door de film 'Die Trapp Familie' (1956) en de Broadway musical 'The Sound of Music' (1959) en gebaseerd op het ware verhaal van de familie (Von) Trapp in Oostenrijk. Bekend bij vrijwel iedereen omdat de film bijna ieder jaar op televisie was/is. De film is wel wat gedateerd, maar weet toch nog menigeen te bekoren.

Cinematografie: binnenscѐnes in het klooster en het grote huis, buitenscѐnes in de tuin, op straat, in de bergen. Muziek: echte meezing musicalliedjes, die prettig klinken en lang in je hoofd blijven zitten. Plot: zuster Maria komt als gouvernante werken in een moederloos gezin. Door haar charme en muzikaliteit steelt ze de harten van de kinderen en later ook van hun vader. Uiteindelijk blijft ze bij het gezin. Aan het einde van de film wordt het nog spannend als de tweede wereldoorlog roet in het eten gooit. Maar uiteindelijk wel een happy ending! Cast: acteurs spelen hun rollen heel leuk, echt zoals het in een musical hoort.

De waarheid is een stuk minder romantisch dan deze musicalfilm ons voorspiegelt. Ook komen alle gebeurtenissen niet 100% met de werkelijkheid overeen. Maar voor een aantrekkelijke film zijn uiteraard wat concessies gedaan. Vanwege goede herinneringen uit mijn kindertijd en uit nostalgie toch een ruime voldoende!

Wat een heerlijke film om te kijken. Ik vind hem wel lang duren maar verder echt geweldig. Wat heb ik weer genoten.

Bekijk hier mijn beoordeling: Review The Sound of Music

Ik kijk er nu naar... voor de allereerste keer. Altijd leuk om gelijkertijd te googlen. Zoals dat dochter Liesl, gespeeld door Charmian Carr, een enorme crush had op Christopher Plummer (in de film haar pa natuurlijk). Ze overleed al op 73 jarige leeftijd als gevolg van dementie. Lyricist Oscar Hammerstein overleed voor het uitkomen van de film. Zijn laatste bijdrage was Edelweiss, wat weer de favoriete song is van Julie Andrews. Plummer kon niet zingen, dus je hoort bij zijn zingen, de stem van Bill Lee, een bekende zang stand in. In de tijd was de cast bezorgd dat de film wel eens als te zoet kon worden ervaren. Laten we wel wezen, de Swinging Sixties waren al een tijdje onderweg. Shittes... de film is maar liefst bijna 3 uur lang.

.

The Sound of Music wordt onterecht veelal gereduceerd tot die musical die ze rond kerstmis draaien met liedjes als Do Re Mi en Goodbye, Farewell. Je vergeet dan wel dat de film zoveel meer te bieden heeft. Het verhaal van de jonge non die twijfelt over haar geloof en een kapitein die terug open bloeit als hij terug liefde toelaat in zijn leven. En dat met de komst van de wereldoorlog die een nieuwe wereld aankondigt. In grote lijnen naar de verhalen van de familie von Trapp. Wat geromantiseerd een aangekleed met de heerlijke muziek van Rodgers & Hammerstein II.

De film wordt zonder probleem gedragen door Julie Andrews en Christopher Plummer. En je mag zeggen van de liedjes wat je wil, ze blijven hangen en zijn stuk voor stuk klassiekers. Geweldig gewoon hoe het nummer Edelweiss lijkt op een traditioneel volkslied, terwijl het net als de rest in 59 geschreven is voor de theater musical. Cinematografisch is het ook mooi gedaan, al zijn er op dat vlak nog betere musicals. Het blijft een mooie film die na al die jaren nog mooi overeind staat.

Jazeker wel! Het gedeelte voor de intermission is natuurlijk prachtig mierzoet met een Oostenrijks sausje. Het deel na de transmission is een stuk donkerder. Deze film is natuurlijk prachtig gemaakt, bevat een aantal prachtige liedjes. Je kan hier ook heel cynisch gaan lopen doen, maar dit is natuurlijk wel gewoon prachtige cinema. Ik had hem nog niet eerder helemaal gezien. Helemaal top.

Samen met Grease misschien wel dé oerklassieker onder het musicalgenre. Of op zijn minst de meest bekende musical films en steevast de eerste die worden opgediept als er een voorbeeld gegeven moet worden. De film bevat ook de nodige elementen om aan te slaan bij het grote publiek. In de eerste plaats de aanstekelijke liedjes die vaak erg vrolijk van aard zijn. Bij momenten zelfs erg kitscherig en mierzoet van aard. Verder ook een geweldige setting met de Oostenrijkse bergen. Ongelukkig kan je daar niet van worden, toch? Maar ook het verhaal is best interessant met de Tweede Wereldoorlog op de achtergrond en de klassieke opvoedingsmoraal uit de jaren 60.

Dit is een zuivere vorm van cinema en entertainment. Om mensen te vermaken, te plezieren. Drama van de bovenste plank: vrolijkheid en emoties staan centraal. En ja, inderdaad, 100% commercieel uitgedragen. Sterk geromantiseerd en luchtig, tja, je moet er toch ook een beetje voor zijn. Dit neemt niet weg dat The sound of music al decennialang bewijst een meer dan geslaagde film, een icoon zelfs, is geworden in de filmwereld.

Gaat nog net.

Het was járen geleden dat ik deze zag en tijdens het kijken vroeg ik me af of ik deze ooit helemaal van begin tot eind gezien had. Ik kon er mij zeker de helft niet van herinneren. Om terug mee te zijn en aangezien ik op Oudjaar toch allang geen uitgaansleven meer heb, besloot ik mij voor 3 uur aan oubollige musical in de zetel te zetten.

Toen die nonnen na 10 minuten begonnen zingen vreesde ik even het ergste, maar ik moet toegeven dat het me uiteindelijk nog net is meegevallen. Julie Andrews mag dan wel rare bewegingen maken als ze een scène uit loopt, maar de film is op één of andere manier nog sympathiek genoeg om niet helemaal kopje onder te gaan.

Het is slechts het laatste uur, als die onvermijdelijke nazi's op de proppen komen, dat ik weleens op mijn klok durfde kijken. Die extra scheut drama had voor mij niet gehoeven, al is het natuurlijk het perfecte excuus van het familieshot op de vlucht door de immer mooie alpenweides.

2,5

Ik heb lang tegen deze onverwoestbare musical aan zitten hikken maar, wat blijkt; de film is helemaal zo slecht nog niet. Als je de vreselijke liedjes wegdenkt heb je best een aardig verhaaltje, met leuke personages en grappige dialogen. Zonder de liedjes, die veelal dubbel voorkomen, zou de speelduur ook behapbaar zijn. Helaas moeten we het doen met de bestaande versie van bijna drie uur. De film heeft zeker zijn momenten en is tegen het einde nog best spannend ook, maar het is en blijft een logge bedoening.

In mijn naslagwerk over musicals lees ik dat ene Myra Franklin uit Wales in 1988 het Guinness Book Of Records haalde omdat ze toen The sound of music, hou je vast, 940 keer had gezien. (Er wordt expliciet bij vermeld dat ze een huisvrouw was, en wellicht kinderloos, dus zo zal ze misschien aan de beschikbare vrije middagen zijn gekomen, en ik neem aan dat ze met de komst van de videocassette en daarna de DVD en de Blu-ray de 1000 kijkbeurten ruimschoots zal zijn gepasseerd.) Ongelooflijk. Ook onwaarschijnlijk? Toch niet: toen ik opgroeide in Den Haag was daar een bioscoop (de Euro Cinema) die The sound of music elk jaar wel gedurende een paar maanden op het programma had staan, en dat járenlang.

        Er valt over deze film verder weinig te zeggen dat niet al vele malen eerder is gezegd. Wie ervoor openstaat kan z'n hart ophalen aan de romantiek, de ijzersterke liedjes en de perfecte centrale rol van Julie Andrews, en wie overgevoelig is voor suiker kan het misschien proberen met de prachtige beelden en de secundaire thematiek van de Duitse dreiging. Er valt genoeg op aan te merken, en dat is ook al wijd en zijd gedaan, dus ik ga daar verder maar niet op in, en ik laaf mij aan de prachtige Eleanor Parker (die me hier af en toe aan Ava Gardner doet denken) en de leuke rol van Richard Haydn. Maar de 940 ga ik niet meer halen.

Waar kan je nieuwjaarsdag nu beter mee beginnen dan de Sound of Music? Het is niet dat dit nu mijn genre is met alle zing en musical elementen, integendeel, toch vond ik dat ik de film weer eens moest kijken voor een comment en cijfer alhier. Zien deed ik de film natuurlijk al in mijn jeugd en buiten dat is de film natuurlijk onlosmakelijk verbonden aan een soort van feestdagen/kerst/familiefilm imago iets wat niet perse slecht hoeft te zijn.

En ja, de film tilt natuurlijk op van de goede elementen met een goede cast in de vorm van Andrews en Plummer, een mooie dynamiek en chemie tussen de twee, is het natuurlijk grappig te zien wat voor stijve aanpak de kapitein zelf heeft ten opzichte van de kinderen en hoe de kinderen ontbolsteren onder invloed van Maria. Het is natuurlijk een beetje aan de brave kant, met een Maria die steeds verder uit haar schulp kruipt, de nodige humor en luchtig kattenkwaad van de kinderen. En natuurlijk ziet iedereen dat de kapitein natuurlijk voor Maria moet kiezen en niet voor die stijve Barones.

Mooi is het tijdsbeeld met de 'anschluss', interessant ook de tegenstand van de kapitein, dat terwijl Hitler natuurlijk een Oostenrijker was en naar men zegt dat de wieg van het Nationaal socialisme in Oostenrijk staat. En het moet gezegd dat het spannende einde best indruk op mij maakte toen ik nog kind was en dat het de verder vrolijke film toch wel een extra laagje geeft met een behoorlijke spanningsopbouw en dreigende consequenties. Buiten dat is het natuurlijk feel good van de bovenste plank, zei ik reeds dat de vele liedjes mij wel eens wat te veel zijn gezien mijn hekel aan musical maar bezit de film toch zeker wel mooie muziek en heeft het nummer Sound of Music toch wel een bijzondere vibe en Climb every mountain een sterke boodschap.

Eindresultaat is dan ook een film die mij niet perse raakt of heel veel doet maar wel een geheel is waar de kwaliteit afstraalt maar wel met iets te lang duurt. Desondanks een goede voldoende wat mij betreft.

De Blu-ray is een twee disc uitvoering en het beeld is scherp en erg duidelijk. Op de tweede disc staat een leuke Salzburg Sight and Sound (1965) - Reference View - IMDb verder nog The Sound of Music: From Fact to Phenomenon (Video 1994) - Reference View - IMDb. (Deze twee staan ook op 2 dvd s.e.) ook nog een terugblik met Julie Andrews en nog een terugblik met leden van de cast. De liedjes staan ook nog apart maar achter elkaar terwijl op de sing a long dvd deze in in een rij onder elkaar staan, wat wel wat handiger is. Dit is enige film waarvan ik twee verschillende dvd's heb en de Blu-ray als ook nog de cd soundtrack 50th editie.

Onrustige non Maria wordt gouvernante bij lastige kinderen maar weet ze dankzij muziek in het gareel te krijgen en hiermee heeft de kapitein Georg von Trapp zijn kinderen teruggevonden die hij sinds hij weduwnaar is onder strenge discipline heeft opgevoed. Wel is hij van plan om met een barones te trouwen. Hierdoor raakt Maria in de war. Als de barones inziet dat Maria en Georg beter bij elkaar passen verlaat ze hem. Oom Max ziet wel brood in de zingende familie hoewel Georg zijn kinderen verbiedt in het openbaar te zingen. Maar als Oostenrijk door Nazis bezet wordt en de kapitein weigert dienst te nemen komt het festival mooi uit.

Veel te lange film die eigenlijk voor mij pas muzikaal interessant wordt na 55 minuten als Maria met de kinderen na buiten gaat en al gauw Do-re-mi en variaties gaan zingen en de film dan ook al gauw leuk wordt als Max en de barones in Salzburg arriveren (met in bomen en in het water vallen). Daarna volgen leuke/mooie muzieknummers elkaar snel op, kinderen zingen Sound of music, The Lonely Goatherd (met marionettentheater), de baron zingt Edelweiss, dan nog twee dansgedeelten The grand waltz/Ländler vanwege feest om de komst van de barones te vieren dan volgt So long, farewell maar dan wordt het voor mij toch minder. Totdat 2 uur en 15 minuten later in de film getrouwd wordt en volgt nog het prachtige Maria met schitterende overgang naar serieus deel van de film en dan blijft het grotendeels tot het einde goed.

Overdreven lange film, 2 uur is zat, dan blijft er wel een vaak lieve, hartverwarmende film over met nog een spannend einde en zit visueel vaak prachtig in elkaar ook al ben ik geen musicalfilm liefhebber, Andrews kan ik eigenlijk niet uitstaan en vind ik Eleonar Parker ook niet bepaald geweldig en het eerste gedeelte na het helicopterview intro blijft "vervelend" net als later dat Maria weer naar klooster terug gaat en als ze toch weer naar de familie terugkeert maar verneemt dat de kapitein gaat trouwen dat is onnodig rekken. Aan de andere kant zou ik deze film niet ieder jaar bekijken als het allemaal tegenstond maar als men het maar helemaal niks vindt dan kan ik dat goed begrijpen.