The Sound of Music (1965)

Wat een verschrikking... dit soort films. Kan er niks aan doen maar ik zit constant met afgrijzen te kijken. Gewoon meer zoetsappig dan goed voor je is. Jammer dat ik hem niet met een 0,5 mag belonen omdat ik mezelf niet kon dwingen hem af te kijken...

Onvermijdelijke en onverwoestbare klassieker. Geweldige liedjes en aanstekelijk spel van Andrews en Plummer.

4,5*.

Mierzoet en soms wat kitscherig, maar die liedjes blijven dagen in je hoofd hangen en de meesten zijn fantastisch ! Het duurt misschien wat te lang en de overgangen tussen de liedjes en het gewone verhaal zijn nogal bruusk, maar Wise weet de Alpen mooi in te blikken met een aantal sfeervolle shots. Mooi ook hoe Wise de situatie binnen de verdeelde Oostenrijkse bevoling weet te schetsen.

3.5*

Vreselijke film. Ik snap niet dat deze na 40 jaar nog steeds op tv te zien is. Bij uitstek hét voorbeeld van oubolligheid en suffe muziek.

Slecht geacteerd, totaal geen stilering en een duf verhaal wat veels te lang duurt.

0,5* Eerlijk verdiend.

Saaie , ouderwetse , zeer kinderlijke film.

Sfeertje was Ontigelijk kinderachtig.

Ontzettend voor spelbaar en taalgebruik van hoog niveau.

2**

Robert Wise maakte deze onvergetelijke en onsterfelijk familiale musical. Richard Rodgers en Hammerstein zorgden, zoals in andere musicals, voor muziek en liedjes die ook evergreens zijn geworden.

Bij zijn verschijning had de film een fenomenaal sukses (zelfs de nonnekens kwamen er voor naar de cinema).

Ook heden ten dage is de film meer dan het bekijken waard. Het verhaal is misschien wat braafjes en een beetje gemaakt maar in een musical stoort dat amper. Het is een sympathiek gedoe met die jongeren en bovenal is er een adorable Julie Andrews

Walgelijke musical met veel herhaling en langdradige onboeiendheden. Ik krijg spontaan de kriebels van al die te blije kinderen en de hele sfeer eromheen.

Een musical die ik vroeger nooit leuk vond. En nu heb ik precies hetzelfde. Natuurlijk altijd beter dan die vreselijke Annie. Ik kan Musical films gewoon niet uitstaan. Volgens mij zal ik andere Musical films ook niks vinden. 1,5.

Jaaa, dit is toch wel mijn ultieme musical. Heerlijke meezingliedjes. Vooral in een sing along bioscoop helemaal te gek.

Het verhaal is superzoetsappig en de liedjes idem dito. Maar het hoort er gewoon bij.

Blijft een tijdloze musical met prachtige muziek.

Acteren van iedereen is goed.

Mooie beelden van de natuur.

5 sterren

Musicals vind ik in de regel niet te pruimen. Een enkele heeft een goed verhaal, maar dan zijn de liedjes slecht. Of andersom. Dit is de grote uitzondering. Het verhaal is goed en de liedjes zijn nog beter. Een terechte klassieker.

Een film waar je radicaal tegen kan zijn of helemaal op verliefd kan worden. Ik heb mijn hart eraan verloren. Zeer sfeervolle film, prachtige beelden, vrolijke muziek ... er naar kijken pept me keer op keer weer op.

Een film die blijft ontroeren en fascineren door de jaren heen. Het is een film die ik voor het eerst als kind bij mijn grootouders zag. Het heeft iets nostalgisch, een blik op de tijd van mijn grootouders, toen familie nog centraal stond in de maatschappij.

Verder bevat de film mooi gecomponeerde liedjes, stuk voor stuk aanstekelijke meezingers. Een goedhartige film met uitmuntende cast. Verder zijn er ook mooie shots van het prachtige Oostenrijk.

De film heeft ook een mooi levensles. Ware liefde overwint alles, zelfs ballingschap en afgunst.

Een film om bij weg te dromen in deze mistroostige tijden vol geweld en egoïsme.

The hills are alive with the sound of music

The Sound of Music was zo'n film die al eeuwen lang op mijn verlanglijst stond. Eén van de vele klassiekers uit een gouden periode van Hollywood en een film waarvan ik het vermoeden had dat ik hem wel eens kon waarderen. Zo rond de kerstperiode gaven ze hem (voor de zoveelste keer) op televisie en toen heb ik netjes de decoder geprogrammeerd. Vandaag was het zo'n rotweer dat ik zin had om me in mijn zetel te zetten, de verduisteringen naar beneden en een lang epos over mij te laten komen. The Sound of Music was hier de perfecte kandidaat voor.

En wat een mooie tijd heb ik weeral beleefd. Ik had het nooit gedacht maar ik kan dit soort musicals dus ontzettend hard waarderen. Het is een genre waar ik vroeger nochtans niet veel mee had maar dankzij films zoals Nine en Moulin Rouge ben ik me er meer in beginnen interesseren en als er één musical is die je als filmfan gezien moet hebben, dan is het toch wel The Sound of Music. De film duurt iets minder dan 3 uur maar verveelt werkelijk nergens. De lotgevallen van Maria en de Von Trapp familie blijven gedurende heel de film boeien maar het is heel de opbouw van muzikale nummers rondom die het verhaal zo heerlijk maken. Of je de film nu goed vindt of niet, hij heeft wel een serieuze indruk nagelaten op de cultuur want hoewel ik de film nog nooit had gezien, kon ik wel meerdere nummers bijna in zijn geheel meezingen. Verschillende scènes zijn in de loop der tijd ook ontzettend vaak geparodieerd dus is het wel fijn om dit in zijn originele context te zien. Maar die nummers, wat een heerlijke muziek is het geworden. Normaal gezien totaal niet mijn stijl maar dit wordt allemaal zo vrolijk gebracht dat het heerlijk is om naar te kijken en ongewild zit je toch mee te neuriën of te bewegen. Dit stevende sowieso al af naar een erg hoge score maar toch even hield ik mijn vast aan toen we aan de trouwpartij van Maria en de kapitein waren aangekomen. De film leek afgelopen te zijn maar volgens de klok moest ik nog een dik halfuur zien dus ik vreesde voor een halfbakken einde maar ik had niet fouter kunnen zijn. In dit laatste halfuur verandert de film zo van sfeer maar wel op een erg goede manier. Gedurende heel de film worden er hints gegeven naar de dreiging van Duitsland ten opzichte van Oostenrijk maar die dreiging komt pas helemaal tot zijn recht wanneer de Nazi's op de proppen komen en dat de Von Trapp familie moeten vluchten. Een erg heerlijk spannend laatste halfuur dat de doorslag gaf voor de score.

Maar veel is natuurlijk ook te wijten aan de uitstekende cast. Ik kende Julie Andrews alleen maar van Torn Curtain en de Disney versie van Mary Poppins (al moet ik die laatste nog zien) maar wat een geniale performance zet ze hier neer. Ze is de pure belichaming van Maria en weet werkelijk elke scène perfect neer te zetten. Of het nu de gezongen nummers zijn (wat een dijk van een stem heeft ze trouwens) of gewoon het acteren... Ze doet het echt geweldig en hoe graag ik ook Audrey Hepburn zie, Andrews is zonder twijfel de betere van de twee in deze rol. Ik betwijfel of er iemand het beter had kunnen doen. Ze heeft natuurlijk ook nog wel een grote schare aan uitstekende tegenspelers tot haar beschikking. Christopher Plummer, die zelfs gitaar heeft leren spelen speciaal voor de film maar dat is uiteindelijk gedubt net zoals vrij veel van zijn zang, is geweldig als de kapitein. Ook voor zijn rol waren er meerdere acteurs die de rol wouden hebben maar ook hier had niemand het beter kunnen afbrengen dan Plummer. Vooral in het laatste halfuur in de ondervraging door Herr Zeller is hij werkelijk fenomenaal. En wonder boven wonder, ook de kinderen zijn van een erg hoog niveau. Ik denk dat ik langzaamaan van mijn statement moet terugkomen dat de meeste kinderen niet kunnen acteren want ik begin meer en meer voorbeelden bijeen te sprokkelen van kinderen die wel kunnen acteren. Nu is het hier soms wel moeilijk om van kinderen te spreken want Charmian Carr was al 22 toen ze de rol van 16 jarige Liesl op zich nam. Wel een ontzettend mooie meid trouwens. Maar ook de andere kinderen spelen eigenlijk echt allemaal op een erg hoog niveau, ik had dat echt niet verwacht. Vreemd dat we hier voor de rest precies nooit veel van hebben gehoord.

Ik verwachtte een degelijke film en kreeg zoveel meer. The Sound of Music is een heerlijk ouderwets epos dat gedurende heel de speelduur blijft boeien met een laatste halfuur dat nog eens torenhoog boven de rest uitkomt. De cast is perfect gekozen, de muzikale nummers zijn even meeslepend als memorabel en melodieus en de beelden van Oostenrijk zien er fantastisch uit. Dit moet ik op DVD hebben, zonder twijfel.

4.5*

Heroïne-honing

Alsof de suiker per naald rechtstreeks in de ader wordt gespoten, moet menige kijker een kleine drie uren aan zoetigheid doorstaan. Want tegenwoordig wordt dit door menigeen als te tenenkrommend en zoetsappig gezien. Niet door muziekliefhebbers, want de lijst met inmiddels beroemde composities zijn niet voor niets voorzien van enkele evergreens. Klef als honing galmen de Von Trappjes zuiver door de speakers. Soms moeten de vullingen nu eenmaal knappen.

De 7.1 track op de bluray is overigens niets minder dan een ordinair gepimpte dts. Wie gehoopt had op fatsoenlijk mix-werk en gemaster, mag zich achter de oren krabben. De PC-progjes om audio op te poetsen hebben schijnbaar ook de professionele markt bereikt. De beeldkwaliteit is er gelukkig wel behoorlijk op vooruit gegaan en de vele extra's zullen de gemiddelde liefhebber zeker bekoren.

Zeer goed.

Ik blijf het een heerlijke film vinden. Mooie liedjes, goed geacteerd, en mooi geschoten.

Een lekkere film voor een regenachtige zondagmiddag .

The Sound of Music is een film die hier blijkbaar enorm tegenstrijdige gevoelens oproept. Sommigen lopen er helemaal mee weg, terwijl anderen het juist weer helemaal niets vinden. Zelf hoor ik bij de derde groep, de mensen die het wel aardig vinden, maar niet bijzonder. Een echte hekel heb ik echter ook zeker niet aan deze musical.

Het is tevens één van de bekendste musicals ooit, die bijna ieder jaar rondom kerst wel een keertje op televisie voorbijkomt. Julie Andrews speelt vol overtuiging Maria Von Trapp, die hier met de kinderen diverse malen het alom bekende do-re-mi etc. zingt. Het verhaaltje is verder vrij simpel, zoals dat wel vaker bij musicals het geval is. Het draait vooral om de muzikale nummers en de dramatiek, die behoorlijk aanwezig is, maar ondanks dat sommige scènes er wat dik bovenop liggen wordt het nooit echt storend. Het moet ook gezegd worden dat de liedjes best fris aanvoelen.

Tussendoor zitten ook wel wat mindere momenten, maar die vallen relatief gezien mee. Daardoor gaat de tijd ondanks de speelduur toch nog redelijk vlot voorbij en mag the Sound of Music zich rekenen tot de musicals waar ik me toch behoorlijk mee geamuseerd heb en de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat die bij toch wel enigszins tot de minderheid behoren.

3,0*

Het is een redelijke film, maar zeker geen film die je zo snel mogelijk moet gaan zien.

Ik vind de muziek heerlijk, maar als je niet van muziek in een film houdt dan moet je hem zeker niet bekijken.

Tussen de film door zijn er wel momenten waarvan ik vind dat het te langzaam gaat en het zeker doorgespeld mag worden.

The Sound of Music

Deze film zou ik niet per se als een goede/spannende film beschouwen, maar wel als een mooie, ontroerende film. Voor mij duurt de film iets te lang, maar het einde maakt dit allemaal wel goed.

De liedjes die gespeeld worden gedurende de film zijn natuurlijk uitgegroeid tot klassiekers en dit verveelt voor mij ook niet. Tijdens de film moet ik wel toegeven dat ik een kleine crush ontwikkelde voor Mr. Von Trapp , had pas tijdens de film door dat dit gespeeld werd door Christopher Plummer. Moeilijk te herkennen vind ik

Hartverwarmend en zeker de moeite waard om eens te kijken

Mooie musical met een aardig verhaal en liedjes die lekker in het gehoor liggen. De vertolking van Christopher Plummer, samen met de rest van zijn gezin, van "Edelweiss" is na zoveel herzieningen toch nog altijd goed voor een brok in de keel.

Ik heb deze film al vaak gezien. De eerste keer was ik een jaar of 16 toen zoals moeder vroeg netjes opgenomen van TV. Ik had deze toen niet helemaal van het begin. Ik vond deze film toen al heel mooi. De liedjes zong ik na een tijd mee. Ik heb ook een CD ervan, een keer een musical on stage gezien en deze film was de eerste die ik op DVD heb gekocht. Van deze film zal ik nooit genoeg krijgen. Melig soms, maar af en toe wil je toch eens herinnerd worden aan happy ever after verhalen die dan toch bestaan zoals deze film toont.

Geen beste musical.

Eén van de redeeming qualities van musicals is dat het vaak allemaal vlot en happy is. Veel stijver dan in The Sound of Music ga je het jammer genoeg niet vinden. Vreselijke setting, wanneer het laatste uur dan nog eens een hoop overbodig drama introduceert (stop gewoon
na die bruiloft) had ik het helemaal gehad met deze film.

Andrews en Plummer zijn een droog koppel. Enige levendigheid (en dan niet het rare ADHD gedrag van Andrews) moet van de kinderen komen, maar da's ook een sullige bende bij elkaar. Eerste twee uur verloopt verder volgens het boekje. Een paar liedjes (maar geen al te beste), een romance die in een verwachte richting gestuwd wordt en veel truttigheid. Je ziet zo waar The Nanny de mosterd heeft gehaald.

Maar dan nog is het beter dan wat Wise het laatste uur van de film probeert te maken. De rek is er dan compleet uit, het drama overtuigt voor geen meter en alsnog laat de afloop zich veel te makkelijk raden.

Ondertussen al een berg musicals gezien, dit is veruit één van de minste.

0.5*

Een week of twee geleden had ik met een collega het over film kijken, dat ik daar best fan van ben. Zij vroeg of ik The Sound of Music weleens had gezien, een favoriet van haar. Na mijn ontkennende antwoord moest ik mij schamen en al snel lag de dvd op mijn bureau; ik moest er dus aan geloven. Toevallig dat het Pasen was, want dit is zo een typische zondamiddagfilm of voor Tweede Kerst- of Paasdag: klassiek, lang en met Entr’acte en wel.

Dat ik de film nooit had gezien betekent niet dat ik niet enigszins bekend was met het verhaal of enkele liedjes. Edelweiß kende ik van een Avro-programma met Frits Sissing, Do re mi van Paul de Leeuw en zijn Plugged-cd en het jodellied van een versie van de Zware Jongens. Maar verder had ik geen idee en ergens keek ik ook op tegen de bijna drie uur dat deze musical duurt, maar die gingen aanmerkelijk gladjes voorbij. Niet dat het fascinerende cinema is, maar het heeft absoluut zijn momenten.

In wezen kent de film drie akten waarvan de eerste duurt tot het intermezzo en het beste is, het tweede het meest saai en het derde er een beetje bij hangt. Dat laatst vooral doordat het thema van liefdesverhaal verandert in een thriller waarvan je weet dat het kan komen maar toch niet helemaal past. Want hoewel de film in ’38 in Oostenrijk speelt, en iedereen met een klein beetje algemene kennis weet wat er gebeuren gaat, en er sporadisch een Oostenrijkse vlag gedrapeerd over een balkon hangt, wordt er vrij weinig met die achtergrond gedaan. Maar dan ineens in het derde bedrijf komen de Nazi’s langs en moet het gezin vluchten. Tuurlijk, het is gebaseerd op feiten en er moet een einde aan de film worden gebreid, maar toch, het voelt zo niet passend bij de rest van de film.

En dan is er nog het tweede deel dat van toon erg somber is en eigenlijk geen leuke liedjes kent en het eerste deel dat veruit het meeste kijkplezier schenkt. Want de liedjes daar zijn fris en soms heel erg goed, met als uitschieters het do re mi en het jodellied dat echt op een leuke manier wordt getoond met het poppenspel. En hoewel het spel soms houterig is, het geheel allemaal erg braaf is (echte confrontaties vinden nooit plaats, problemen worden ogenschijnlijk makkelijk opgelost voor ze ontstaan) en het allemaal mierzoet is heeft het toch iets charmants. Dat komt ongetwijfeld door de zang die goed is, en je uit het realisme haalt en je die kritiekpunten dan minder zwaar laat meewegen.

Sowieso is dat een punt van de film (en de musical): muziek laat je leven en maakt je vrij. Soms erg letterlijk verteld in de film, en soms voelbaar gemaakt, als bijvoorbeeld bij het Edelweiß over het vaderland waar alle Oostenrijkers meezingen. Sterke scène en mooi opgebouwd. Ook de scène in de kerk is mooi met die glijdende camera en de muziek eronder. Overigens zijn dat de weinige echt mooi geschoten scènes, want esthetisch valt verder weinig te genieten. Af en toe is er een mooi shot, maar er wordt echt te weinig gedaan en de zangnummers zijn dan wel niet volledig statisch gefilmd, het is ook niet het feest dat Luhrmann ervan maakte in 2001.

Enfin, de film kent vooral een sterk eerste deel en een minder tweede deel. Wel is er snedig genoeg gemonteerd dat de drie uur goed uit te houden zijn. 3,0*.

The Sound of Music is een mooie film.

Dit is een musical film. Deze film heeft dan ook een hoop liedjes. Alle liedjes in de film vind ik de moeite waard , er word in deze film mooi gezongen. Wat betreft de liederen zijn er een paar hoogtepunten. Het eerste hoogtepunt is al bijna in het begin van de film. ( het is geloof ik het tweede liedje ). De nonnen vragen zich af wat ze met Maria aanmoeten en gaan hierover zingen. Dit vond ik een leuk nummer wat in je hoofd blijft zitten, dit nummer komt later in de film ,tijdens de bruiloft van Maria en de kapitein, ook voor een deel terug. Het volgende hoogtepunt is voor mij het lied do re mi. Met dit lied leert Maria de kinderen van de kapitein zingen. Eigenlijk is dit het beste lied van de film. Het lied begint rustig , maar dermate het lied vordert word het steeds uitbundiger. Dit is een lied dat na het kijken van de film nog lang in mijn hoofd zit. Het laatste hoogtepunt is het afscheidslied, dat de kinderen zingen voor de gasten als ze naar bed gaan. Leuk samenspel van de kinderen. Later in de film krijgen we nog een versie van dit nummer te horen, ( tegen het eind van de film, als het hele gezin optreed in het openbaar voor dat ze gaan vluchten ) die versie is eigenlijk nog beter omdat de kapitein dan ook zingt. Het is jammer dat we de kapitein relatief weinig horen zingen. Ik vond dat de kapitein een goede stem had. De liederen die ik niet genoemd heb vond ik ook goed. Maar de bovengenoemde nummers zijn toch wel mijn favorieten. De overige muziek voor de niet liedjes scènes ( de instrumentale muziek voor de begeleiding van de scènes ) vond ik in deze film ook goed.

Dit blijft naar mijn mening een mooie film. De kinderen zijn aandoenlijk. De band tussen de kinderen en Maria komt geloofwaardig over. Dit komt door het goede acteer spel van nagenoeg de hele cast. Julie Andrews als Maria acteert erg goed. Dat zelfde kan gezegd worden van Christopher Plummer als de kapitein. Wat een apart personage is die kapitein. De scene dat hij de kinderen door middel van een achterlijke fluit melodietje naar beneden laat marcheren is legendarisch. Evenals de manier waarop de kinderen zichzelf moeten voorstelen van pa aan Maria. De kapitein is na de dood van zijn vrouw een beetje het spoor bijster geraakt en runt zijn huis alsof het een militair kamp is. Gelukkig draait de kapitein in de film behoorlijk bij en laat hij zien dat hij om zijn kinderen geeft. Een erg goede scene van de kapitein vond ik ook de scene dat de kapitein ziet dat zijn kinderen en Maria op een vlot in het water spelen. Tot overmaat van ramp slaat het vlot ook nog eens om en worden de kinderen en Maria drijfnat. Een hilarische scene. Dan die reactie van de kapitein als hij hoort dat de kinderen gordijnen aan hebben,meesterlijk!

De kinderen acteren ook goed. Ze vromen met zijn allen een leuk geheel. Een erg grappige scene met de kinderen vond ik ook de onweer scene. Het onweert gigantisch en de kinderen zijn allemaal bang en rennen naar Maria voor bescherming. Een scene vlak ervoor vond ik ook goed. Maria maakt op een goede manier tijdens het diner duidelijk dat ze teleurgesteld is in het welkom die de kinderen haar gaven. Mooie scene dat de kinderen de woorden van Maria ook echt aantrekken. Misschien is het gehuil van de kinderen wat overdreven, maar dit maakt de scene ook wel grappig.

Toch is niet alles goed aan deze film. Deze film duurt namelijk wat te lang. Niet alle stukken van de film zijn even interessant. Eigenlijk vond ik die hele verhaallijn van die Barones een beetje uitgerekt overkomen. Ik vond het niet echt een boeiende verhaallijn. Eleanor Parker als de Barones vond ik ook niet echt geweldig acteren. De Barones had van mij niet in het verhaal gehoeven. Het hele gedoe rondom die Barones en het stuk dat er uit voort vloeit dat Maria tijdelijk terug gaat naar het klooster is niet erg interessant.

Het laatste stuk van de film vond ik wel goed. Het gezin van de kapitein moet vluchten want de heer des huizes wil terecht niet voor het derde rijk dienen. Het zorgt voor een spannend laatste stuk van de film, wat zeker de moeite waard is. Het laatste stuk van de film vond ik dus geslaagd. Wel vond ik het einde van de film wat abrupt. De film sluit niet netjes af.

Al met al vind ik The Sound of Music een mooie en ontroerende musical film. De liedjes blijven na het zien van de film nog lang in je hoofd hangen. Het gedoe rondom de Barones vertraagd de film wat onnodig. Maar ondanks dat vond ik dit een goede film.

4 sterren voor deze film.

Als ik zo naar de score kijk wat de film op deze site krijgt, kan ik het teleurstellend noemen.. een gemiddelde score van 3,29 is zeker niet gepast voor deze klassieker die bekroond werd met 5 Oscars.

Natuurlijk kan niet iedereen deze film waarderen. De film is bijna 50 jaar oud en de liedjes zijn uiteraard al lang niet meer van deze tijd. De reden dat ik deze films erg hoog heb zitten is omdat ik oude klassiekers erg waardeer. De eerste scene is prachtig. De camera laat het mooie Oostenrijkse landschap zien, de prachtige Alpen en komt uit op een mooi grasveld op een berg waar Andrews haar eerste liedje zingt, 'The Sound of Music'.

Vervolgens maken we kennis met het leven van Maria en zien we hoe ze weer 'leven en muziek' in de huize Von Trapp weet te brengen. Ja, erg mooi verhaal wat zich ook afspeelt op de achtergrond van de Tweede Wereld oorlog, althans het begin van deze oorlog (Anschluss).

De liedjes die gezongen worden in de film zijn blijvend, meeste vrolijk en hierdoor weer eeuwige meezingers. De locaties zijn prachtig. Salzburg is één van de mooiste Oostenrijkse steden en de Alpen de mooiste bergen die Europa heeft. Het acteerwerk is prima, van Plummer tot de kinderen van Von Trapp aan toe. De film heeft veel meer te bieden dan alleen dit, humor, liefde een klein beetje drama maar deze film kan gewoon worden gezien als één van de beste 'familiefilms' aller tijden!

*****!

Uiteraard al vaker gezien door de jaren heen, al kwam het laatste uur me niet meer bekend voor. Blijkbaar ben ik toen altijd gestopt met kijken. Terecht, blijkt nu, want dan gaat de lengte de film toch wel serieus parten spelen. De eerste twee uur zijn wat mij betreft prima door te komen, maar zodra de kinderen in de film naar bed gaan ('Goodbye'), is het blijkbaar ook gedaan met de frivoliteit. Dat zou op zich geen probleem moeten zijn, als het contrast maar niet zo groot was. Ineens wordt het onzettend traag en serieus, alsof je een andere film zit te kijken.

Maar die eerste twee uur zijn dus prima. Je moet er natuurlijk een beetje in mee willen gaan, vaak is het zoeter dan zoet en de kinderen zijn soms even doorbijten, vooral in de geacteerde stukken, maar door de prima liedjes is het luchtig, vrolijk en vliegt het best snel voorbij.

Wat me nu voor het eerst pas opviel zijn de prachtige natuurbeelden en de mooie shots dat dat soms oplevert. Mocht je het verhaal zat zijn is in ieder geval de omgeving en de setting fijn voor het oog.

Als de film de schwung en het tempo vast had kunnen houden had het best eens 4* kunnen worden, maar nu is het daarvoor helaas een te taaie zit.

3,5*

The Sound of Music is een sentimentele, moraliserende familiefilm, maar van alle sentimentele, moraliserende familiefilms die ik ken, blijft het met voorsprong de beste.

De kern van het verhaal is dat Maria de muziek het huis in wil brengen. Haar omgeving is kil en gedisciplineerd: het strenge klooster, de stalen hand van Von Trapp en het naziregime waar Oostenrijk in 1938 bij aansluit. Zelf is ze grillig en levenslustig, net als de liedjes die ze zingt en de natuurpracht van de Oostenrijkse bergen. Ze zingt: "I have confidence", maar wanneer ze voor het huis staat, valt de muziek plots stil. Vanaf dan is het de vraag of ze de kapitein kan doen ontdooien.

Van de kinderen is Liesl, de oudste, het meest uitgewerkt. Via haar tienerliefje Rolfe komt de politieke realiteit het verhaal binnen. Hij komt voor een dilemma te staan: trouw aan zijn mooie uniform of Liesl en haar gezin laten ontkomen? Een komisch nevenpersonage is Max (Richard Haydn), een beetje een klaploper die zegt: "I like rich people. I Like the way the live. I like the way I live when I'm with them."

De moraal is maatschappijbevestigend. Voor een vrouw ligt het hoogste geluk in het huwelijk, of in het klooster. Voor een man ligt het hoogste geluk in het dienen van het vaderland. Ooit komt er een remake waarin Maria een lesbische affaire begint met de barones, kapitein Von Trapp incest pleegt met Brigitta en een non zwanger raakt van een Duitse soldaat.

Rodgers en Hammerstein waren een uniek songwritersduo. Veel musicals hebben een of twee liedjes die in het geheugen blijven hangen; deze heeft er minstens acht. Sommige liedjes zijn achteraf een eigen leven gaan leiden. John Coltrane speelde een versie van My Favorite Things, Edelweiss is een soort officieus Oostenrijks volkslied geworden en Do, Re, Mi wordt gebruikt om kinderen noten te leren. In Engelstalige landen zingen ze blijkbaar ti in laats van si. De liedjes zijn mooi ingebouwd in het verhaal. Melodisch en harmonisch zitten ze vernuftig ineen. De teksten van Hammerstein zijn lichtjes briljant: de opsomming in My Favorite Things, de metafoor blossom of snow om het kleine, witte bloempje te beschrijven...

Misschien een iets te lange film naar mijn smaak. En helemaal gezien het feit dat de koek behoorlijk snel op is qua verhaal en ik niet de grootste fan ben van musicals. Maar wat een ontzettend leuke film is dit.

Alhoewel behoorlijk lang, voelt het nergens zo dat de film toch al snel een drie uur duurt. Het tempo is behoorlijk goed, heeft erg fijne personages en leuke liedjes. Julie Andrews is waarschijnlijk de enige actrice die dit heeft kunnen doen. Een beetje vreemd om Plummer zo te zien omdat ik meer bekend ben met zijn veel latere werk. En ook zeker vreemd om hem te zien zingen. Ik kwam er pas later achter dat Plummer aan Wise heeft aangegeven het niet te kunnen en zijn stem dus is vervangen want zijn liedje "Edelweiss" vond ik het beste liedje. Het blijft toch een wat vreemde gewaarwording.

De film is geschoten in 70mm en dat help enorm veel om bij te dragen aan de film. Het ziet er helemaal geweldig uit op Blu-ray

Heel erg genoten van van The Sound of Music. Begrijp heel goed dat dit bij velen zo in de smaak valt.

Ik vond dit echt verschrikkelijk. Wat een hel. In het kader van horizonverbreding ben ik maar weer eens een klassieker gaan kijken waar ik normaal gesproken niet zo snel voor zou gaan, en met een brakke zondagmiddag voor de boeg was de lengte ook geen belemmering. Maar ik kon hier echt helemaal niets mee. Al heb ik de film nog wel uitgekeken, maar ik heb me op meerdere niveaus mateloos geergerd.

Een positief puntje: het ziet er mooi gefilmd uit, mooie bergscenes en zo. En als ik toch wat positiefs moet zeggen, de film heeft het hart op de goeie plek en hoewel de film verschrikkelijk was, was ie niet zo verschrikkelijk dat ik 'm af heb moeten zetten. Maar al mijn vooroordelen over het medium musical zijn weer bevestigd. Vreselijke liedjes waar bij elke scene er weer eentje wordt ingezet, en die je compleet uit het verhaal halen, al is de verhaaldichtheid zo laag dat je weinig mist. En ook mijn bedenkingen die ik van tevoren had over The Sound of Music bleken, helaas, meer dan terecht. Een ontzettend irritante Julie Andrews die door de bergen en in de kloosters loopt te huppelen. Een familie mierzoete kinderen die mierzoete liedjes zingen en mierzoete dansjes doen met hun mierzoete governess. Iedereen die te pas en met name te onpas in een liedje uitbarst. Een simpel verhaaltje dat over een veel te lange speelduur uitgestreken wordt. Op het einde wordt het nog een klein beetje beter, maar helaas bleek de film inderdaad de sentimentele, kitscherige draak waar ik voor vreesde.

Na het verrassend leuke Singin' in the Rain nog maar eens een klassieke musical opgezet. En hoewel een stuk minder dan eerstgenoemde vond ik deze toch ook best aardig. Een stuk leuker dan in mijn herinnering, want ik had hem vroeger al eens gezien- uiteraard zou ik er bijna aan toevoegen, want dit was een van die films waaraan geen ontkomen aan was.

Neemt niet weg dat sommige scenes nog steeds op mijn zenuwen werkten- de scene met Rolf en Lisl bijvoorbeeld, of als moeder-overste opeens in gezang uitbarst. Maar behoorlijk uncoole liedjes als Do Re Mi en These are a few of my favorite things werden opeens alleraardigst, en floot ik bijna mee. En ik zat al te mijmeren of ik mijn eigen kroost niet op zangles moest doen, ook al zijn ze een stuk minder talrijk dan de Von Trapps.

Jammer dat na het huwelijk de film vergeet af te lopen en een wat onnodige ontsnappingsscene volgt- echt spannend werd het toch niet en ik vond het na dik twee uur wel mooi geweest. Maar toch, al met al, een ruime voldoende. Me binnenkort maar wagen aan West Side Story, benieuwd of ik de vibe vast kan houden.