City Lights (1931)

Uit de tijd dat ‘stoelen vanonder iemand zijn gat trekken’ nog echte billenkletsers waren, ontstond deze City Lights, een redelijk infantiele film die volzit van dat soort toestanden. Van 2 heren die elkaar tot vervelens toe in het water trekken (ha ha) tot een fles drank die uitgegoten wordt in een broek (ik klopte met mijn vuist op tafel van het lachen), toestanden waarmee ze in Police Academy 8 nog niet zouden durven mee uitpakken worden hier als gratis lotjes op tafel gegooid. Ook het dilettantisme waarmee het meestal gebeurd tart soms alle verbeelding. De beginscene waarbij Chaplin van een of ander beeld glijdt behoort tot één van de meest kunstmatig ogende scenes die ik ooit heb aanzien.

Het magere dramagedeelte waaraan dit allemaal ook nog eens belachelijkerwijs gebreidt wordt is minstens evenveel bij het haar getrokken. Een zwerver die een blinde geit wil strikken door zich als rijke burger voor te doen (ze ziet het toch niet), een rijkaard die enkel in dronken toestand een vriend wordt... Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Behalve dan dat het voorspelbaar in elkaar zit, kinderlijk simpel is en totaal naast de pot pist. Net als de humor dus.

1*

Dit klopt niet helemaal en is wat mij betreft kort door de bocht! De blinde geit (een beetje disrespectvol, volgens mij was het een heel mooie meid!) houdt hem door puur toeval voor een rijke burger; hij plande dit niet! Volgens mij heeft 'de Tramp' ook nooit in de film beweert dat hij een rijk man was? De 'Geit' nam dit telkens alleen maar aan!

Ik heb zeer genoten van deze film en vond hem iets beter dan 'the Goldrush'. Leuk vond ik de boksmatch en wél een dijenkletster vond ik het moment dat de regenton omvalt over de dikke kerel.

Humor blijft persoonlijk, maar volgens mij zou men bij beoordelen van deze film echt wel in acht moeten nemen dat deze film al bijna 80 jaar oud is en dat het een 'stomme' film is. Chaplin kon dus alleen gebruik maken van visuele grappen (geluidsfilms waren nog maar nèt uitgevonden!), dus de vergelijking met 'de Kampioenen' (de minst grappige comedy allertijden!) vind ik mank.

Zo kan je ook wel zeggen dat de oermens die het wiel uit heeft gevonden maar een matige prestatie heeft geleverd in vergelijking met de hedendaagse raketgeleerden!!!

Tachtig jaar na dato kon ik nog wel om deze film lachen, dus een dikke voldoende van mij!

De oermens heeft zijn beste tijd dan ook al lang gehad.

Verder is er genoeg droge (understated) humor die ook niet draait rond mimiek en lichaamstaal.

Daarbij heb ik trouwens niks tegen visuele grappen an sich, maar dan wel van enig niveau graag (Playtime bv).

Okay, maar het wiel blijft een superuitvinding!

Maar ieder zijn meug, smaken verschillen. Als je de film niet grappig vond, kun je volgens mij inderdaad ook geen hoog cijfer geven.

Bijzonder man die Charlie.

Acteren zonder spraak en je toch laten begrijpen!

Vooral het einde van de film.

Uniek.

Vergane glorie maar niet vergeten.

Humor is net als zovele zaken ook tijdgebonden, in vergelijking met "moderne" humor doet dit wel heel kinderlijk aan, maar als je rekening houd met de tijd waarin deze film gemaakt is kan je niet ontkennen dat chaplin toch talent had. Ik weet dat ik bijvoorbeeld heel hard lachte met ander chaplin werk zoals in "modern times" of "the great dictator", en die films zijn 70 jaar oud. Iemand die dat kan heeft zeker en vast "niveau". Het is zeer makkelijk een film af te kraken op basis van huidige standaarden.

Da's natuurlijk aardig subjectief. Ik zapte hier toevallig gisteren langs en lag weer in een deuk bij die boksscene, als dat niet geniaal gedaan is weet ik het ook niet meer. Terwijl ik de 'moderne humor' van de Scary Movies en weet ik wat meer veelal om te janken vind, zo gigantisch infantiel.

Na het tegenvallende ' The Great Dictator ' een betere film van de hand van Chaplin.

De humor had gewoon wel wat. Chaplin die tracht zijn collega - boksers om te kopen, Chaplin in de boksring, Chaplin die meerdere keren uitglijdt op het belachelijke af, Chaplin die zich de woede van zijn omgeving op de hals haalt door zijn onhandige manoeuvres.

Soms was de humor niet grappig en dan was er gelijk wat minder te beleven. Vooral dat constante hikken op dat feestje en het spaghetti - confetti happen schaar ik daaronder.

De muziek was verder redelijk energiek. Vooral ten tijde van het boksduel verschrikkelijk goed op zijn plaats. Viel ook op, die constante maalstroom aan muziek.

Waar deze film uiteindelijk punten op scoort is het mooi gebrachte verhaal. Chaplin die er alles aan doet om zijn wat hulpeloze meisje te plezieren. Al meerdere malen gezegd, maar waar. Pracht van een einde! Zo schattig en vertederend. Dat zwijgend naar elkaar kijken vond ik zeker een meerwaarde, gaf de film toch de vaak ontbrekende subtiliteit mee. 3,5*

Deed mij wat denken aan Playtime, vooral die aaneenschakeling van komische gebeurtenissen die niet met geluid ( de klankborden natuurlijk even weggelaten ) becommentarieerd werden.

Schitterende herziening gehad gisteren. Toch wel met afstand de beste Chaplin wat mij betrefd. Het einde moet toch wel de meest ontroerende ooit zijn.

Ik verhoog naar 5 sterren.

Een erg ontroerend en meeslepende Chaplin film. Vind hem dan ook een stuk beter dan Modern Times. De boks-scene alleen al vind ik vijf sterren waard.

beetje aanpassen doordat er niet wordt in gepraat, maar al bij al kan je mits een beetje volgen de meeste conversaties wel in je eigen hoofd vertalen. Charlie doet het hier uitstekend, en er zijn dan ook wat scènes waar er wat gelachen kan worden, bvb de zelfmoordpoging en de bokskamp. De film ziet er oud uit, is ook oud, maar ik heb me toch niet verveeld; ook al was dit de eerste 'stomme' film die ik zag. Voorlopig nog 3* (vanwege de aanpassingsperiode), misschien later nog een verhoging

Geweldig! Voorlopig met voorsprong de beste Chaplin die ik zag. Het was een goede keuze om er een stomme film van te maken. Met geluid had Chaplin nooit zo'n geweldige film kunnen maken van dit verhaaltje. Virginia Cherrill (het bloemenmeisje) verklaarde overigens decennia later dat zij en Chaplin elkaar niet mochten. Chaplin overwoog zelfs om haar te vervangen door Georgia Hale.

5*

Mijn eerste speelfilm van Chaplin en hoewel mijn beeld van The Tramp enigszins bevestigd werd toch genoten van de film. City Lights heeft meer te bieden dan een Chaplin die zijn slapstick trucjes tentoon stelt. Heb hem altijd duidelijk een toneelacteur aan het werk gevonden. The Tramp voelt voor mij te gemaakt.

In City Lights wordt hij gelukkig omringd door leuke side characters met als hoogtepunt die dronkelap.

Wat mij ook duidelijk is geworden is dat Chaplin drama elementen wel erg goed onder de knie heeft en op momenten mij zelfs heeft ontroerd. Het einde is prachtig. Als drama een prima film. Als comedy wat minder.

4*

Na lange tijd toch maar weer eens een Chaplin film gekeken. De laatste is al jaren terug en nu weet ik ook weer waarom.

City Lights is op zich een goede film; beetje fragmentarisch en af en toe iets te flauwe humor en te veel herhaling, maar daarnaast ook een paar prachtige scenes, zoals de dinerscene, de boxscene en de op het oog eenvoudige maar perfect uitgevoerde slotscene.

Punt is dat ik het typetje dat Chaplin speelt - the tramp - eigenlijk niks aan vind. Altijd al zo geweest. Het uiterlijk, de maniertjes, het irriteert me. Het contrasteert enorm met de rest van de film en doet er uiteindelijk wat mij betreft gewoon afbreuk aan.

Voorlopig dus maar geen Chaplin meer....

City Lights

Men derde Chaplin en weer heb ik er toch een gemengd gevoel over. Eén van mijn favorieten, zoals de Marx Brothers, zal hij wel nooit worden maar ik zal toch niet twijfelen mocht ik weer één van zijn films tegenkomen die goedkoop geprijsd staat.

City Lights begint vrij sterk met het stuk waar de Tramp op het standbeeld ligt te slapen dat juist onthuld gaat worden. En ook andere stukken zorgen wel voor een glimlach tot zelfs een luide lach, zoals wanneer hij dat fluitje inslikt, maar spijtig toch nooit voor een echte schaterlach, al kwam de boksscène toch wel redelijk dicht in de buurt.

Chaplin wordt vaak de koning van de lach en de traan genoemd en dat is zeker wel te begrijpen doordat humor en drama hier hand in hand met elkaar lopen. Let vooral dan voor het drama stuk op o.a. de laatste scène waar Chaplin compleet verwaarloosd uit de gevangenis komt met kapotte kleren, het blinde meisje met de huishuur,...

Chaplin is goed te pruimen al is hij volgens mij wel wat overrated maar daar kan ik pas over oordelen als ik meer van zijn films heb gezien.

3.5*

Wat een matigheid is dit, wederom afkomstig van Chaplin. Ik trap gewoon niet in die mierzoete komediedrama's van hem. De genialiteit van die eindscene is me ook totaal ontgaan. Het deed me (net als de rest van de film) helemaal niets...

En dat moet dan de 3* verklaren

Wauw! Wat voor geniale film heb ik zojuist bekeken? Ik ben er nog steeds ondersteboven van...

Na vorige week toevallig The Great Dictator gezien te hebben, smaakte Chaplin naar meer en kwam ik deze film tegen. Eigenlijk mijn eerste zwart/wit en stomme film, dus het zegt denk ik al veel dat deze film zoveel bij mij los maakt!

Chaplin weet humor en drama zo te combineren dat het één geheel wordt.

Die man was gewoon geniaal!

Het verhaal op zich is natuurlijk dun, maar de manier waarop het verteld wordt getuigd van grote klasse. De veel genoemde eindscene heeft eigenlijk geen prijzing meer nodig, maar ik doe het toch: ongelooflijk ontroerend en knap gedaan. Love ís blind!

4* voor nu

Nah, het was nog wel redelijk vakkundig gemaakt zullen we maar zeggen. En het was nog wel door te komen allemaal door de niet al te lange tijdsduur. Ik neig echter wel veel eerder naar 2,5* dan 3,5* bij deze film.

Oef, vreselijk zoetsappig tragikomische film.. voor 87 min zelfs een zware zit.

Nou waren mijn eerste Chaplins al niet echt een succes, maar dit is nog een stuk slechter. Behalve de ontzettend irritante herhaalgrappen ook nog dat verschrikkelijk einde

Cijfer lijkt me duidelijk.

Wat is er nu in hemelsnaam verschrikkelijk aan het einde?

Ach, verschrikkelijk is misschien een overstatement, aangezien de irritante grappen, personages en matig verhaal veel storender waren. Vond het wel weer een veel te zoetsappige en moralistische afsluiter. Lijkt Chaplin een handje van te hebben.

Moralistisch? In welk opzicht?

Gewoon, zo van "zolang je van elkaar houd, maakt het niet uit rijk of arm." Vooral door dat domme gelach van oma en blinde daar vlak voor komt dat 'hard' aan.

Of kijken jullie door dat soort dingen heen?

Dat is toch niet echt moralistisch? Eerder romantisch. Ik vind dat Chaplin het ook perfect verfilmd waardoor het niet zoetsappig op een kleffe manier wordt. Het is toch meer sprookjesachtig bedoelt.

Vind je niet? Nja, dan houdt het op. Misschien dat je het romantisch kunt noemen, maar zeker niet het soort romance waar ik wat mee kan. Misschien moet Chaplin dan eens met wat minder herhaalgrappen aan komen zetten, dan zijn zijn films al een stuk beter te verteren. En kan het eventueel nog sprookjesachtig overkomen ook. Die twee dingen vond ik in The Kid iig (iets) beter.

Mijn zesde Chaplin film, en helaas een van de minste tot nu toe, al blijven ze best onderhoudend. Het verhaal is best aardig en door Chaplin op een goede manier uitgewerkt, wat enkele mooie scenes oplevert tussen Chaplin en het blinde meisje. Die scenes samen zijn veelal sterk en daar scoort de film ook zeker punten op.

Het "probleem" in deze film voor mij was de humor die ik niet altijd even goed vond. De bokswedstrijd was leuk, maar verder hield het niet over. Veel herhaalgrappen zodat bijvoorbeeld het moment dat Chaplin de rijke man uit het water red en ze er allebei nog een aantal keren weer in vallen. Ook het moment dat Chaplin een fluitje heeft ingeslikt is meer irritant dan leuk.

Gelukkig is de hoofdlijn van de film echter goed en zorgt het goede liefdesverhaal er voor dat de film toch zeker een voldoende waard is.

3,0*

Zegt iemand over het meest geprezen en bewonderd einde uit de hele film geschiedenis.

City Lights is misschien wel mijn favourite Chaplin. Vanaf begin tot eind ontroerend mooi. Humor zit altijd in het kleine en gewone. De timing van de humor is geniaal. Bij Chaplin gaat het altijd om menselijke verhoudingen. De liefde die niet tot bloei kan komen door sociale wantoestanden. Het gezag dat altijd de kant van de sterkste kiest en dus op de korrel genomen wordt. Gewoon een meesterlijke film! Nog steeds. En miisschien wel actueler dan ooit.